Huilen of juichen

Met pijn in het hart schrijft ds. Dekker over de onstuitbare teloorgang van de kerk in de afgelopen decennia. Hij schroomt niet om in het licht van de Schrift te spreken over Gods oordeel dat zich over onze afval voltrekt. Wie zou niet wenen? Dekker laat er geen misverstand over bestaan dat het er vandaag voor alles op aankomt dat we leren huilen. Geen krokodillentranen, maar tranen van boete en berouw. In zak en as ons keren tot de levende God, opdat Hij Zich wenden zal en in de toorn aan Zijn ontfermen gedenkt. In missionair elan dat hier niet van weten wil, ziet Dekker weinig heil. Een monter plan zal ons niet redden. Zonder bekering tot de levende God is de kans groot dat allerlei activiteiten die worden ingezet om de kerk nieuw leven in te blazen, uiteindelijk niet meer blijken te zijn dan een laatste stuiptrekking van een stervende.

Buigen
Zwaar geladen woorden, maar ze zijn in lijn met de taal van de profeten. Onlangs nog trof me wat staat in Jeremia 27, waar van Hogerhand wordt gewaarschuwd dat niets zo desastreus is als dit: je rug rechten als je buigen moet, terwijl je met ‘gelovige’ grootspraak over het oordeel heen praat. Daar win je niks mee. Integendeel, ook wat overbleef, raak je dan kwijt. Ik weet het: de kerk is geen Israël. Maar is Israëls God niet onze God? En zijn deze dreigende woorden in onze tijd inmiddels niet zo vaak bittere werkelijkheid geworden dat er alle reden is om ze ook vandaag heel serieus te nemen? Ik dacht van wel.

Al dat huilen
Tegelijk merk ik dat vooral jongere collega’s – al zijn er ook oudere – nogal moeite hebben met de benadering van ds. Dekker. De analyse vinden ze oké, maar de therapie, néé. Al dat huilen maken ze niet echt mee. Zijn ze er te oppervlakkig voor? Allerminst. Doorgaans bidden ze veel en werken ze hard. Wat is het dan waardoor ze in dat huilen niet mee kunnen? Het is in hun beleving niet allemaal kommer en kwel. Integendeel, tegen de verdrukking in zien ze wonderen gebeuren. Onverwachte openingen en ongedachte bekeringen. Met de engelen in de hemel worden ze er vrolijk van. Het stimuleert hen ongebaande wegen te gaan, in oprecht verlangen om het verlorene te zoeken. Ik ben niet geneigd hen af te remmen. Integendeel, ik weet me één met hen, hoe tegenstrijdig dat ook lijkt.

Door elkaar heen
Toen onlangs een jonge, bevlogen collega – hij is midden in een stedelijke context ‘overvloedig in het werk des Heeren’ – mij vroeg waar ik nu eigenlijk sta, schoot me te binnen wat er verhaald wordt in Ezra 3. Toen er een nieuw begin gemaakt werd met de bouw van de tempel – ze was vanwege afval en oordeel tot puinhoop geworden – waren er twee reacties. Heel het volk hief een groot gejuich aan, omdat de fundering voor het huis van de HEERE gelegd was. Maar vele priesters, levieten en familiehoofden – de ouderen die het eerste huis op zijn fundering gezien hadden – huilden met luide stem toen zij dit huis voor hun ogen zagen (vs.11b en 12). Huilen en juichen gingen samen op, liepen door elkaar heen. Voor beide was reden en ruimte. Over en weer klinkt geen verwijt dat er te lang wordt gesomberd of te vroeg gejuicht. Er was geen sprake van goed of fout. Het had alles te maken met verschil in leeftijd en ervaring. Dezelfde dingen werden daardoor anders beleefd. Veelzeggend staat er intussen dat het volk geen onderscheid kon maken tussen het geluid van het vreugdegejuich en het geluid van het huilen van het volk (vs.13). Het werd één geluid. Het was één geloof.

Die kant op
Zouden we vandaag niet iets meer die kant op mogen (moeten!) denken? Volgens mij doet ds. Dekker dat overigens al als je goed leest. Eén ding is zeker: hoe harder de ouden huilen, des te luider zullen de jongen juichen. Want Zijn barmhartigheden hebben geen einde.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen