Voor nu en voor eeuwig

Het genadeverbond geeft de relatie tussen God en Zijn volk aan. Dit verbond is eenzijdig. Het komt van één kant: bij God vandaan. In dit verbond toont Hij Zijn liefde. Het kan nooit verbroken worden, althans niet van Gods zijde. We lezen in Jesaja 54:10: ‘Want bergen zullen wijken, en heuvelen wankelen; maar Mijn goedertierenheid zal van u niet wijken, en het verbond Mijns vredes zal niet wankelen, zegt de HEERE, uw Ontfermer.’ Van dit verbond is Jezus Christus het Hoofd, zoals Hij van alle dingen het Hoofd is. Om Hem roept de Heere zondaren tot Zich. Hij laat op diverse manieren horen dat Hij geen zin heeft in de dood van de goddeloze.

Door het geloof
Het genadeverbond is allereerst opgericht met Israël. Daarna geldt het allen die de prediking van het Evangelie aannemen. De gelovigen uit de oude bedeling zijn op geen andere manier behouden dan die in de nieuwe bedeling. Voor beiden is het door het geloof in Christus. Eerstgenoemden kenden Christus in de belofte.

Uitverkiezing
Zowel het Oude als in het Nieuwe Testament spreekt over het welbehagen van God. Ik noem Psalm 65 en Romeinen 9 tot en met 11. In het nieuwtestamentisch voorbeeld gaat het over de verkiezing van Israël, maar niet minder over Gods
verkiezing van een volk uit de heidenen. Het welbehagen van God heeft alles te maken met de verkiezing. Dat houdt niet alleen in dat God Zijn eer heeft veilig gesteld, het sluit evenzeer de zaligheid van zondaren in. De Heere maakt Zich groot in het behoud van zondaren. Dat wil niet zeggen dat de uitverkiezing op zichzelf staat. Door de tijd heen worden allen die door de Vader aan de Zoon zijn gegeven, getrokken vanuit de duisternis tot Zijn wonderbaar licht. De Vader trekt hen door de onweerstaanbare kracht van de Heilige Geest naar Christus. Van deze gegevenen van de Vader lezen we in Handelingen 13:48: ‘En er geloofden er zovelen als er verordineerd waren tot het eeuwige leven.’

Gods keuken
Om de relatie tussen verkiezing en genadeverbond aan te geven, kunnen we denken aan wat dr. H. Bavinck schrijft: ‘Als wij het verbond der genade naar zijn wezen beschouwen is het niet minder dan de historische uitvoering en realisering van de verkiezing.’ Hierop voortbordurend schrijft ds. I. Kievit in Tweeërlei kinderen des verbonds: ‘Onder het Verbondswezen wordt verstaan de inhoud van het Verbond voor Gods uitverkorenen. De inhoud bestaat uit de goederen die de Heere hen zal deelachtig maken.’ Verbond en verkiezing hebben met elkaar te maken, hoewel we ze niet mogen laten samenvallen. De verkiezing is een zaak van eeuwigheid. Prof. A.A. van Ruler zou zeggen:
‘De verkiezing is Gods keuken waar alles wordt klaargemaakt. Geen blik wordt ons in de keuken gegund.’ Het verbond daarentegen is een zaak voor de tijd. We mogen zeggen dat de verkiezing zijn bedding vindt in het verbond
(ds. I. Kievit).

Verkeerd bezig
Het komt in het pastoraat voor dat gemeenteleden worstelen met de uitverkiezing. ‘Ben ik wel uitverkoren?’ is dan vaak de vraag. Het gebeurt ook dat mensen ervan uitgaan dat het er toch niet toe doet of je bidt, dankt, de Bijbel leest en naar de kerk gaat, want als de Heere een mens moet hebben – dat is een goddelijk moeten –, dan weet Hij een mens toch wel te vinden. Ik zal niet ontkennen dat God altijd de Zijnen weet te vinden. Je kunt, om met Calvijn te spreken, nog zo’n beestachtig leven leiden, maar wie in het bundeltje der levenden is opgenomen, wordt de blinde zielsogen geopend. Toch is zowel de mens die werkelijk worstelt met de verkiezing als de mens die hierover zeer oppervlakkig denkt verkeerd bezig. Want wat doet hij? Niets anders dan de verkiezing losmaken van het verbond.

Verbond voorop
Er staat nergens in de Bijbel dat wij moeten beginnen bij de verkiezing en dus ook niet dat wij ons moeten afvragen of wij uitverkoren zijn. Er staat: ‘Doe uw mond wijd open en Ik zal hem vervullen.’ Ook horen wij de Heiland vriendelijk en welmenend zeggen: ‘Zoekt en gij zult vinden.’ Daarbij moeten we niet vergeten dat wij door middel van de doop zijn opgenomen in het genadeverbond. Door middel van dat verbond heeft de Heere al bij de doop tot ons gezegd: ‘Wanneer u in kennelijke nood verkeert, wend u tot Mij. Ik wil uw God zijn.’ Daarbij mogen we pleiten op alle beloften die het genadeverbond bevat (ds. R. Kok). Door de doop zijn wij verbondskinderen. Dat houdt onder meer in dat Jezus Christus in de prediking van het Evangelie welmenend aan de voeten van ons allen wordt neergelegd. Vanuit het genadeverbond wordt ons daarmee door God Zelf gezegd: ‘Als u Mijn Zoon wilt hebben tot uw eeuwige verlossing, u kunt Hem ontvangen. Ik schenk u alles wat u ontbreekt, mild en overvloedig’ (Erskine). Houdt dit in dat er niet onderscheidenlijk gepreekt moet worden? Of dat ieder de beloften van het genadeverbond gelooft? Er moet zeker onderscheidenlijk gepreekt worden, want het verbond kent ook een keerzijde: namelijk wraak en vloek. Lees Psalm 95 en 1 Korinthe 10 er maar op na.

Volkomen
Maar ook dit is vast en zeker: we mogen ons een kind van de Heere weten als het verbond in ons leven voorop is gegaan, om dan te eindigen in het welbehagen van God. Nu nog is de lofzang ten dele. Meer dan eens worden er dissonanten vernomen. Wij komen er steeds opnieuw achter dat we vleselijk zijn, verkocht onder de zonde. Niettemin breekt weldra de dag aan dat volkomen zal worden aangeheven: ‘Het is door U, door U alleen, om het eeuwig welbehagen.’


Volgende week deel 7: dr. H. van den Belt over Gods blijvende verbond met Israël

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen