ds. D.A. Snijder (1950-2011)

Tijdens zijn studie had hij zich bijzonder bekwaamd in het Hebreeuws van het Oude Testament. Na zijn opleiding tot predikant studeerde hij verder voor het doctoraalexamen, een studie die hij afsluiten mocht met een scriptie over de kinderdoop. In die tijd gold de regel dat men (in de Pieterskerk te Utrecht) een proefpreek moest houden. Dat gebeurde in mei 1973. Zijn vicariaat volgde hij bij ds. W. Kalkman in Ameide. In 1981 bevestigde
ds. E.F. Vergunst hem tot predikant in Abbenbroek. In die tijd verleende hij tevens pastorale diensten in de hervormd-gereformeerde evangelisatie te Schiedam.

Levenshouding
Op 4 november 1990 kreeg hij de gelegenheid zijn gaven in volledige werktijd dienstbaar te maken aan het pastorale werk in de gemeente Oud-Vossemeer. Nadat hij acht jaar in deeltijd verband in Abbenbroek en in de evangelisatie te Schiedam gewerkt had, hadden we allemaal het gevoel dat hij nu nog meer tot ontplooiing zou kunnen komen. Hij werd er bevestigd door ds. A. van Herk. Als intredetekst was Johannes 3: 30 gekozen: ‘Hij moet wassen, maar ik minder worden.’ De tekstwoorden typeerden zijn levenshouding. Hij trok de aandacht niet graag naar zichzelf, maar verkondigde liever ruimhartig en gunnend zijn Heiland. Dat anderen bij zo’n nederige levenshouding soms misbruik maken van de situatie, stoort dan niet eens erg: de Meester heeft wel ergere dingen meegemaakt!

Vreugde en schaduw
Wij leerden Ton nader kennen door zijn huwelijksplannen met Gerie de Kluiver. Jarenlang had zij de diensten in de Hoflaankerk bezocht. De familie Snijder was daar op allerlei manieren bij het werk in de gemeente betrokken. Na enkele jaren van afwezigheid door verhuizing werd het contact hersteld. Zij vroeg bevestiging en inzegening van haar huwelijk met ds. Snijder. Zo mocht ik in de kerk van Oud-Vossemeer, waar hij sinds een jaar predikant was, op 14 september 1991 het huwelijk bevestigen en inzegenen.
De toekomst zag er, net als het weer op die dag, zonnig uit. Het was telkens een vreugde met hem te mogen spreken over de goede kanten van het ambtelijke werk, waarin zijn vrouw hem waar mogelijk ondersteunde. Er waren ook schaduwzijden. Ook daarover kon hij meepraten, net als de meeste predikanten trouwens. Dat velen toch staande blijven in een wereld die steeds vijandiger lijkt te worden tegenover alles wat met de kerk en haar dienaren te maken heeft, kan in zulke persoonlijke contacten onder broeders leiden tot de innige dankbaarheid dat God trouw blijft aan Zijn verbond en je dus nooit laat vallen.

Ziekte
Helaas maakte ziekte het hem gaandeweg steeds moeilijker zich volledig te geven aan het ambtelijke werk. Op 1 januari 2003 werd hem daarom emeritaat verleend. De volgende jaren hielp hij nog als pastoraal medewerker in de woonvoorziening Het Oudeland te Sommelsdijk. Zijn ziekte belemmerde hem ernstig, maar hij bleef de vriendelijke, behulpzame en vertellende dominee. Wat wil je ook, als je opgegroeid bent in een kerkelijk zeer meelevend onderwijzersgezin?
Zijn hulpvaardigheid was niet alleen een soort beroepshouding. Met tere zorg omringde hij ook Gerie, die hem bij alles wat zij deed, nodig had. Heel lang had hij moeite met allerlei ziekteverschijnselen die niet in verband konden worden gebracht met die waarvoor hem emeritaat was verleend. Eind augustus werd geconstateerd dat hij menselijkerwijs gesproken niet meer kon genezen. Het eerste wat hij vertelde, was dat zijn vrouw gelukkig goede hulp kreeg. Nog even kon hij thuis zijn, maar op 5 november werd hij geplaatst in het hospice Calando te Dirksland. Op 17 november is hij daar in zijn HEERE en Heiland ontslapen.

Vrede
Ook in de moeilijke laatste tijd van zijn leven hier op aarde mochten wij met grote dankbaarheid van hem vernemen dat hij er vrede mee had nu al afscheid te moeten nemen. Hij begreep dat hij geen 62 jaar oud zou worden. Hij hechtte wel sterk aan het leven en wilde heel graag voor Gerie blijven zorgen, maar ook het vooruitzicht op de heerlijkheid die hem wachtte, gaf hem hoop. Hij was ervan overtuigd dat God beter zou kunnen zorgen voor allen voor wie hij dat zelf zo graag had gedaan. Hij was er zeker van dat de HEERE dat ook doen zou.
In de Dorpskerk van zijn laatste woonplaats, Ouddorp, leidde ds. J.W. Scheurwater op 22 november de rouwdienst, waarna de begrafenis plaatsvond op de algemene begraafplaats aldaar. Wij leven hartelijk mee met Gerie en heel de familie Snijder.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen