Ontmoeting met Fitrek

Turkije, een land ruim twintig keer zo groot als Nederland, met 76 miljoen inwoners.
De bevolking is voor 98 procent moslim. Het christendom is de eeuwen door teruggebracht tot 0,2 procent van de inwoners, naar schatting (maximaal) 200.000 aanhangers. Let wel: ooit was Turkije een christelijk land; aan het begin van de 20e eeuw was het percentage christenen nog 25 procent.
De ontmoeting die ik in dit land had, houd ik niet voor mezelf. Een jongeman, Fitrek, vertelde me zijn levensverhaal. In 1998 was er bij Adana, in de binnenlanden van Turkije, een aardbeving. Een internationale groep uit Israël kwam hulp bieden. Hij kwam ermee in aanraking en een van de leden van de groep zei bij het vertrek: ‘We zullen voor je bidden.’ Zoiets had hij niet eerder gehoord. Het bleef bij hem haken, maar de groep was vertrokken en hij kreeg deze mensen nooit meer te zien. Hij had geen enkele klankbodem voor wat hij had ervaren.

Pijl
Fitrek was gehuwd, vader van twee kinderen. Toen hij in een stress geraakte en de weg niet meer voor zich zag, verliet hij zijn gezin en vertrok vanuit het binnenland naar de kust. Hij had al zijn bezit achtergelaten en bracht de nachten door op het strand. Overdag scharrelde hij hier en daar wat om aan de kost te komen. Op het strand ontmoette hij een Duitse dame die betrokken was bij een algemeen Turks reisbureau. Ze bood hem werk aan, annex een verzekering voor hem en zijn gezin. Het gaf hem een stuk bestaanszekerheid.
Het gezin werd herenigd.
Zelf bekwaamde hij zich in het reiswezen, en daarbij in het spreken van andere talen, waaronder het Nederlands. Zo kwam hij ook in aanraking met een van de reizen van Beter Uit. In het gezelschap waren nogal wat gekleurde en zwarte mensen. Een van hen hield ’s avonds een dagsluiting. Het was een pijl die zijn hart doorboorde.

Bewust
In 2009, ongeveer tien jaar na de ontmoeting om de groep uit Israël, werd hij in volle overtuiging gedoopt in de Nederlandstalige gemeente van Alanya (NIGA). Zijn vrouw is islamitisch gebleven maar respecteert zijn overgang en was ook bij de doop aanwezig. Voor de rest van de familie ligt dat heel anders.
Fitrek is er zich van bewust dat de God die hij nu aanbidt, de God en Vader van Jezus Christus is. Maar hoe zit het met de God van zijn vrouw? En met Jezus in de Koran?
Met die vraag worstelt hij.
Wat hem ook bezighoudt is de toekomstverwachting. Zijn Bijbel bleef niet onbestudeerd. Hij stuitte op Openbaring 20. Hoe zit dat met het duizendjarig rijk van vrede? We spraken ook over de plaats die Israël heeft in Gods weg naar de toekomst. Actueel voor een christen die in een grensgebied met Israël leeft, binnen een volstrekt islamitische cultuur.

Weggeroepen
Genietend van Turks natuurschoon, beleefden we een boeiende ochtend, met niet alledaagse gesprekken, die me zullen heugen. Een jongeman wordt in een immens, bijna geheel islamitisch land, geraakt door een ontmoeting met een internationale groep, die hij nooit meer terugziet.
Jaren later moet hij via een Duitse mevrouw een groep uit Nederland ontmoeten en wordt hij geraakt door het evangelie uit de mond van een zwarte jongen. Weggeroepen uit zijn gezin, zijn familie, zijn oorspronkelijke religie. Dat mag uit-verkiezing in de tijd heten.
Beleeft een mens zo niet de troost van de verkiezing? Niet als dogma maar in verwondering?! Wie ooit door de poort naar binnenging ziet op de binnenzijde staan: ‘Door U, door U alleen, om ’t eeuwig welbehagen.’ Wonder van uit-verkiezing.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen