Cuba bidt voor Nederland

Hoewel de protestantse gemeenten op Cuba marginaal zijn, aan de rand van de samenleving, zijn ze toch zeer missionair. Baptistenkerken hebben vorig jaar zestig nieuwe gemeenten gesticht. Je ziet in de kerk veel jonge mensen, ook academici, want er wordt veel aandacht gegeven aan goed onderwijs. De Cubanen zijn goed onderlegd. Op verschillende plaatsen heb ik cursussen aan voorgangers van allerlei denominaties gegeven. De cursus ‘Hoe preken vanuit het Oude Testament?’ duurt steeds twee dagen. In jonge kerken wordt bijna uitsluitend uit het Nieuwe Testament gepreekt. We bestuderen vooral het boek Numeri, de hoofdstukken 10 tot 21, over de woestijnreis van het volk Israël. Samen doen we veel verrassende ontdekkingen, bijvoorbeeld over de plaats van Israël, het leiderschap en de voorbede van Mozes, het hardnekkig verzet en ongeloof van de mens, de toorn en de trouw van God en de lijnen naar Christus. Voorgangers willen echt meer uit het Oude Testament gaan preken.

Voorrecht
Mij valt de goede band onder de voorgangers op. Er is geen individualisme, maar steun voor elkaar. De predikanten werken fulltime, hoewel de gemeenten soms maar zestig leden tellen. Maar de gemeenteleden geven trouw de tienden. Mooi is het te merken dat mensen het een voorrecht vinden God en de gemeente te dienen. Ook de predikantsvrouwen – mijn vrouw Jeannet gaf hen een cursus van twee dagen – doen het werk met vreugde. En dat terwijl predikanten omgerekend 35 euro per maand verdienen en de ‘pastorie’ vaak een schamel gebouw is.

Geraakt
Afgelopen zondag ging de preek tijdens de ochtenddienst over 1 Samuel 7: Eben Haezer, tot hiertoe heeft ons de Heere geholpen. De voorganger sprak over de controle van God over Zijn volk Israël. En of wij ook geloven dat God de controle heeft, zoals een chauffeur die de handen goed aan het stuur houdt. In de tweede dienst mocht ik voorgaan. Een voorrecht dat je ‘zomaar’ de preekstoel wordt aangeboden. De tekst was Handelingen 16:25. Er werd goed geluisterd. We zongen prachtig. In het Spaans klonk: ‘Omdat Hij leeft, ben ik niet bang voor morgen’. De gebeden waren veel en intens. Na afl oop vertelde een man dat hij vijftien jaar geleden tot geloof was gekomen: oi y creo, ik hoorde en geloofde. Het Woord had hem geraakt, net als bij Lydia.

Wat is er gebeurd?
Wat bleef haken was een opmerking van een voorganger: ‘Wij hebben aan jullie het Evangelie te danken, uit Europa komt de Reformatie, en nu horen we dat er bij jullie zoveel secularisatie is, dat kerkgebouwen veranderen in disco’s. Hoe is dat mogelijk?’ Daar sta je dan. Wat moet je zeggen? Maar beschaamd het hoofd buigen? Wat is er in Nederland en in West- Europa gebeurd? Ik moest denken aan de zeven brieven uit Openbaring 2 en 3: hebben we de eerste liefde verlaten? Zijn we te lauw geweest? Hebben we de heiliging niet serieus genomen? Wat is er over van ‘gij geheel anders’? Op het seminarium waar ik les mag geven, gaat de decaan ’s morgens om half zeven op de knieën met de studenten! Een troost voor mij was dat een voorganger zei: ‘We zullen op Cuba voor Holland bidden. Het is nu onze beurt om aan jullie te denken en jullie te steunen!’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen