Boekbespreking

Stanley Hauerwas
Een robuuste kerk. De christelijke ethiek gemeente in een postchristelijke samenleving.
Uitg. Boekencentrum, Zoetermeer; 288 blz.; € 19,90.
Vanaf de cover van dit boek kijkt een vriendelijk ogende man de lezer aan. Zijn hoofd steunt op zijn handen, zijn ogen blikken helder vooruit. Een denker. Het is een portret van de auteur. Dat is nog eens iets anders dan een kleine pasfoto op de binnenflap van een kaft. Stanley Hauerwas wil gezien worden. En gehoord of gelezen. Hij is docent theologische ethiek aan Duke University te Durham in de Verenigde Staten. De naam van deze theoloog kwam ik al tegen bij Charles Taylor (in: Een seculiere tijd) en James Kennedy (in: Stad op een berg). Met dit boek volgt een nadere kennismaking. Daar doet de reactie, die bestaat uit Esther Jonker, Herman Paul en Bart Wallet, goed aan. De directe aanleiding vormt een interview dat de twee laatstgenoemden in 2007 met Hauerwas afnamen voor het blad Wapenveld. Hun doel is een aantal interessante theologen uit het Engelse taalgebied voor het voetlicht te brengen. Bijna alle bijdragen zijn afkomstig uit een verzameld werk: The Hauerwas reader. Een reactie op de gebeurtenissen van 11 september 2001 is dit boek toegevoegd. Verschillende vertalers gaven hun medewerking aan de Nederlandse editie. De redactie geeft een enkele keer in voetnoten een verklaring. Na een korte inleiding, met daarin een kennismaking met Hauerwas, volgen veertien bijdragen. Zij zijn heel verschillend van aard en variëren van een interview tot een preek, van een reactie op een collega tot een soort column. Uiteenlopende thema’s passeren revue.

Veel aandacht besteedt Hauerwas aan de kerk. Zij is de plaats waar christenen samenkomen en leren om te leven. De auteur benadrukt dat de kerk moet zijn wat haar naam uitdrukt: ‘dat wat van de Heere is’. De kerk zoekt echter niet het isolement, zij moet zich niet terugtrekken uit de wereld, maar in de samenleving present zijn. Hauerwas ziet haar als een dienende gemeenschap. Daarom staat hij uitvoerig stil bij christelijke ethiek. Uitgangspunt is voor hem de boodschap van God. Zij is, om het wat klassiek te zeggen, niet naar de mens. Woorden van God botsen nog wel met onze opvattingen, cultuur en tijd. Hauerwas zoekt naar concrete verbinding. Herhaaldelijk gebruikt hij het werkwoord leven. Ergens zegt hij: ‘Christen-zijn is een manier van leven; het is deel uitmaken van Gods verhaal. (...) Christen-zijn betekent niet het volgen van een verzameling regels of principes: het christendom gaat over de manier waarop mensen leven. Het evangelie betekent niets tenzij het geleefd kan worden en gestalte kan krijgen in het leven van mensen.’ Telkens weer: leven. Op de achtergrond hoor je de ethicus. Wat mij betreft ook de dogmaticus die rechtvaardiging en heiliging dicht bij elkaar houdt. Wat Hauerwas zegt, prikkelt. Het zet je aan het denken. Het roept ook wel kritiek op. Het kan zelfs kwetsen. Ik denk bijvoorbeeld aan het artikel over ‘Waarom homo's (als groep) beter zijn dan christenen (als groep).’ Maar je hoeft het ook niet in alles met de schrijver eens te zijn. Hij daagt uit om zelf een mening te vormen. Destijds riep het interview in Wapenveld nogal wat reacties op. Ik verwacht dat met deze bundel ook. Leg hem niet zomaar terzijde. Soms moet dat misschien even, om wat bij te komen, maar pak hem weer op en lees verder. Ik vind dit boek een aanrader om te bespreken in een kring. Sommige artikelen lenen zich prima ter bespreking in de kerkenraad, tijdens de bezinning aan het begin van de vergadering. Om samen het gesprek te voeren over de plaats van de kerk in de wereld, over de roeping van christenen in de samenleving.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen