Onemanshow?

Wie voor enige tijd in het buitenland naar de kerk gaat, ontkomt er haast niet aan de gang van zaken daar te vergelijken met hoe het er thuis aan toegaat. Van dr. Herman Bavinck, die een mooi verslag schreef over de Amerikareis die hij destijds maakte, valt te leren dat je daarbij voor twee dingen moet oppassen. Het eerste is dat je het gras elders vrijwel automatisch groener vindt dan thuis. Het tweede is dat je, net omgekeerd, je thuissituatie als norm neemt en alles wat daar enigszins van afwijkt bij voorbaat onder de maat vindt. Beter is het om ‘onderscheidenlijk’ te kijken, en je af te vragen waar nu echt wat te leren valt.

Wat ons in dit verband in de VS opvalt, is dat een kerkdienst hier zelden of nooit een ‘onemanshow’ is. De predikant is wel altijd herkenbaar aanwezig en verzorgt het hart van de eredienst – in elk geval de prediking. Bij Tim Keller viel ons zelfs op dat hij eigenlijk pas op het moment dat er gepreekt gaat worden, achter de coulissen vandaan komt. Onze predikant hier in Princeton is wel van meet af aan aanwezig en verzorgt doorgaans ook meer dan enkel de preek. Maar in elk geval de lezing van het gebod en van de Heilige Schrift wordt eigenlijk altijd door iemand anders gedaan.

Nu is dat in Nederland natuurlijk ook in vele kerken gebruikelijk. In de Gereformeerde Gemeenten bijvoorbeeld is het doorgaans een ouderling die beide verzorgt. Hoe dan ook, doordat we het hier nu wekelijks meemaken, raken we toch wel overtuigd van de waarde ervan. Degene die de Schriftlezing verzorgt, bereidt dat gewoonlijk goed voor. Daardoor is er vaak meer aandacht dan wanneer de dominee het even ‘meeneemt’. Bovendien wordt werkelijk de Schrift gelezen. Ik betrap mezelf en ook andere voorgangers er regelmatig op tijdens de Schriftlezing meteen maar vast wat uitleg mee te geven. Bij het lezen van de nietherziene Statenvertaling valt daar vaak ook nauwelijks aan te ontkomen. Toch is dat niet goed. Als dominees krijgen we immers in de preek nog volop gelegenheid het gelezene toe te lichten. Eerst is er aandacht voor het Woord van God zelf zoals dat ‘objectief ’ klinkt in de Schriftlezing.

Het valt mij op dat als een ander dan de predikant de Schriftlezing verzorgt, er eigenlijk altijd gelezen wordt wat er staat. Degene die de taak op zich genomen heeft, voelt zich verantwoordelijk het zo verzorgd mogelijk te doen. Ik kan me ook voorstellen dat er gemeentes zijn waar men dit jongeren laat doen. Men moet er natuurlijk geen wonderen van verwachten, maar zij kunnen zich op zo’n manier wel sterker bij de dienst betrokken weten. De reden waarom het in de meeste ‘GB-gemeentes’ steevast door de predikant gebeurt, zal wel samenhangen met de bouw van oude kerken, waarin een (hoge) kansel vaak het enige spreekgestoelte is. Dat maakt het praktisch wat lastig. Sinds er echter veelal een katheder bij gekomen is van waarachter een ouderling de afkondigingen doet, kan dat geen argument meer zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen