Welkom, nieuwkomers

Toen het opbouwwerk in Dragonder-Oost in 2005 goed op gang kwam, bleek dat zich in de wijk vooral jonge gezinnen vestigden. Dat is overigens tot op de dag van vandaag zo. Als ik in de kaartenbak kijk, zie ik een gemiddelde leeftijd van onze leden van 29,6 jaar. Deze (veelal) jonge mensen stonden dus samen voor de roeping een gemeente op te bouwen. Voor een belangrijk deel waren ze uit Veenendaal afkomstig, een kleiner deel kwam van elders. Een verhuizing (zeker naar een grote nieuwbouwwijk) is een kritisch moment voor kerkelijke betrokkenheid. De overgang van een vertrouwde omgeving (met vaak stevige sociale controle) naar een nieuwe woning in een wijk waar mensen elkaar (nog) niet kennen, is voor velen helaas het moment het kerkelijke bijltje erbij neer te gooien. Tegelijkertijd biedt een verhuizing ook grote kansen. Als er een warme gemeente klaar staat om mensen die verhuizen op te vangen, kan dat voor hen een kans zijn om ‘opnieuw te beginnen’, om welke reden dan ook.

Persoonlijke benadering
Beide aspecten zijn gebaat bij een persoonlijke benadering. In onze wijk proberen we zo vroeg mogelijk met de mensen in contact te komen. Dit gebeurt door het bezorgen van een welkomstpakket en door het aanbieden van de mogelijkheid van bezoek. Het is belangrijk nieuwe mensen meteen te laten weten dat zij in the picture zijn én dat ze welkom zijn. De gemeente als geheel heeft daar overigens een taak in: we proberen elkaar te motiveren om zowel door de week als ’s zondags onze ogen niet in de zak te hebben, maar nieuwe mensen op te merken en aan te spreken. Het is onze insteek om ten opzichte van nieuwe mensen laagdrempelig en gastvrij te zijn: jij bent gezien én welkom. Een van de belangrijke redenen van het afhaken van mensen ligt, zo is mijn indruk, in de grote mate van anonimiteit van veel gemeenten. Dat proberen we te voorkomen door een persoonlijke benadering.

Jonge generatie
De jonge mensen die de gemeente gingen opbouwen maken onderdeel uit van een generatie voor wie kerkelijke betrokkenheid in veel grotere mate een persoonlijke keuze is dan voor ouderen. In een volkskerkachtige gemeente als Veenendaal zijn bij veel ouderen woorden als gewoonte en traditie belangrijk. Bij jongeren speelt dat veel minder. De aanwezigheid van vrij veel mensen van die jongere generatie bood het voordeel dat zij goed te motiveren waren (en zijn) om te participeren in kerkelijk opbouwwerk. Maar daar lag precies ook een complicatie. De nieuwe bewoners waren afkomstig uit alle verschillende wijken van Veenendaal. Wie enigszins thuis is in kerkelijk Nederland kent de diversiteit van hervormd Veenendaal. Begrijpelijk is dat iedereen iets mee wilde nemen vanuit de eigen achtergrond. Dat was echter ook een valkuil. Het gevaar van onenigheid over bijvoorbeeld liturgische vormgeving was bepaald niet denkbeeldig. Met zulke onenigheid zou de gemeenteopbouw al in een vroeg stadium spaak kunnen lopen. We hebben langs twee lijnen dit proberen te voorkomen. Allereerst door aan te geven dat we een gemeente zijn waarin iedereen vanuit hervormd Veenendaal (en van elders) een plaats zou moeten kunnen vinden. Dat betekende concreet zo lang mogelijk wachten met allerlei defi nitieve keuzes die de gemeente een stempel zouden kunnen geven. Dit hebben we, naar binnen en naar buiten, ook zo gecommuniceerd. In de tweede plaats hebben we vooral ingezet op het voorzichtig bouwen aan een nieuwe gezamenlijke identiteit: samen de schouders zetten onder dingen waar iedereen het belang van inzag. Het organiseren van een jaarlijkse bijbelweek is daar een voorbeeld van.

Niet alles dicht timmeren
Gemeente zijn in een jonge nieuwbouwwijk vraagt een aanpak die recht doet aan die concrete context. Daarmee is een zekere onbevangenheid in de gemeenteopbouw een gegeven. Je gaat met elkaar op weg om vorm te geven aan de gemeente juíst op deze plaats. Wie zo de opbouw van de gemeente ter hand neemt, heeft niet de behoefte om bij voorbaat alles dicht te timmeren. Geef elkaar de tijd en ruimte om als gemeente een eigen gezicht te krijgen, was en is ons idee. Geef niet toe aan de behoefte van velen om het groeiende plantje onder een vergrootglas te leggen en er nu al een groot stempel op te zetten. Identiteit groeit en dat is maar goed ook: op het moment woont nog maar 20 procent van het uiteindelijk aantal mensen in de wijk. Heeft de 80 procent die nog komt ook nog iets te zeggen? Of mogen die mensen alleen slikken wat nu al tot in de details is vastgelegd? Mijn antwoord mag duidelijk zijn.

Hervormd-gereformeerd
Betekent dit dat alles in onze wijk maar kan en dat het op alle vlak nog alle kanten op kan? Zeker niet. We zijn een gemeente in de hervormd- gereformeerde traditie. Daar willen we ook uit overtuiging voor staan. Dat betekent vooral een in het midden zetten van de prediking in de gemeente. Zelf heb ik het in een publicatie van onze gemeente zo omschreven: ‘In de prediking moet de Heere Jezus centraal staan. Hij is gestuurd door Zijn Vader. En de Heilige Geest brengt het werk van de Heere Jezus in ons hart. Het gaat in de prediking om de bediening van de genade van Christus voor zondaren! Een goede preek laat ons zien wie wij zijn uit onszelf: mensen die God niet zoeken en op weg zijn naar de eeuwige verlorenheid. Maar een goede preek haast zich vervolgens om aan zulke mensen de liefde en de vergeving van God in de Heere Jezus, die we in de weg van geloof en bekering mogen aannemen, aan te prijzen! De prediking laat ons daarnaast ook zien hoe het leven vanuit de vergeving er uitziet: een bestaan waar de dankbaarheid als een rode draad doorheen loopt, gedragen door de kracht van de Geest.’ Dit is het hart van waaruit we gemeente willen zijn. Maar deze klassieke boodschap moet in een jonge nieuwbouwwijk zo vertaald worden dat moderne mensen erdoor geraakt kunnen worden. Dat uitgangspunt maakt dat nieuwe vormen soms noodzakelijk zijn. In dat licht geef ik als voorbeeld dat we sinds kort ook de mogelijkheid kennen een aantal vrije liederen in de diensten te zingen. Dit gebeurt uit de bundel Op Toonhoogte, vooral vanwege het jonge karakter van de wijk. We zingen deze liederen naast de psalmen, die in onze diensten het primaat hebben en houden.

Jongeren
Gemeente zijn in een jonge nieuwbouwwijk betekent voor ons dat aandacht voor de jeugd, samen met een missionaire uitstraling, speerpunten zijn in ons beleid. Het eerste komt tot uitdrukking in veel investeren in doordeweeks jeugdwerk én aandacht voor kinderen in de erediensten. Het tweede blijkt onder meer uit een Alphacursus en een missionaire jeugdclub op zaterdagochtend. Natuurlijk is dit allemaal nog klein. Ook zoeken we vaak nog naar een juiste invulling, maar dat is inherent aan een nieuwe, jonge gemeente die gedragen wordt door (nog) een beperkt aantal schouders. Maar op deze weg willen we wel verdergaan.

Genade
In een tijd van afbraak mogen we in Veenendaal-Oost werken aan opbouw. Mogen, zeg ik met nadruk. Het is Gods genade dat Hij Zijn liefde geeft in het geschenk van de gemeente. Het is Gods genade dat Hij ons aan elkaar gegeven heeft in de gemeente. Een kleine gemeente, een kwetsbare gemeente, die volop staat in de branding van deze tijd, met alle gevaren van dien. Ook een gemeente die uitziet naar al die mensen die nog komen wonen in Veenendaal-Oost. Om samen met hen, door Gods goedheid, gemeente van Christus te zijn. Iedere parmantigheid of menselijke trots zij intussen verre van ons. Dat zou ook irreëel zijn: ook onze gemeente ligt ver buiten het paradijs. Toch is ze tegelijk een teken van hoop, en dat schrijf ik met overtuiging.

---
Wees er snel bij
Na zes jaar werk in deze gemeente wil ik een aantal dingen doorgeven. Allereerst, investeer in persoonlijke contacten met mensen die nieuw in de wijk komen wonen. Zoek naar vormen om te delen in hun dagelijkse leven. Maak van dit investeren een speerpunt in het beleid. Doorbreek de verlammende gedachte: ‘Nieuwe bewoners voelen er vast niets voor om met onze gemeente mee te gaan leven...’ Daarnaast, en dat voor gemeenten die te maken hebben met uitbreiding door nieuwbouw: wees er snel bij. Huizen komen niet uit de lucht vallen, daar gaan jaren overheen. Laat die jaren niet vermalen worden door traag draaiende kerkelijke molens, maar zorg dat je er als gemeente bent als mensen in de nieuwbouw komen wonen. Het is veel te laat als je pas bij het opleveren van het eerste huis begint met interne overwegingen over de nieuwbouw. Schroom vervolgens niet om bij activiteiten in een nieuwbouwwijk vanaf het begin in te zetten bij je kern: de boodschap van onze Heere Jezus Christus. Kerkelijk meelevende nieuwe bewoners verwachten het van je en onkerkelijke mensen bied je er in ieder geval meteen je ‘core business’ mee aan. Tot slot en bovenal: heb moed! Moed bij de opbouw van de gemeente, ook tegen de zichtbare teruggang in. Vertrouw op God, die ook vandaag nog wonderen doet in Zijn kerk. Bid de Heere erom, ook voor de eigen gemeente. Heb tegelijk ook vertrouwen in de kracht van je gemeenteleden. Als het beleid van de gemeente gekenmerkt wordt door pappen en nathouden is dat voor veel gemeenteleden demotiverend. In geloofsvertrouwen verder reiken, meer doen dan menselijk gezien mogelijk lijkt, roept ongedachte krachten en mogelijkheden in de gemeente wakker. Want de Heere leeft en de Geest werkt. Leve de kerk!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen