De weigerambtenaar

Ons land heeft altijd de reputatie gehad tolerant tegenover minderheden te zijn. Zo vonden Joden een veilige schuilplaats in Amsterdam, waar zij in hun synagoge hun geloof in vrijheid konden belijden. Die tolerantie bleek samen te kunnen gaan met theocratie. Vrijheid is een waarde die diep verankerd is in het leven van ons volk. In onze tijd vindt er een metamorfose plaats. Een totale verandering woelt onze samenleving om. In de jaren zestig van de vorige eeuw zijn de bommen gelegd en nu komen ze tot ontploffing. Het zat er gewoon in. De vraag was niet of dat zou gebeuren, maar wanneer dat zou gebeuren. Nu is dan de tijd aangebroken dat er een geslacht aantreedt ‘dat Jozef niet meer gekend heeft’. Op 15 november 2011 barstte de bom in de Tweede Kamer. Tien jaar geleden werd het homohuwelijk een feit. Natuurlijk houden we rekening met ambtenaren die gewetensbezwaren hebben, zo klonk. Zo zijn we dat gewend in ons Nederland. De waarheid komt nu aan het licht. Ambtenaren die gewetensbezwaren hebben, noemen we weigerambtenaren en weigeren kan juridisch niet. Dan moet je gewoon stoppen en gaan vissen (als dat mag).

Dictatuur
Wat zien we dus? Het begrip vrijheid wordt op een totaal andere manier ingevuld. Niet meer zo dat er ruimte is voor mensen die om des gewetens wil (omdat ze het zonde vinden) bepaalde dingen niet kunnen doen. Maar zo dat er geen ruimte en begrip meer is voor die mensen. Op 15 november 2011 is de ambtenaar die jarenlang in grote trouw zijn werk deed van het ene op het andere moment van subject een object geworden. Heet dat geen dictatuur? CU-politicus Slob zoekt de oplossing in het voorstel om de huwelijkssluiting louter als een administratieve handeling te zien. Afgezien van het feit dat een jawoord voor de overheid als dienares van God – hoe administratief die ook is – nooit alleen maar administratief is, is hier veel meer aan de hand. Laten we het gewoon ronduit zeggen: een groot deel van onze volksvertegenwoordiging wil af van het christelijk verleden van ons land.

Burgemeester Bilder
Dat leeft niet alleen bij links, maar ook bij rechts. Het wordt zelfs leuk om mensen als burgemeester Bilder te pesten. Johny Quid van GeenStijl schreef over de burgemeester van Zwartewaterland: ‘Homo’s en vrouwen als gelijkwaardig aan mannen behandelen, betekent een einde van de godsdienstvrijheid. Allemaal even zwaaien naar burgemeester Eddy Bilder van Zwartekousenland, de man die deze stelling de wereld in helpt. Hij heeft een stukkie getikt voor de Playboy van de Gereformeerde Bond, genaamd de Waarheidsvriend. (…) Het bizarre is dus dat zo’n Eddy met deze naargeestige waanbeelden en enge wereldvisie burgemeester is in Nederland. Prima die mening, maar wel in je eigen hok. Die mening + publieke invloed maakt ons bang. Hadden we al gemeld dat theocratie kapotstuk moet? Bij deze dan: theocratie moet worden uitgeroeid. Laat ons bidden.’

Juridisch schoon
Ik meen dat het mijn leermeester prof. A.A. van Ruler was, die eens zei dat er de volgende lijn traceerbaar is als het gaat om haat tegen het christelijk geloof: (1) bespotting, (2) discriminatie, (3) verbod, (4) vervolging. Hij wees toen naar Rusland. Ik denk dat het een kwestie van tijd is dat we zullen merken hoe waar het is wat hij toen zei. Maar dan in ons eigen land. Stel je voor dat een ambtenaar het in zijn hoofd haalt om te weigeren een homohuwelijk te sluiten. Dan overtreedt hij de wet. Idem een gemeenteraad die zo iemand de hand boven het hoof houdt. Dat is strafbaar. Dus: aangifte doen tegen zulke mensen en vervolgen. Zo maken we ons land juridisch schoon. Je scoort er electoraal mee als je afrekent met weigerambtenaren. Je maakt je verdacht als je het voor hen opneemt.

Meer te doen
Maar wachten er nog veel meer klussen: vrijheid in het christelijk onderwijs, ritueel slachten, besnijdenis, doop van kinderen, vrouwenstandpunt. ‘In je hok’, zegt Quid. Geldt dat ook voor de kerk? Is een kerkdienst iets in een hok of is ze een openbare eredienst en is een preek een openbare aangelegenheid? Ik meen van wel. Dan zal de prediker zich wel aan de geseculariseerde regels moeten houden. Het kan nog druk worden in de Tweede Kamer, na de zaak Vlietstra. Waar zijn we mee bezig? Bij de RMU meldden zich in een week zeventig ambtenaren met gewetensbezwaren. Misschien moeten we eens gaan nadenken over stille tochten met hen in Den Haag. ‘Mon Dieu, ayez pitié de moi et de ton pauvre peuple’ – mijn God, heb medelijden met mij en met dit arme volk. (Laatste woorden van Willem van Oranje.)


Voor het commentaar 'De weigerambtenaar' van scriba dr. A.J. Plaisier zie www.pkn.nl > actueel > commentaar bij de tijd..nl > actueel > commentaar bij de tijd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen