Poort van het paradijs

Dat de gerechtigheid van God door het Evangelie wordt geopenbaard, is voor Luther de ‘porta paradisi’, de poort van het paradijs, geweest. Eeuwen voor de reformator zag Johannes een deur geopend in de hemel.

Nadat de verhoogde Heere Jezus Zijn hand op de terneergevallen Johannes heeft gelegd, klinkt opnieuw de stem, die hij eerder (Op. 1:10) als van een bazuin had horen spreken: ‘Kom hier, omhoog en Ik zal u laten zien wat hierna moet geschieden.’ Ter voorbereiding en inleiding op de visioenen aangaande de toekomstige dingen wordt de apostel door Christus verwaardigd een blik te slaan in de hemel door een geopende deur.

Horen en zien
Dat is een bijzondere genade en een hemels voorrecht, want ook Johannes is een mens van vlees en bloed. Hij mag onuitsprekelijke woorden horen die het een mens niet geoorloofd is te spreken en mag deelgenoot worden van Gods heilgeheimen die Hij toont. Echter, de deur is niet geopend om naar binnen te gaan, maar om te horen en te zien. Johannes mag ons verzekeren dat de hemel niet gesloten is en zijn oproep ‘zie’ nodigt ons uit tot ophoren en meekijken. Op dat moment neemt de Heilige Geest bezit van Johannes, die op het allerhoogst niveau getuige mag zijn van ongekende perspectieven.

Op de troon
Het eerste wat Johannes ziet, is een troon. Een troon die tot in het laatste hoofdstuk van dit bijbelboek hét centrale punt zal blijven. Vanuit (het midden van) de troon wordt geregeerd en zal Hij Die daarop zit, Zijn almacht tonen in Zijn heerschappij en zorg voor Zijn kerk. Onwankelbaar en vast staat die troon in Zijn hemelwoning. Zeer terughoudend en eerbiedig beschrijft Johannes wat hij ziet. Uit heilig ontzag noemt hij de Naam van God niet als hij Iemand op de troon ziet. In beeldrijke taal en met behulp van de fonkelende glans van de meest schitterende edelstenen beschrijft Johannes de luister en glorie van de Onzienlijke, Die een ontoegankelijk Licht bewoont. Tot meer dan die volheid en glans van reinheid komt Johannes in zijn weergave niet. Hemzelf, Die op de troon zit, kan hij in wezen niet be-schrijven. Een stralenkrans omringt de troon als een regenboog en omhult Hem in Zijn eeuwige trouw en genadige ontferming, Zijn gerechtigheid en heiligheid. Ja,
God is groot, ik weet dat Hij,
hoger is dan alle goôn.
Onze God voert heerschappij,
Hij beheerst van Zijne troon,
hemel, afgrond, zee en aard,
God is alle(r) hulde waard”.
Bedenk: Er is slechts één troon. Aardse tronen en katheders, wereldleiders en machthebbers maken niet de dienst uit. Luther heeft het de kerk leren zingen:
Geen aardse macht begeren wij,
die gaat welras verloren….
Gods eengeboren Zoon,
verwinnaar op de troon.

Rondom de troon
In (halve) cirkels aan beide kanten staan om de troon nog 24 tronen gegroepeerd. Evenveel gestalten in witte kleding en met gouden kronen (kransen) op hun hoofd bezetten deze zetels. Zij bevinden zich heel dicht bij Gods majesteit. Men heeft gedacht aan mensen, vertegenwoordigers uit de strijdende kerk van het oude en nieuwe verbond. Ook is gedacht aan engelen die als een hemelse hofhouding de Allerhoogste ten dienste staan als raad der heiligen (Ps. 89:8). Hoe het ook zij, hun kleding en kronen zijn teken van hun heerlijke en hoge waardigheid. Hoe groot is God, Die zulke hemelse rijksgroten als Zijn dienaren heeft! Hoe groot is Hij, Die door de genade van Christus witte klederen schenkt aan hen die op aarde gereinigd en gewassen zijn in het bloed van het Lam. Ze zullen de engelen gelijk wezen. Voor de troon bevinden zich vier gevleugelde dieren vol ogen, die de gehele schepselenwereld vertegenwoordigen en geen oog van Hem af kunnen houden. Op het eeuwig vocaal kwartet van deze vier dieren met hun ‘Heilig, heilig, heilig is de Heere God, de Almachtige, Die was, Die is en Die komt’, werpen de 24 gekroonden zich voor Hem neer en aanbidden Hem, terwijl ze hun kronen voor de troon neerwerpen en het Soli Deo Gloria uitzingen. Het ‘Ere zij God’ klinkt boven alles en vooraf aan de dingen die weldra geschieden. Die hemelse liturgie klinkt coram Deo, voor het aangezicht van God tot een eeuwige lofprijzing.

Beurtzang en lofzang
Wie het Woord leest en hoort wat de Geest tot de gemeenten zegt, wie met het getuigenis van Johannes reikhalzend omhoog kijkt, ziet een geopende deur, een porta paradisi vanwaar Híj komen zal, Die leeft in alle eeuwigheid. De beurtzang in de troonzaal wekt de lofzang in de gemeente en in ons hart tot een eeuwige aanbidding voor Zijn troon en hier beneden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen