Globaal bekeken

Toen Franciscus van Assisi in 1226 was overleden, gaf paus Gregorius IX Thomas van Celano de opdracht om de oudste verhalen over Franciscus te verzamelen. Zo ontstond de eerste officiële levensbeschrijving van Sint-Franciscus. In 2006 verscheen een fraaie Nederlandse vertaling bij uitgeverij Gottmer in Haarlem. Franciscus, zoon van een rijke lakenkoopman gaf na zijn bekering al zijn goederen weg en ging in radicale armoede leven. Een fragment:

Gekookt voedsel at hij maar uiterst zelden, en als het er een keertje wel van kwam, dan strooide hij er as over of bedierf hij de smaak door er koud water over te gieten. Hoe dikwijls is hij niet op zijn tochten om het Evangelie te prediken te eten uitgenodigd bij vorstelijke personen bij wie hij zeer hoog aangeschreven stond! Uit respect voor het Evangelie proefde hij dan een paar hapjes van het vlees. De rest at hij ogenschijnlijk op maar liet hij in werkelijkheid stiekem op zijn schoot glijden. (…)
Op een keer had hij een klein beetje kippenvlees gegeten omdat hij ziek was. Zodra hij weer wat op krachten was gekomen, ging hij Assisi binnen. Aangekomen bij de stadspoort vroeg hij een broeder die met hem mee was gegaan, hem een touw om zijn nek te binden en hem zo als een betrapte dief door de stad te sleuren. Zelf riep hij luid: ‘Let op, let op, hier is een veelvraat, die zich heeft vetgemest met kippenvlees zonder dat jullie het wisten.’ Van alle kanten kwamen mensen aanrennen om naar het spektakel te kijken en zuchten en huilend reageerden ze: ‘Wat zijn wij toch voor ellendelingen, ons hele leven draait om bloed en wij voeden lichaam en ziel met overvloedige maaltijden waarbij we soms behoorlijk dronken worden.’ En zo werden ze door zijn voorbeeld met hun neus op de feiten gedrukt en tot een beter leven aangezet.

***

Van een heel andere radicaliteit is het hier volgende citaat uit één van de lijdenspreken van H.F. Kohlbruggge, door dr. M.J. Kater aangehaald tijdens de laatstgehouden predikantencontio van de Gereformeerde Bond:

Zo stort de hel, zo storten alle geestelijke machten van de afgrond en van de duisternis over de mens Jezus hun venijn uit. Zij werpen al hun gif, al hun brandende pijlen in het schuldeloze hart van de Heere. Maar de Heere zal daar wel ondersteuning tegen hebben? Hij zal Zich door eigen verborgen Godskracht wel kunnen handhaven? Hij was toch de Zoon?! Hij zal door de eeuwige Geest onder dit alles wel vertroost en staande gehouden worden, alzo dat Hij, evenals in Gethsémané, nog toegang vindt tot het hart van de Vader? Tenminste zal Hij troost in het gebed vinden? Ach, niets van dat alles! Vertroosting is verre van Hem! Hij is van Zijn God verlaten! Hoe, werkelijk verlaten? Wij vernemen het immer uit Zijn klacht. Maar de Heere meende wellicht dat Hij verlaten was? O nee, het was werkelijk zo! Hij was werkelijk verlaten van God! Weet u wat dat zeggen wil? Het geestelijke verlaten zijn bestaat daarin dat de Heilige Geest zich gedurende lange tijd inhoudt, Zich aan de ziel onttrekt en niet meer meewerkt of meegetuigt met de geest van de aangevochtene. (…) Men smaakt louter toorn, gramschap en een verstoten-zijn van de zijde Gods.
God is voor zo’n mens verschrikkelijk geworden, Hij heeft Zich tegen hem gesteld.(…) Alle leven, alle hoop is afgesneden, geen gebed kan meer doorbreken.(…) De hemel is voor hem volkomen gesloten en is als ijzer en koper. (…) Men voelt door en door wat en wie God is en kan niet tot Gods hart doordringen (…). Heeft onze Heere zoiets doorgemaakt in de drie uren van duisternis? Ja, mijn geliefden, zoiets en nog veel meer wat verre boven ons menselijk begrip gaat.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen