Ds. A.J. Jorissen (1924-2011)

Eigenlijk waren zijn vrouw en hij nooit en nergens meer ‘los verkrijgbaar’. In de afscheidsdienst van haar, in de Sionskerk te Nunspeet, sprak de oude Dolf Jorissen woorden ter gedachtenis van zijn vrouw, die op mij en op alle aanwezigen diepe indruk maakten. Zij hielden intens van elkaar, werkten van harte samen in de dienst des Heren. Na het heengaan van zijn allernaaste moest Jorissen als eenling verder, ondanks de hartelijke betrokkenheid van zijn kinderen, kleinkinderen en de brede schare vrienden en bekenden. Met de woorden van de schrijfster Wilma (1873-1967), met wie hij zo vertrouwd was: ‘De laatste klim is steil.’ Wilma schreef deze vijf woorden, waarin een wereld van gedachten schuil gaan, in de laatste jaren van haar leven aan een vriend sinds jaar en dag.

Nieuw land verkennen
Ds. Jorissen was ook een verspieder, die de beloften van God van harte liet gelden. Daarom had hij de moed om vertrouwde grenzen te overschrijden en nieuw land te verkennen. Een paar voorbeelden. Ongeveer een halve eeuw geleden, om precies te zijn: van 1960 tot 1967, deed hij pionierswerk voor de HGJB (Hervormd Gereformeerde Jeugd Bond). Bepaald geen gemakkelijke post, maar hij deed dit werk met vreugde en in diepe verbondenheid met jongeren en ouderen. Al doende is hij ook voor veel grensgangers en randbewoners van de kerk ten zegen geweest. In zijn Amersfoortse tijd – van 1967 tot 1976 – was hij er ‘gewoon’ wijkpredikant, werkte hij ook mee in de redactie van het in 1973 verschenen Liedboek voor de Kerken. Het sprak niet vanzelf dat iemand uit de kring van de Gereformeerde Bond zo solidair en solide meewerkte aan een breed opgezet, interkerkelijk project. Ds. Jorissen was niet alleen lid van de Gereformeerde Bond, maar ook van de Confessionele Vereniging. Geen teken van armoedige besluiteloosheid, maar van overtuigde overvloed. Een tekst van de apostel Paulus was hem in het hart gegrift en ging hem lichtend voor: ‘Geworteld en gegrond in de liefde, zult gij dan, samen met alle heiligen, in staat zijn te vatten, hoe groot de breedte en lengte en hoogte en diepte is, en te kennen de liefde van Christus, die de kennis te boven gaat….’ (Ef. 3:17-19).

Wilma-stichting
Onlangs, op 3 juni, was het zestig jaar geleden dat Dolf Jorissen bevestigd werd als predikant in zijn eerste gemeente, Wilsum. In 1955 vertrok hij haar Oudshoorn. Na de al genoemde jaren in Amersfoort was ds. Jorissen tot aan zijn emeritaat in 1988 predikant van de hervormde gemeente te Beekbergen. Ik was daar zijn tweede opvolger. Vanwege deze gezamenlijke verbondenheid leerden wij elkaar van nabij kennen. Hij onderhield contacten in zijn vroegere gemeente, zonder dat dit storend werkte voor een opvolger. Wij trokken ook samen op in het kader van de zogenaamde Wilmastichting, in 1981 door ds. Jorissen opgericht om de literaire erfenis van de schrijfster Wilma te honoreren en te propageren. Willemina Vermaat woonde met haar beide zusters in de buurtschap Oosterhuizen, dicht bij Beekbergen. Deze stichting heeft twintig jaar bestaan. Ds. Jorissen heeft zich er enthousiast en met grote kennis van zaken voor ingezet.

Pelgrim
Na het afscheid van Beekbergen woonde en werkte het echtpaar Jorissen enige tijd in Breukelen. De laatste periode van hun leven woonden zij beiden in Nunspeet, eerst lange tijd zelfstandig, maar sinds enige jaren in het woon- en zorgcentrum De Clockenslach. Ds. Jorissen bleef van harte dienstbaar: studeren, schrijven, preken, pastoraal werk verrichten. Het kostte hem grote moeite dat hij na ruim een halve eeuw niet meer kon voorgaan in de eredienst. Ten slotte werden zijn krachten zo sterk minder dat hij werd opgenomen in een verpleeghuis te Apeldoorn. Hij hoopte, ondanks alles, weer terug te kunnen gaan naar Nunspeet. Zijn weg is anders verlopen. Hij was een pelgrim bij de gratie Gods, die de woorden van Psalm 121 tot de zijne maakte: ‘Ik hef mijne oogen op naar de bergen, van waar mijne hulp komen zal’ (Psalm 121: 1). Die tekst staat boven de rouwbrief. De afscheidsdienst werd gehouden op 18 augustus in de Sionskerk te Nunspeet, waarna de teraardebestelling volgde op de Oude Algemene Begraafplaats te Rijssen. Verenigd met zijn geliefde vrouw wacht hij op de grote Dag, waarop geen nacht zal volgen. Een trouwe dienaar – gedachtig Lukas 12: 35-40 – die zijn Meester is toegedaan. Een leven en een dood lang. Zelfs nog verder…

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen