Verlaten worden is lijden

Onze Heere Jezus is de eerste niet geweest die verlaten werd en Hij is daarin ook niet de laatste geweest. Helaas, want verlaten worden is een intens lijden.

Het verlaten voelen en verlaten zijn, is de ervaring van veel mensen. Als verlaten worden het gevolg is van lijden, dan is er sprake van dubbel lijden. Voorop gesteld moet worden dat bijna niemand bewust van plan is om iemand te verlaten. Veel eerder denken we hoog van onze trouw. Daarbij zijn we altijd bereid om naar oplossingen en verbeteringen te zoeken. We zijn ons niet bewust dat hier vaak een drang achter zit die het leed, het lijden, het liefst ontkennen wil. Lijden confronteert ons. Het laat ons in de spiegel kijken. Het zet ons stil, waar wij geneigd zijn om door te rennen. Wie niet in die spiegel kijken wil, komt in de problemen. En wie dat probleem niet wil of niet durft aan te pakken, laat de ander zitten. Wie zelf niet mee-lijden wil, laat de ander dubbel lijden.

Mee-lijden
Dat het geen bewuste opzet is, om iemand alleen te laten, zien we al bij Job gebeuren. Als onze Heere Jezus ook door deze ervaring heen moet, om ook zo de Schriften te vervullen, is geen van Zijn discipelen bereid dat toe te geven. Ze zijn allemaal van plan om te blijven. Petrus voorop. Waarom gebeurt dit dan toch? Het is gemakkelijk om te zeggen: het moest zo gebeuren, de Schriften moesten vervuld worden. Niet dat dat niet waar is. Maar waar blijft onze verantwoordelijkheid? Zijn we niet geroepen om mee te lijden?

Onmacht
In situaties waarbij iemand langdurig ernstig ziek is of er bijvoorbeeld sprake is van een dwarslaesie, blijkt er bijna altijd een verschuiving in de relaties op te treden. ‘In de nood leer je je vrienden kennen’, zo wordt wel eens gezegd. Maar vergis je niet. De gevoelens van onmacht kunnen bij de omstanders ook heel intens zijn. Het gaat niet alleen om de toekomst van degene die lijdt, maar ook om je eigen toekomst. Hier stranden soms huwelijken op, ondanks de oprecht uitgesproken trouwbelofte: ‘tot de dood ons scheidt’. Het is niet vanzelfsprekend dat wij de gebrokenheid in ons leven een gezonde plaats geven.

Angst
Bij de discipelen is het niet zozeer onmacht. Petrus wil juist met al zijn macht voor Jezus instaan, Hem bijstaan. Uit intense liefde. Maar het zijn juist teleurstelling en angst die doen verlaten. Teleurstelling omdat Hij toch zo anders is en zo anders met Zijn situatie om wil gaan. Hij is wel de beloofde Koning, maar via het weerzinwekkende kruis. Hoewel Hij alle macht heeft om de situatie om te buigen, laat Hij Zich kruisigen, legt Hij Zijn leven af. Terwijl zij nog even daarvoor aan het dromen waren wie toch de meeste zou zijn in Zijn heerlijk Koninkrijk. Het is ook angst. Want hoe moet je je nu in zo’n situatie gedragen? Als de Voortrekker een voorbeeld geeft dat je totaal niet kunt begrijpen? Waarin je Hem niet wilt volgen? Terwijl een horde mensen op je afkomt met zwaarden en stokken, waaronder ook iemand met wie je drie jaar lang bent opgetrokken? ‘Toen verlieten al de discipelen Hem en vluchtten.’ Het avondmaalsbrood nog in hun buik. Zij lieten Hem alleen, al lees je twee verzen verder al dat Petrus Hem volgde. Toen kwam het kruis. Nu moest nog meer vervuld worden van de Schriften. Nu van God verlaten. Dat is het diepste lijden. Jezus weet en voelt Zich verlaten van God. Omdat Hij onze zonden daar droeg. Als Mens en toch ook als God.

Getuige
Geweldig mooi om te zien hoe ogenschijnlijk tegengesteld Johannes erover schrijft. ‘De Vader heeft Mij niet alleen gelaten, omdat Ik altijd doe wat Hem behaagt’ (8:29) en ‘Zie de tijd komt en is nu gekomen, dat u uiteengedreven zult worden, ieder naar het zijne, en u Mij alleen zult laten; en toch ben Ik niet alleen, omdat de Vader bij Mij is.’ (16:32) Als Mens was Jezus van God verlaten onder de last van Gods toorn over onze menselijke zonden. Die verlating was het diepste lijden. Als Zoon van God was de Vader altijd bij Hem. Omdat Hij nu juist daar deed wat Hem behaagde. Reken maar dat God Getuige was van wat er op Golgotha gebeurde. Juist hierom mag ik weten, wanneer ik lijden moet of verlaten word: ‘Al heeft Hij ons verlaten, Hij laat ons nooit alleen.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen