Ingezonden

Christendom en islam (I)
De Waarheidsvriend van 7 juli 2011 bevatte een bespreking van ds. H. Veldhuizen van Philip Jenkins’ boek Gods werelddeel. Christendom, islam en de religieuze crisis in Europa. Volgens deze recensie rekent Jenkins af met de ‘mythe dat extremisme tot de kern van de islam behoort’, dat er geen sprake is van ‘massale mosliminvasie in Europa’, dat ‘integratie tijd kost’, en dat allerlei verhalen over een ‘Eurabië’ ‘broodje aap-verhalen’ zijn. Nu heb ik het boek van Jenkins niet gelezen, maar wel de koran en publicaties van dr. Hanna Kohlbrugge, dr. Anne-Marie Delcambre en dr. H. Jansen. Het is opmerkelijk dat deze arabisten en islamkenners onafhankelijk van elkaar tot de conclusie komen dat er gelukkig tolerante moslims zijn, maar dat er geen tolerante islam bestaat. In alle landen waar de islam de heersende godsdienst is, worden aanhangers van andere godsdiensten hoogstens geduld, maar vaker vervolgd, vooral christenen. Vandaar dat Margareth Thatcher de ‘groot imam’ van Engeland antwoordde toen deze vroeg wanneer nu eindelijk eens via de luidsprekers het moslimuur van het gebed mocht worden aangekondigd: ‘Zodra ik kerkklokken hoor luiden in Saoedi-Arabië.’ Philip Jenkins heeft vast een vlot boek geschreven. Zijn optimistische visie deel ik echter niet. Heeft hij de koran grondig bestudeerd, kent hij de betekenis van de jaartallen 733 en 1453 in de geschiedenis van
Europa? ‘Eurarabië’ was toen heel dichtbij. Christenen hebben in de loop der eeuwen vele fouten gemaakt en zijn helaas ook misdaden begaan. Het christendom heeft echter geleerd van Renaissance, humanisme, Hervorming, Verlichting, liberalisme en socialisme. Waar de islam de macht heeft, is ze evenwel tot op de dag van vandaag in de Middeleeuwen blijven steken. In tegenstelling tot de Bijbel predikt de koran niet de liefde tot alle mensen, ze kent dan ook de Tien Geboden, de Bergrede en de rede over de werken van barmhartigheid niet. We kunnen dus niet anders dan de islam afwijzen. Daarbij wijzen we niet onze moslimbroeders en -zusters af, want we bidden voor hen ‘Shalom voor de wereld in Jezus Christus, die de dood overwint’ (dr. Hanna Kohlbrugge).

W.J.P. de Heer, Rotterdam

Christendom en islam (II, slot)
De verdienste van het boek van Jenkins is dat hij angstscenario’s als zou de islam binnen niet al te lange tijd de overheersende godsdienst in ons land of West-Europa zijn ontzenuwt. Hij neemt daarbij, naast veel feitenmateriaal, de Verenigde Staten als voorbeeld, waar, ondanks 11 september 2001, moslims volledig in de samenleving zijn opgenomen. Ongetwijfeld heeft de islam een probleem met tolerantie en geweld en kent de koran geweldteksten, maar deze moeten in hun Mekkaanse of Medinische context gelezen worden, zoals ook wij de geweldteksten in bijvoorbeeld Deuteronomium en Jozua in hun context lezen. Christenen in extreemmoslimlanden hebben inderdaad te lijden onder verdrukking en vervolging. Voor het merendeel zullen moslims die de koran kennen echter wijzen op Sura 2:256: ‘Er is in de godsdienst geen dwang’, of op Sura 42:23: ‘Genegenheid jegens de naasten’ (in de vertaling van Kader Abdolah, Liefde voor mijn naasten). Geweld is niet de kern van de islam. Ik denk dat wat Thatcher voorstelde niet de juiste weg is en eerder verharding van standpunten, polarisatie en agressie ten gevolge kan hebben. De juiste weg is dat de overheid landen waar van verdrukking sprake is, daarop blijvend aanspreekt. Jenkins draagt in zijn goed gedocumenteerde boek vele feiten aan. Het is daarom goed, naast de door broeder De Heer genoemde boeken en artikelen, het boek van Jenkins te lezen. De scheidslijnen tussen christendom en islam liggen niet in het al of niet gebruiken van geweld, maar in de belijdenis van de drieenige God, het Gods Zoonschap en het middelaarswerk van Christus. In mijn boekje Christenen ontmoeten moslims pleit ik dan ook voor respectvolle ontmoeting met moslims, waarbij we geen millimeter aan die belijdenis afdoen. Het is goed dat broeder De Heer in de laatste zin van zijn ‘Ingezonden’ ook op een dergelijke houding wijst.

H. Veldhuizen, Wapenveld

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen