Hechting

Het heeft natuurlijk best wat voeten in de aarde om een gezin met drie kinderen in de basisschoolleeftijd voor een jaar over te planten naar de Verenigde Staten. Ook al gaat het om een westerse samenleving, je komt toch in een andere cultuur terecht. Je moet dus maar afwachten hoe dat bevalt. Wij zijn hier nu zo’n zeven maanden en beginnen een bepaald patroon te ontwaren. In eerste instantie hadden de kinderen het zeer naar hun zin. Alles was nieuw, er viel het nodige te beleven, het leek wel een langgerekte vakantie. Na een paar maanden was echter een dagelijks ritme ontstaan, dat weinig opwindender bleek dan dat in Nederland. Vanaf dat moment begon het heimwee. Vriendjes en vriendinnen uit Nederland gingen gemist worden. Hoe lang duurt het eigenlijk voor we weer terug gaan? Zó lang nog? Vooral als er eens even iets tegen zat, werd er al gauw geroepen om de vleespotten van Woerden. Wie had eigenlijk bedacht om hiernaar toe te gaan? Waren we maar thuis gebleven!

Inmiddels lijkt een nieuwe fase ingetreden. Na zo’n half jaar begonnen de kinderen voorzichtig wat te hechten aan het leven hier. Hechting is een wonderlijk proces. Het gaat per defi nitie geleidelijk en onbewust. Je kunt je hechten aan van alles en nog wat. Aan goede dingen en aan verkeerde. In alle gevallen is het moeilijk er weer los van te komen. Je merkt dat je sommige dingen niet graag meer wilt missen. In die fase zitten we dus nu. Ik verwacht dat als we over enkele maanden weer huiswaarts keren, de stemming hier geheel omgeslagen zal zijn. Moeten we nu echt alweer naar huis? Wat zal ik dat huisje missen, en de schoolbus, en de ruimte hier!

Het voor ons nog tamelijk vrijblijvend die verschillende fasen mee te maken. In een jaar tijd hecht je je immers ook weer niet zó sterk. Voor zendingswerkers ligt dat echter anders. Daar moeten we dan ook regelmatig aan denken nu we hier zijn. Ook zij gaan door al deze fasen heen, en meestal in totaal andere culturen dan de westerse. Maar de hechtingsfase duurt veel en veel langer. Vaak zo lang, dat je een gevoel van diepe vervreemding ervaart als je eenmaal weer terug bent in Nederland. Je kijkt met heel andere ogen naar de dingen die ooit zo vertrouwd waren. Terugkomen blijkt vaak veel moeilijker dan weggaan.

Mijn indruk is dat daarvoor niet altijd evenveel begrip bestaat. Er wordt vaak voor zendingswerkers gebeden in de kerkelijke voorbeden. Maar dat stopt doorgaans zodra ze weer terug zijn. Vanaf dat moment worden ze immers geacht weer ‘gewoon’ te doen. Als een voormalige zendingspredikant heel regelmatig terugkomt op wat hij buitenslands heeft meegemaakt, worden daar nog wel eens wenkbrauwen over gefronst. Kom op, we zijn hier niet in Lima maar in Lunteren, niet in Eldoret maar in Ermelo! Alsof we in Lunteren en Ermelo en al die andere Nederlandse gemeenten niet veel kunnen opsteken van hoe God elders Zijn gemeente bouwt. Kortom, ik hoop dat zendingwerkers lang blijven vertellen over wat ze in den vreemde hebben meegemaakt, dat hun gemeenten dat weten te waarderen, en dat ze juist zo geholpen worden zich weer in die rare Nederlandse cultuur te verwortelen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen