Vrezen is lijden

‘De mens lijdt het meest, door het lijden dat hij vreest, en dat nimmer op komt dagen. Komt het toch in huis, dan krijg je kracht naar kruis.’ Vooral dat laatste, over kracht naar kruis, dat wordt nogal eens gezegd tegen iemand die het moeilijk heeft. Gepast?

Lang heb ik me verzet tegen deze – in mijn ogen – prietpraat. Tot ik in 1 Korinthe 10:13 las: ‘God nu is getrouw, die niet zal toelaten dat u verzocht wordt boven wat u aankunt, maar Hij zal u met de verzoeking ook de uitkomst geven om het te kunnen doorstaan.’ Daar staat het dan toch maar. Dat is overtuigender dan een oud rijmpje.

Job
Zo bezien hadden de discipelen helemaal niet in slaap hoeven te vallen. Ze hadden onze Heere Jezus kunnen toerusten met Zijn eigen Woord – al was 1 Korinthe nog niet geschreven. Paulus zat nog aan de voeten van Gamaliël te leren. Een collegereeks over Job en het lijden. En over de rechtzinnige uitspraken van de vrienden van Job, die uiteindelijk toch nergens op sloegen. Er is zelfs verzoening voor nodig, zo blijkt later! Niet omdat het allemaal onwaar was wat de vrienden zeiden. Het zou een gemiddeld gemeentelid wellicht niet eens opvallen als hun woorden als het uitgangspunt voor de prediking zouden gelden. Ze kunnen zelfs gereformeerd klinken. Maar er is ook nog zoiets als timing. Een woord op de rechte tijd spreken, dat is waarheid.

Waken
De vrienden van Job deden het niet alleen maar verkeerd. Die eerste zeven dagen en nachten zaten ze dan toch maar zwijgend bij hun vriend. Zwijgend, want ze zagen dat het verdriet zeer groot was. Er zijn geen woorden voor. Geen: ‘je krijgt kracht naar kruis.’ Probeer maar eens bij iemand op bezoek te zijn en een uur je mond te houden. Met iemand te waken. Geen goedkope woorden. Laat maar eens een traan, zonder één woord. Wij hoeven niet altijd wat te doen of zeggen. Alleen met iemand waken, lijden. De discipelen is het niet gelukt om één uur met Jezus te waken. Het was geen luiheid. Lukas vertelt ons dat zij sliepen van droefheid. Intens verdriet is zeer uitputtend. Dat weten mensen die een verlies moeten verwerken. Bij de discipelen leidt het vooruitzicht van dit verlies al tot een droefheid die moe maakt. Terwijl juist zij erachter zullen komen dat in dit verlies hun leven, hun blijdschap ligt. Hier geldt wel: ‘De mens lijdt het meest van het lijden dat hij vreest.’

Lijden dat wél opdaagt
Maar nu onze Heere Jezus. ‘Hij begon droevig en zeer beangst te worden.’ Hier zien we de mens met de dood voor ogen. Maar ook de Mens onder de last van Gods toorn. Een bovenmenselijke taak komt in het naderende lijden, ja in de dood, op Hem af. Als iemand mij vraagt waar ik denk dat Jezus het meest geleden heeft, dan hier. Hij vreesde voor het lijden wat wél op komt dagen. Hij wist het lijden dat over Hem komen zou. Hij vergiste zich niet. In zekere zin is het lijden zelf gemakkelijker te doorstaan dan het lijden dat nog voor je ligt. Alleen, geen mens kan het lijden van tevoren precies inschatten. Daardoor lijdt de één veel te veel van tevoren. En de ander probeert zorgeloos te zijn, om later de klap te krijgen. We worstelen allemaal op een manier om met de gebrokenheid om te gaan. Van onze Heiland belijden wij op grond van de Schriften dat Hij ‘God uit God is en dat Hij om ons mensen en om onze zaligheid is neergekomen uit de hemel, vlees geworden is’. Hij alleen kon de last van de toorn van God over onze zonden dragen. Hij alleen kon zo leven dat Hij volledig de regie in Eigen handen hield. Hij bepaalde de momenten en gelegenheden. En tegelijkertijd onderging Hij het als mens. Volledig als mens.

Zwijgen
In de hof van Gethsemané resulteert dat in een droevig en zeer beangste Heiland. Deze Mens lijdt het meest voor het lijden dat Hij vreest en dat wél op komt dagen. Tot in de puntjes is het voorzegd. Het is alles ‘naar de Schriften’. Welke troost is er dan nog? Wie kan hier, waar Hij Zijn strijd doorworstelt, wat betekenen? Vrezen is lijden. Hier past ons zwijgen. Slechts meditatie op Zijn lijden. Dat is het ‘waken’ dat we misschien achteraf wel waar kunnen maken in de lijdensweken. Nu wij weten: ‘Hij heeft om de vreugde die Hem in het vooruitzicht was gesteld, het kruis – toch – verdragen.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen