De ‘rapture’

‘Dus u bent er allemaal nog’, zei de dominee hier op zondag 22 mei tijdens de afkondigingen. Hij speelde opluchting, en veinsde een lijstje gemaakt te hebben van gemeenteleden van wie hij vermoedde dat ze tot de werkelijk vromen behoorden. Die zouden volgens de voorspelling van Harry Camping de dag ervoor ten hemel zijn opgenomen, en derhalve niet langer hun plek in de kerkbank kunnen innemen. Maar ze waren er nog.

Harry Camping is directeur van Family Radio, en ik moet zeggen dat wij daar best graag naar luisteren. De christelijke muziek die het station uitzendt is bepaald niet altijd van het soort waar je je als veertiger te oud voor voelt. Soms is ze zelfs van prima kwaliteit en zeer ‘uplifting’. Toch moeten we vaststellen dat Family Radio de zaak van Gods Koninkrijk maar een slechte dienst heeft bewezen. Naarmate de 21e mei naderde en de billboards – hier in de VS nog prominenter aanwezig dan in Nederland – iedereen begonnen op te vallen, gingen de gesprekken steeds vaker over de voorspelling van de naderende oordeelsdag. Veel christenen hier werden er door buren en collega’s op aangesproken. Of dat vaak aanleiding gaf om eens wat dieper af te steken, betwijfel ik zeer. Het bericht had vooral een hoge amusementswaarde. Het werd bovendien door buitenstaanders met de kerk als geheel geassocieerd. ‘Ben je christen? Wat interessant – hoe denk je over de aanstaande rapture, de opname van de gemeente?’

Je zou willen dat christen-zijn tot wat andere vragen aanleiding gaf. Het geloof in de opname heeft exegetisch immers een wankele basis. Het komt voort uit een vorm van bijbellezen die teksten isoleert en ze interpreteert zonder het genre ervan voldoende in rekening te brengen. Dat het niettemin zo populair is, vooral onder evangelische christenen, moet dan ook gezien worden als een gevolg van escapisme, van ontsnappingsdrang. Het spreekt vooral christenen aan die ten diepste graag willen ontsnappen aan alle ellende en narigheid van deze wereld. Je moet echter niet vreemd opkijken als die opstelling buitenstaanders juist irriteert: christenen zien de wereld in rap tempo naar de ondergang gaan, maar ze geloven dat ze net voordat het écht misgaat er zelf fi jn uitgehaald worden.

Dogmatisch gezien zit de grondfout van zulk denken in een verkeerd zicht op de soteriologie, de verlossingsleer. De Bijbel leert ons niet dat God Zijn volk uit de wereld verlost, maar met de wereld. Achter het geloof in de opname schuilt dan ook een gebrek aan solidariteit. Om dat te boven te komen, zullen we nog consequenter bij Jezus in de leer moeten gaan. Jezus ontsnapte niet op het laatste moment aan de ondergang, Gode zij dank niet. Hij koos er juist nadrukkelijk voor om mét de mensen om Zich heen ten onder te gaan aan het kruis. Juist door die daad van onafgebroken solidariteit bracht Hij de wereld het leven. Toen Jezus wist dat het uur van het oordeel gekomen was, heeft Hij de zijnen niet liefgehad tot vlak voor het einde, maar tot het einde (Joh.13:1). Laten we Zijn voorbeeld vooral voor ogen houden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen