Kerk hoeft niet te veroordelen

De afgelopen jaren hebben kerkelijke denominaties meer aandacht gekregen voor de moeite die veel mannen (en trouwens ook vrouwen) ervaren om op een goede manier met (de verleidingen van) seksuele prikkels in onze samenleving om te gaan. Op zichzelf is dat een positieve ontwikkeling. Want al zijn cijfers over (internet)seksverslaving vaak weinig betrouwbaar, we kunnen wel vaststellen dat veel mannen wat dit betreft dagelijks een gevecht ervaren. Een gevecht dat ze nogal eens verliezen.
Heeft deze aandacht binnen de kerk geholpen om eerlijker te zijn over fantasieën bij de sensuele foto’s van mooie vrouwen die we overal om ons heen zien? Durven we nu te spreken over de warmte of troost die we ’s avonds laat, als we teleurgesteld of gestrest zijn, in seksfilmpjes zoeken? Komen we er nu in de kerk mee voor de dag dat we dat korte rokje met onze ogen proberen te volgen?

Veroordeling
In de hulpverlening zien we dat mannen zich niet snel tot de kerk richten als ze hulp nodig hebben bij het op een zuivere manier omgaan met seksualiteit. Of bij het doorbreken van hun verslaving aan het kijken naar porno. De meeste mannen verwachten veroordeling te vinden vanwege hun probleem.
De kerk, die hun schuldigheid in allerlei bewoordingen aanwijst, vormt voor hen meestal geen aantrekkelijke plaats om met hun zwakheden voor de dag te komen.
Hoe kan het dat allerhande zondaren zich aangetrokken voelen tot Jezus, maar er niet over peinzen om eerlijk te zijn in de kerk?
In algemene termen belijden we toch allemaal ons schuldig staan tegenover God? Alleen, we kunnen ons niet voorstellen dat de ouderling voor in de kerk ook op internet wel eens een verleidelijke foto bij een nieuwsbericht aanklikt. Laat staan dat we er met hem over zouden gaan praten. Hij lijkt geen strijd te hebben met verleidingen.

Schuldgevoel
Het overgrote deel van de mannen die voor hulp aankloppen, voelt zichzelf uitermate schuldig – die boodschap hoeven ze niet meer te horen. Belerende vermaningen, vaak in omfloerste, wollige woorden, helpen hen niet om te breken met waar ze graag mee zouden willen breken. Ze hebben zich talloze malen opnieuw voorgenomen dat het écht de laatste keer was en dat ze het nu beter zullen gaan doen, met nieuwe toewijding en een verbeten discipline.
Wat ze meestal moeilijk kunnen aanvaarden is genade. Onvoorwaardelijke acceptatie, terwijl ze nog dagelijks vastzitten in gedrag waar ze zich zo voor schamen en zo’n afkeer van hebben.
Meestal kunnen ze dat gedrag moeilijk scheiden van hun zelfgevoel. Vastzitten in seksuele zonden leidt meestal tot een negatief en minderwaardig gevoel over zichzelf. Iedere keer de ervaring van falen geeft weinig om trots op te zijn. Discipline alleen is meestal niet genoeg om deze negatieve spiraal te doorbreken.

Afhankelijkheid
Wat de kerk te bieden heeft, is onvoorwaardelijke genade. We hebben immers allen te leven uit genade? Daarom kunnen we de ander compleet gelijkwaardig ontmoeten. Omdat we allen dezelfde ontferming nodig hebben.
De populaire Amerikaanse christelijke auteur Philip Yancey beschrijft ergens de parallellen tussen de bijeenkomsten van de Anonieme Alcoholisten (AA) en de eerste christengemeente. De grondleggers van de AA gingen er vanuit dat hun programma alleen effect zou hebben als het zich bleef richten op het fundamentele intermenselijke vlak: de alcoholist die zijn of haar leven geeft om een andere alcoholist te helpen. Daarnaast moest het vertrouwen op God een onlosmakelijk onderdeel van het programma zijn.
Waarom zou de AA wel mensen kunnen helpen en de kerkelijke gemeente niet? Toen Yancey aan een verslaafde vriend vroeg wat de AA heeft dat de kerk mist, was het onthutsende antwoord: afhankelijkheid.

Vroomheid
Niemand van ons redt het in zijn eentje – was dat niet wat Jezus ons kwam vertellen? Toch stralen de meeste kerkmensen een sfeer van vroomheid en van superioriteit uit.
Ze geven niet het gevoel dat zij van God afhankelijk zijn en elkaar nodig hebben voor steun. Hun leven lijkt in orde te zijn. Een seksverslaafde voelt zich in de kerk vaak minderwaardig en incompleet.
Toch hebben mannen mij meerdere keren verteld dat God datgene wat ze het meest in zichzelf haatten, hun seksverslaving, heeft gebruikt om hen bij Hem terug te brengen. Misschien is dat de rol die seksverslaafden hebben in het verlossingsplan? Misschien roept God mannen die moeite hebben om seksueel rein te leven, om de heiligen te leren wat het betekent zich van Hem en van elkaar in de christelijke gemeente afhankelijk te weten?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen