Dr. John Stott (1921-2011)

Laat de vogels uw theologen zijn. Deze uitdrukking van Luther gold zeker voor dr. John Stott. Als vogelkenner publiceerde hij een boek waarin hij allerlei vogels beschreef, inclusief de theologische en geestelijke lessen die je van die dieren kan leren. Had Christus ook niet gezegd: ‘Aanschouw de vogels van de hemel’? Op een conferentie werd hij schertsend ‘orni-theoloog’ genoemd, een ‘vogel-godgeleerde’. Op 27 juli stierf de bekende theoloog die als zeventienjarige radicaal tot geloof kwam en meer dan vijftig boeken schreef.

Je zou Stott een arend kunnen noemen. Hij had een scherpe blik op de ontwikkelingen in de kerk en de samenleving en hij sloeg zijn vleugels breed uit. In 2005 werd hij door Time Magazine tot de 100 meest invloedrijke mensen gerekend. Stotts klassieker Basic Christianity gaf mij als student opnieuw houvast in een tijd van zoeken en twijfel. Zijn boek Issues Facing Christians Today was een grote hulp bij het doordenken van maatschappelijke en ethische vragen. Hij liet de betekenis van zending zien tijdens studentenconferenties van IFES: ‘De Vader is een zendende Vader, de Zoon is een zendende Zoon, de Geest een zendende Geest, de kerk een zendende kerk, en daarmee de christen een gezonden christen.’ Geen ontkomen aan. Een arend, maar ook een mus. Want Stott was een nederig mens, haast wat teruggetrokken, hij zocht de spotlights niet, had weinig op met campagnes van tv-dominees, woonde altijd – ongetrouwd – in dezelfde tweekamerflat in Londen. Het hart van zijn bediening vormde het predikantschap. ‘Uncle John’ bleef als pastor verbonden aan de Anglicaanse All Souls gemeente in het hartje van Londen. Stott werd de voorman van de evangelische beweging in de vorige eeuw, evangelical in hart en nieren. Dat wil zeggen: overtuigd van de fundamentele waarheid van het Evangelie, de essentiële betekenis van de gemeente en de onverminderde noodzaak van de zending. In een periode van polarisatie tussen evangelicals met hun nadruk op evangelisatie, bekering, actief geloof en ecumenicals met hun nadruk op sociale vragen, vrede en de leefbaarheid van de wereld, gaf Stott theologisch leiding. Hij publiceerde een antwoord aan de oecumenische christenen waarin hij de bijbelse basis van evangelisatie en zending kort en krachtig beschreef. Maar hij opende de ogen van bijbelgetrouwe christenen voor de maatschappelijke en ethische vragen die om een antwoord schreeuwden. Met zijn London Institute for Contemporary Christianity ging hij diep op die vragen in.

Hij werd vooral bekend als opsteller van de Lausanneverklaring, gepubliceerd na de Lausanneconferentie in 1974. In 1989 kwam er opnieuw een verklaring, na de wereldzendingsconferentie in Manilla. Duidelijk weer zijn evenwichtige hand. Je moet altijd met twee woorden spreken: bekering én geloof, zending én maatschappelijke actie, kerk én beweging. Je moet altijd met twee oren horen: het ene oor gericht op de stem van onze Meester, het andere op de noodkreet van de wereld.

Samen met dr. Martyn Lloyd Jones gaf hij theologische ruggengraat aan de christelijke studentenverenigingen die na de oorlog verenigd werden in de IFES. In 1966 bepleitte Lloyd Jones op een vergadering in Londen het vertrek van evangelicalen uit de liberale Anglicaanse kerk. Stott weerstond zijn oudere collega openlijk. Afscheiding was voor hem ondenkbaar. Het hart van Stotts theologie is terug te vinden in zijn boek Het kruis van Christus, een uitleg van de klassieke leer van de verzoening en tegelijkertijd een praktische preek. De bewering in Nederland dat Stott alverzoening leerde en Gods oordeel ontkende, komt mij onzinnig voor. Wel vond hij dat het bestaan van een eeuwige hel niet verenigd kon worden met de tekst dat Christus ‘alles en in allen’ zal zijn. Zijn leer dat de hel ooit geheel teniet gedaan zal worden, ontmoette veel weerstand, onder meer van de Amerikaanse baptist dr. John Piper. Stott blijft spreken nadat hij gestorven is. In mijn boekenkast blijven zijn commentaren op het boek Handelingen en de Romeinenbrief een ereplaats houden. Hij blijft in onze herinnering als een raaf die voedsel bracht in een tijd van grote droogte.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen