Ontferming is lijden

Van onze Heere Jezus lezen wij dat Hij met innerlijke ontferming werd bewogen. Daarmee is Hij een belichaming van de ontfermende God. Ook in het Oude Testament lezen wij van Gods barmhartigheid en ontferming.

In Lukas 1:78 staat dat de ‘innige gevoelens van barmhartigheid van onze God’ een weg tot de zaligheid baande. Die Weg is Jezus. Jezus, Die innerlijk met ontferming bewogen was en is. Is ontferming lijden? Is dat niet veel meer iets geweldig moois, iets rijks, oneindig diep? Ja, dat is het. Maar het is ook lijden. Juist waar het onze Heiland op aarde betreft. ‘Innerlijk met ontferming bewogen’ dat is in het Grieks één woord. Een woord wat eigenlijk niet in woorden uit te drukken is. Het is zelfs nauwelijks uit te spreken: ‘splanggnietzomai’. De beroering van de binnenkant bij de ontroering. Het is meer dan een gevoel of gedachte. De hele mens wordt aangeraakt. In dit geval dé Mens.

Gebrokenheid
Ontferming en barmhartigheid hebben alles te maken met de ingewanden, en het meest met de baarmoeder. Baarmoederhartigheid, zou je kunnen zeggen. Dat had onze Heiland ook als Hij de mensen zag, veelal in hun gebrokenheid en worstelend in hun bestaan. Moe, ziek, dwalend, onrustig, leeg, gebonden. Daar ontroerde Zijn ingewand van. Moeders weten uit ervaring hoe pijnlijk dat kan zijn en ze beleven dat anders dan vaders. Hun ontferming werd een deel van hun leven toen ze hun kind in zich meedroegen. Het kwetsbare leven veilig in de moederschoot. De spanning of alles goed gaat. Moeders weten hoezeer barmhartigheid tot een vorm van lijden wordt bij de bevalling. Lijden en zorg, maar niet zonder hoop. Is het ver gezocht om dit op Jezus te betrekken? Mannen kunnen toch ook barmhartig zijn en gevoelens van ontferming hebben, ontroerde ingewanden? Daar hoef je geen moeder voor te zijn. Inderdaad, er zijn ook barmhartige mannen, vol ontferming. Gelukkig wel.

Moeder
Toch dit beeld van een moeder vol ontferming als we lezen van Jezus innige gevoelens van ontferming. Waarom? Wel, omdat Hij als het ware messiaanse weeën krijgt bij het zien van de menigte mensen die tot Hem komt. Maar niet alleen bij het zien van een menigte. Ook bij de enkele melaatse in zijn nood. ‘En Jezus, innerlijk met barmhartigheid bewogen…’ Het raakt Hem. Hij voelt de zorg voor hen lijfelijk. Vaak zijn er massa’s mensen op Hem afgekomen. Vaak trekt Hij Zich terug of gaat Hij verder, vermoeid. Maar bij het zien van de schare, de menigte, komt die emotie weer terug. Die innige gevoelens vol ontferming omdat zij vermoeid en verstrooid zijn, zoals schapen die geen herder hebben. En steeds weer verzorgt Hij hen, als een herder. Hij geneest hun ziekten en kwalen en werpt de demonen uit. Die nood doet Hem pijn. Maar ook, dat zoveel mensen naar Hem toekomen, met hun problemen. In plaats van het probleem dat er ligt tussen God en de mensen. Een probleem, waar Hij nu juist voor komt. Hij komt ook voor ziekte en zorg, om blinden de ogen te openen. Maar Hij komt nog meer voor alles wat daarachter ligt: de gebrokenheid van de relatie met onze Schepper.

Nieuw leven
Zo bezien worden die gevoelens van ontferming, waarmee Jezus bewogen is, nog intenser. Maar ook pijnlijker. Hoeveel mensen helpt Hij niet met hun ziekten en zorgen. Eenmaal daarvan verlost, komen ze niet terug bij Hem om meer. Van de tien melaatsen keert er slechts een terug in een dienst van dankzegging. Als dat geen lijden is. Elke keer weer als Jezus de mens of de menigte ziet, is daar een kans voor een geboorte. Een mogelijkheid voor nieuw leven. Daar verlangt Hij naar, meer dan een moeder. Het raakt Hem diep. Het laat Hem keer op keer weten waarvoor Hij gekomen is. Helaas weten heel wat moeders (en vaders) hoe ingrijpend het is als een zwangerschap vroegtijdig is opgehouden. Het kind gestorven. Je vergeet het nooit meer. Helemaal als we het kind hebben gevoeld. Ontferming is dan lijden. Wat zijn er veel mensen in aanraking geweest met Jezus. Mensen, door wie Hij geraakt werd. Is het tot een geboorte gekomen? God weet het. Wij weten niet wat er later allemaal nog is gebeurd. Met Pinksteren liep het gelukkig helemaal uit de hand. Het werd een geboortefeest vol eerstelingen. Zo is ontferming nog steeds lijden. Maar net als bij een geboorte: hoopvol lijden. Ontferming is hoopvol lijden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen