Wanneer ben je compleet?

Het gebeurt mij meerdere keren dat ik in gesprek raak met een jongere met een homofiele geaardheid. Al gauw gaat het dan vooral over wat hij of zij zal moeten missen in het leven. Meestal komt dan ter sprake dat genieten van seksualiteit niet aan de orde kan zijn terwijl de verlangens er wel zijn en dat hij of zij alleen, eenzaam door het leven zal moeten. Dat klinkt sneu, verdrietig en misschien zelfs wel zielig.
Als ik dan inbreng dat ik mij ook moet onthouden van seksualiteit en ook elke avond alleen thuiskom, zie ik meestal een verbaasde blik. Nooit over nagedacht. Stiekemweg vermoed ik vaak dat de ander dan ook nog denkt dat ik eigenlijk helemaal niet zielig en stakkerig ben. Hoe kan dat?

Speciale gave
Sommige mensen denken (of ervaren!) dat je als alleengaande of single – welke woord je ook gebruikt, ik vind het eigenlijk allemaal niets – niet compleet bent. Dit moet een absolute misvatting zijn. Je bent naar mijn overtuiging pas compleet als je iets te geven hebt aan een ander. Pas als je zelf iemand bent, heb je ook iets te bieden, in welke verhoudingen en soorten relaties dan ook.
Het is onwijs om te stellen dat een alleenstaande niet compleet is of zelfs niet tot zijn bestemming kan komen. Daar geloof ik helemaal niets van en mijn eigen ervaring laat juist het tegenovergestelde zien. Volgens Jezus Zelf is er niets mis met het leven als alleenstaande. Hij noemt het zelfs iets wat je gegeven wordt (Mat.19:11). Natuurlijk niet aan iedereen, maar aan een enkeling. Paulus noemt het bovendien een geschenk dat aanspoort tot onberispelijk gedrag en onverminderde toewijding aan God (1 Kor.7:35).
Dat lijkt erop te duiden dat we alleenstaande christenen niet moeten zien als mensen die geestelijk niet volwaardig zijn, maar juist als mensen met een speciale gave en opdracht.

Eenzaam
Misschien moet ik het nog wat scherper stellen. Pas als we de eenzaamheid durven te omarmen, zijn we geschikt voor functioneren in een gemeenschap, van welke aard dan ook. Laat ik dat mogen uitleggen. Solitude, het Engelse woord voor ‘eenzaamheid’, komt van solus, een Latijns woord dat ‘alleen’ betekent. Eenzaamheid heeft dus alles te maken met alleen zijn.
De meeste mensen hebben daar een negatieve associatie bij. Zoiets als: je alleen en verlaten voelen, nergens echt bij horen. Maar bij eenzaamheid gaat het erom hoe wij omgaan met ons alleen zijn. Ieder mens is dat namelijk, aangezien er niemand is zoals jij. In de diepste zin van het woord is ieder mens alleen. Omdat je nu eenmaal anders bent dan alle anderen ben je tot op zeker hoogte van hen afgescheiden.
Veel mensen proberen die afgescheidenheid te doorbreken omdat het voelt als ‘alleen en verlaten zijn’. Ze willen weg uit die negatieve eenzaamheid en de pijn die deze veroorzaakt. Dus moeten ze op zoek naar iets dat die pijn kan wegnemen. Dat kan van alles zijn; vermaak, geld, een relatie, seks, macht, hard werken enzovoort.
Maar het is investeren in een bodemloze put. Het brengt hen niet bij waar zij naar op zoek zijn. Sterker nog, ze lopen het grote risico dat hun verlangens hun god worden waardoor ze uiteindelijk een veeleisende houding aannemen.

Gat in ons hart
Blaise Pascal zei het ooit zo: ‘We zijn allemaal geschapen met een gat in ons hart en dat gat heeft de vorm van God. Wij proberen op alle mogelijke manieren dat gat te vullen, maar de enige die dat gat weet te dichten is God.’ We vinden onze bestemming pas echt in een relatie met Hem.
Larry Crabb noemt dat de vervulling van het allerbelangrijkste verlangen dat God Zelf in ons gelegd heeft; het verlangen naar Hem.
Ons hart hunkert naar liefde, totdat Gods liefde werkelijkheid voor ons wordt. Ieder mens verlangt ernaar lief te hebben en bemind te worden.

Thuisbasis
Bepalend voor je zelfbeeld en je identiteit als christen, is dat Jezus je Heere is. Dat staat voor een levenshouding. Je wilt bij Hem horen, Hem gehoorzamen, je aan Hem toevertrouwen. Als je zegt: Jezus is Heer, zeg je meteen ook: ik ben het niet en geen enkel ander mens. Wat is bepalend voor wie je bent? Dat Jezus de Heere van je leven is!
Niemand kan dat zeggen dan door de Heilige Geest. Het is een identiteit die je niet verworven hebt of waar je recht op hebt. Nee, het is een identiteit die je gekregen hebt.
Door de Heilige Geest. Dat is een bron van grote blijdschap, maar ook een fundament dat onuitwisbaar is. Je bent wie je bent omdat God iets aan jou geeft. Aan jou en niemand anders.
Dat maakt je uniek en bijzonder. Jij hebt dingen in huis die niemand anders zo heeft in dezelfde samenstelling. Je identiteit is dus niet iets dat je van buitenaf aan jezelf moet toevoegen of opleggen, maar als een kern die van binnenuit komt.
Jezus is mijn Heere.
Vervolgens nodigt God ons uit om iets moois met die identiteit te doen. Verschil uit te maken in deze wereld. Een passie en gedrevenheid te tonen om Jezus te vertegenwoordigen op de plaatsen waar God je stelt in deze wereld en in de relaties die Hij aan je toevertrouwt.

Wijsheid
Om maar eens voor mijzelf te spreken: ik vind het geweldig dat God mij een taak geeft om iets te betekenen voor jongeren. Direct, door middel van alle contacten die ik met hen mag hebben, en meer indirect als ik meer met de beleidsmatige en visionaire aspecten hiervan bezig ben. Ik zou het nooit met de intensiteit die ik nu betracht kunnen doen als ik hiernaast ook nog een gezin zou moeten onderhouden.
De les die ik hieruit geleerd heb, is dat de Heere God in Zijn wijsheid levensomstandigheden en levensopgave met elkaar verbindt. Maar wij hebben de neiging om dat om te draaien. We gaan eerst filosoferen over de levensomstandigheden die ons wel prettig lijken. We gaan soms ook wel zover om ons uiterste best te doen die omstandigheden ze goed mogelijk zelf te realiseren en in de hand te houden om vervolgens bij wijze van spreken de goedkeuring van de Heere God te vragen en inzicht in de volgende stap: wat heeft Hij verder nog te doen voor ons?
Dat is ongeestelijk. Allereerst zal ik moeten toegeven dat ik zelf niet de regie kan houden over de levensomstandigheden. Die liggen echt in Gods hand. En ten tweede vraagt God vooral naar mijn verlangen om tot Zijn bestemming te komen.

Groot voorbeeld
Paulus is een groot voorbeeld voor mij. Zoals hij in alles zijn levensopgave centraal stelt ondanks de geweldige tegenslagen en moeiten die hij ondervond en ook ondanks zijn alleengaan.
Elke keer weer zoekt hij de genade als uitgangspunt voor de taak die hij heeft in het leven en voor de levensomstandigheden waarmee hij te maken heeft. En dan komt hij tot uitspraken als: ‘maar ik heb alles ontvangen en ik heb overvloed’ en: ‘ik heb geleerd tevreden te zijn met wat ik heb’.
Of: ‘alles werkt mede ten goede voor wie gelooft’. En deze natuurlijk: ‘ik vermag alle dingen in Hem die mij kracht geeft.’
Recent heb ik nog met onze studenten hierover gefilosofeerd en uitgesproken dat de kracht onder en in ons altijd groter is dan de moeilijkheid voor ons. Is dat altijd makkelijk en een recept dat altijd direct werkt? Natuurlijk niet. Ik baal er ook wel eens van als ik na een spannende en vermoeiende dag weer alleen thuis kom en daar letterlijk en figuurlijk het licht moet ontsteken en dat er dan nooit eens iemand is die zegt: ‘ga jij maar rustig en ontspannen zitten dan zal ik iets lekkers voor je inschenken.’ En wat had ik het geweldig gevonden moeder te mogen zijn. Enzovoort.
Maar als ik mij fixeer op wat ik mis, word ik een zuur, ontevreden en bitter mens. Als ik mij uitstrek naar wat ik wél ontvang en naar de ongelooflijke gedachte dat God mij waardig acht een vertegenwoordiger van Hem te zijn op deze aarde, zie ik het allemaal helemaal anders. Dan ben ik een geweldig dankbaar mens. Ik ben zó blij dat dit de grondtoon van mijn bestaan mag zijn.

---
Danken voor ongetrouwde mensen
Bij [mijn seculiere vrienden en kennissen] krijg ik nooit de kriebels over goedbedoelde, lieve pogingen om mij [als ongehuwde] erbij te betrekken, want die zijn er niet. Ik word beoordeeld naar wie ik ben en wat ik presteer. Ik voel mij voor vol aangezien, gewoon geaccepteerd. De kerkelijke gemeente is erg huwelijk-georiënteerd. Als alleenstaanden al benoemd worden in het gebed, zitten we bij wijze van spreken ingeblikt tussen de voorbeden voor demente bejaarden en de gehandicapte medemens en wordt er vooral melding gemaakt van wat wij allemaal missen. (…) Ik zou graag willen dat er eens gedankt werd voor ongetrouwde mensen in de gemeente, voor de kansen die zij hebben.

Henrike van Beek (pseudoniem) in De Wekker van 3 maart 2012

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen