‘Mijn dochter is lesbisch’

Jarenlang had Wilma haar gevoelens onderdrukt, diep weggestopt. Alleen God en haar dominee wisten van het geheim dat zij bij zich droeg. Zij had gebeden, met God geworsteld, tot Hem geschreeuwd om verlost te worden van dit kruis, want zo ervoer ze haar affecties voor vrouwen. Toen zij eindelijk haar ouders er deelgenoot van maakte waren die met stomheid geslagen. ‘Wilma lesbisch? Lesbiennes zijn toch viespeuken?!’ Deze vorm van seksuele voorkeur stond helemaal buiten hun gezichtsveld. Hooguit werden er in huis grappen over gemaakt. Ze kenden zulke ‘typen’ ook niet van nabij. In de familie kwamen ze gelukkig niet voor. Wilma moest er maar niet te veel aan denken en vooral niet toegeven aan haar gevoelens. Als ze een leuke man zou ontmoeten en het tot een trouwdag kwam, ging het vast vanzelf over. Bovendien, als je niet wilde hoefde je toch geen ‘holebi’ (homo, lesbienne, biseksueel) te zijn?! Was het ook niet in de ‘mode’ om zo te zijn? Eventueel moest Wilma maar hulp zoeken, om haar gevoelens om te buigen naar heterogevoelens. Ze spraken af dat Wilma’s geheim vooral niet naar buiten moest komen, dat was beter. Toch werden de ouders van Wilma gedwongen om na te denken over wat zij tot dan toe altijd op veilige afstand hadden weten te houden.

Guido
Heel anders is het verhaal van Guido. Een zachtaardige knul. Begaafd met intelligentie en artistieke vermogens. Een voluit mannelijke verschijning met zijn bijna zwarte haardos, zware baardgroei en robuuste postuur. Zijn nogal vrouwelijk aandoende gebaren en gedrag leken daar niet bij te passen. Toen Guido ‘uit de kast kwam’ keek niemand in zijn omgeving daar nog vreemd van op. Zijn ouders accepteerden zijn anders-zijn. Moeilijk werd het voor hun toen Guido brak met kerk en geloof en zich vol overgave stortte in een decadent homoleven en ‘van bloem naar bloem vlinderde’. Moesten ze hem nu de toegang tot hun huis ontzeggen? De contacten verbreken? Ze voelden zich voor geweldige dilemma’s geplaatst. Guido was én bleef toch hun kind?

Het hoge woord
Is een homoseksuele voorkeur aangeboren of aangeleerd? De laatste jaren is het inzicht gegroeid dat een seksuele oriëntatie het resultaat is van een complexe wisselwerking tussen genetische en omgevingsfactoren. Genen, hormonen, ontwikkeling in de baarmoeder, maar ook sociale factoren na de geboorte leveren hun aandeel. De complexiteit van het seksuele leven is groter dan wij doorgaans voor waar houden. Tussen exclusief homo of hetero bevindt zich nog een heel gebied. Er is eerder sprake van een glijdende schaal. Er zijn ook mensen met biseksuele gevoelens, ze kennen homoliefde naast heteroliefde. De vraag dringt zich op of homoseksualiteit een scheppingsvariant is, door de Schepper gewild (‘geaardheid’) en dus een extra kleur op het palet – er zijn toch ook links- en rechtshandigen? – óf stuiten we hier op een aspect van gebrokenheid in Gods goede schepping? Er kunnen jaren overheen gaan voordat het hoge woord eruit komt. Vaak horen moeders het als eerste dat hun kind al jaren een eenzame strijd voert met tegendraadse seksuele gevoelens en neigingen. Vaak was er al een vermoeden. Soms wordt dat met kracht weggedrukt. Ontkenning is het bekende mechanisme van zelfbescherming.

Verwerking
Ongeacht het standpunt dat je inneemt en de normen die je hanteert, kan het hard aankomen als je kind zijn gevoelens onder woorden brengt. Pijn, verdriet, bezorgdheid, vragen aan God, zelfbeschuldigingen, verwijten, ze doen allemaal mee. Verwerkingsprocessen hebben tijd nodig. Wanneer je kind met zijn of haar geheim op de proppen komt, heeft het al een hele weg afgelegd, terwijl voor jou het verwerkingsproces nu pas begint. Hoe begrijpelijk je reacties ook zijn, pas op dat je je kind niet belast met jouw teleurstelling, veroordeelt, beschuldigt en afwijst, omdat het niet kan voldoen aan jouw verwachtingen. Vervreemding over en weer dreigt, waardoor je het (nog dieper) de eenzaamheid indrukt. Bied je kind een luisterend oor, maar dwing het niet om te praten. Probeer je te verplaatsen in zijn of haar gevoelens en strijd. Wees een veilige haven voor hem of haar. Suïcidaliteit scoort extreem hoog onder ‘holebi’s’. Niet snel vergeet ik hoe Erik ten einde raad langs het spoor doolde, vast besloten een einde te maken aan zijn ‘compleet mislukte leven’. Gelukkig was de gealarmeerde politie nog net op tijd bij hem. Erik voelde zich door iedereen en alles af- en nagewezen. Wie tijdens zijn puberteit ontdekt een sterke seksuele belangstelling voor seksegenoten te hebben, dreigt buiten de (heteroseksuele) norm van de groep te vallen, met gevolg niet alleen buitenstaander te worden, maar ook mikpunt van spot en minachting. Scheldwoorden als ‘homo’ en ‘flikker’, sneden Erik door zijn ziel, evenals de ‘onschuldige’ grapjes die thuis en op school gemaakt werden over homo’s, om maar te zwijgen van grievende opmerkingen. ‘Word toch eens een vent!’

Ouders
Ook als ouder krijg je heel wat te verwerken wanneer je kind vertelt alleen verliefd te kunnen worden op seksegenoten. Wilma, Guido en Erik zullen wel nooit trouwen. Dat betekent geen kinderen en geen kleinkinderen. De ouders van Erik worstelden met de vraag hoe ver ze konden en mochten gaan in de acceptatie van het anders-zijn van hun kind. ‘Je wilt hem zo graag gelukkig zien! Moet hij zijn verdere leven alleen blijven? Of kiest hij straks voor een relatie?’ Zal Wilma het bed delen met een andere vrouw? En Guido, met hoeveel vriendjes heeft hij ‘het’ intussen gedaan? Hoe ga je als ouders om met netelige kwesties? Allereerst is het zinvol scherp te onderscheiden tussen ieders verantwoordelijkheid. Dat betekent niet dat je je eigen overtuiging geweld moet aandoen. Geef duidelijk je grenzen aan. Zeker als je kind (wel) tot een seksuele relatie komt. Jij bepaalt wat je wel en niet in je huis accepteert.

Gemeente
Elke gemeente telt vermoedelijk mensen met een kind met een tegendraadse seksuele voorkeur. Een ouderpaar reageerde jaren geleden met de opmerking: ‘Zolang je leven maar normaal verloopt, is de kerk een veilig plek. Maar als je kind plotseling homo blijkt te zijn, heb je het gevoel met de nek te worden aangekeken.’ Of het werkelijk zo is, zal voor ieder anders zijn. Het geeft wel aan hoe kwetsbaar je als ouders bent en hoe verlegen de gemeente ermee kan zijn. Laat niemand in de gemeente met een boog om deze ouders en hun kind heenlopen. Laat ze niet in de steek. Of erger nog: degradeer ze niet tot onderwerp van roddel- en kletspraat. Bespaar ze die koude douche, maar zorg juist voor een warme deken. Steun, meeleven, gebed is het minste dat we kunnen bieden en dat is doorgaans meer dan gedacht wordt. We hoeven ook niet klaar te staan met allerlei adviezen en goedbedoelde raad. Een luisterend oor is beter. Verhalen zijn er om naar te luisteren. Het kan de ander helpen om verdriet en pijn plaats te geven. Zo hebben ook gesprekskringen voor ouders van ‘holebi’s’ hun nut en zin.

---
Handvatten
• Simplificeer homoseksualiteit niet. Er spelen diverse factoren mee in het ontstaan ervan.
• ‘Moeten’ kiezen tussen kind en Bijbel is een vals dilemma.
• Belaad elkaar niet met verwijten en schuldgevoelens.
• Verdoe je tijd en energie niet in het zoeken en willen vinden van oorzaken.
• Toets je eigen overtuiging steeds aan de heilige Schrift, maar doe de een noch de ander geweld aan.
• Kiest je kind voor seksuele onthouding, dan heeft het onze steun dubbel nodig. Het kan zijn seksuele verlangen niet uiten, wat het offer van zelfverloochening vraagt.
• Houd te allen tijde deur en hart open voor je kind.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen