Globaal bekeken

Recent overleed de vrijgemaakt gereformeerde hoogleraar J. Kamphuis op de leeftijd van 89 jaar. In Kerknieuws van 21 februari 1986 stond een lang dubbelinterview van Peter Gort met hem en ondergetekende over Afscheiding en Doleantie, alsook over de positie van de Gereformeerde Bond en de vrijgemaakt gereformeerden. Scherp maar broederlijk. We hebben elkaar niet meer uit het oog verloren. Aan het eind van het gesprek vroeg Gort zich af hoe de zaken er 25 jaar later zouden voorstaan. Derhalve wilde hij enkele weken geleden opnieuw een dubbelinterview regelen. De bereidheid was er bij beiden. Maar Kamphuis had er de kracht niet meer voor. Nu hij is heengegaan breng ik het interview nog graag in herinnering. De spreektaal was intact gelaten. Uit het slot:

JK: Mijn grote bezwaar tegen de Bond is … u zegt: die gewenning màg niet… maar die gewenning is structuréél bij een blijven leven binnen een kerk waar Gods Woord niet richtsnoer is! We móeten scherp zijn tegenover elkaar… Bij al wat er aan téér gereformeerd leven gevonden wordt in de Gereformeerde Bond – en ik zal de laatste zijn om dat te verachten – zeg ik wel: de Gereformeerde Bond als instituut bréékt het gereformeerde leven op dat punt, dat het de gehóórzaamheid niet leert!

JvdG: En dan zeg ik – nou snijd ik het toe: de Gereformeerde Kerken Vrijgemaakt snijden het gereformeerde leven… snijden het àf… snijden het gereformeerde leven van andere delen van gereformeerde leven àf… waardoor ik zou willen zeggen: je hebt de valse kerk en beschuldigingen ook van valse kerk… maar je kunt óók daarmee de kerk van het sektetype krijgen.

JK: Ja, dat móet uw aanklacht zijn… ja, inderdaad. Want deze twee dingen liggen er… Enerzijds dat ìk zeg: hier is geïnstitutionaliseerde ongehoorzaamheid – bij véél waar wij ons hartelijk aan verbonden voelen – ú zult moeten zeggen – van úw kant – ’t is sektarisch!

JvdG: Ja, precies. ’t Heeft zo’n nare klank, hè? Dat woord ‘sektarisch’, daarom ben ik er altijd wat beducht voor… er is ook zo verschrikkelijk veel waarin ik mij met de vrijgemaakte kerken verbonden voel – dat voel ik ook weer in dit gesprek – dus ik spreek zo’n woord met verschrikkelijk veel pijn uit…

JK: Ja… zoals u ook zult kunnen verstaan dat – van mijn kant, als we elkaar oog in oog zien – het móeilijk is om te zeggen: òngehoorzaamheid! Maar wij moéten elkaar die broederdienst wel doen! Daar blijft voor mij het raadsel liggen…: als je nou twéé gereformeerden tegenover elkaar ziet, zo dicht bij elkaar en zó scherp tegenóver elkaar… moet ons dat niet in beweging brengen…?

JvdG: Ja…Ja…Ja…

JK: Ja… je moet doen wat je hand vindt om te doen… en blijven binnen de roeping waar de HERE je gesteld heeft – ik moet mijn studenten tot het doctoraal examen brengen en daar heb ik m’n handen vol aan. Als er dan een uitnodiging komt om ir. Van der Graaf te ontmoeten, dan zeg ik: já! Hoewel ik naar m’n agenda kijk en denk: o, dat moet er óók nog tussendoor… ik zeg já, omdat ik eigenlijk ir. Van der Graaf zo graag een keer ontmoeten wil!

JvdG: Omdat dit laatste nu aan de orde was…: ik vind de ontmoeting heel wezenlijk. We schrijven, we lezen… maar de persoonlijke ontmoeting is onopgeefbaar… ook als je het elkaar scherp moet zeggen. ’t Is vaak wel zo dat het scherp tegen elkaar zèggen ànders overkomt dan het scherp aan elkaar schrijven. Eérst zo’n ontmoeting hebben en dàn een scherp artikel… ik denk dat in je ervaring dat verschillend ligt, zowel bij degene die schrijft als bij degene die leest. Deze ontmoeting… en dan: léés je. Of: je léést… en dan: die ontmoeting. Ik vond het buitengewoon fijn elkaar ontmoet te hebben. Dat is voor herhaling vatbaar!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen