Verzoening

In het Oude Testament komt het woord dat voor 'verzoening' gebruikt wordt van een werkwoord, dat 'bedekken' of 'wegwissen' betekent. Zoengeld moest de schade die aan iemand berokkend was goed maken of iemands toorn stillen. Door losgeld te geven werd de dodelijke straf afgewend en de verbroken verhouding hersteld. Jakob had bijv. iets goed te maken met zijn broer. Hij stuurde dan ook voor zijn ontmoeting met hem een complete veestapel vooruit ter verzoening.

Bloedstorting
God heeft recht op ons leven en onze toewijding, maar wij staan schuldig tegenover Hem en zijn strafbaar. De gemeenschap is verstóórd. God neemt de zonde ernstig op en het is noodzakelijk dat deze uitgewist en bedekt wordt. Losgeld wordt geëist, maar dat is voor ons niet op te brengen. God Zelf verschafte echter de Israëliet in het dierlijk offerbloed de vervangingswaarde waardoor zijn zonde kon worden verzoend. Uit genade nam God dat aan.
De Israëliet moest dat offer wel zélf brengen. Hij maakte zich één met het dier door zijn hand op de kop van het dier te leggen, er bij te staan als het geslacht werd en een deel ervan verbrand werd. De dood van het offerdier was het oordeel van God over de offeraar. Hij kon niet onbewogen toekijken. Hij zelf zou de dood in moeten, maar God aanvaardde het dier in de plaats van hem. Heel existentieel werd hij er dus bij betrokken. Toch was er in deze weg vergeving en leven voor de doodschuldige, maar niet zonder bloedstorting. We merken op dat God niet alleen de Rechthebbende en Gever, maar ook de Ontvanger van het losgeld is.

Priester en Offer tegelijk
In het Nieuwe Testament betekent onder andere een grondwoord dat voor 'verzoening' gebruikt wordt: genadig zijn. Voordat de verbroken verhouding hersteld is, moet er wel wat gebeuren. In Hebreeën 2:17 lezen we: ‘Daarom moest Hij in alles aan Zijn broeders gelijk worden, opdat Hij een barmhartig en een getrouw Hogepriester zou zijn in de dingen die God betreffen, om de zonden van het volk te verzoenen.’ Christus moest als Priester en Offer tegelijk de toorn van God tegen de zonde van de gehele mensheid dragen door het geven van Zijn leven als offer.
Het bloed van het offerdier in de oude bedeling wees naar Christus.
Als een lam liet Hij Zich slachten. Christus Zelf is het zoenmiddel, waarin God voorzien heeft. ‘Hierin is de liefde, niet dat wij God lief hebben gekregen, maar dat Hij ons liefhad en Zijn Zoon zond als verzoening voor onze zonden.’ (1 Joh. 4:10) De wetseis van de verschuldigde gehoorzaamheid wordt door Christus volbracht en de strafeis van de verschuldigde boete wordt door Hem voldaan.

Erbij betrokken
Zoals een Israëliet met hart en ziel betrokken werd bij het offeren, zo betrekt God ons ook bij het brengen van dit offer. Als de apostel Paulus namens Christus smeekt om zich met God te laten verzoenen, doet hij dat vanuit de wetenschap dat we allemaal voor de rechterstoel van Christus moeten verschijnen. Daar kunnen we onze stand niet meer op houden. We bidden God, onze Rechter, om genade. Onder de bediening der verzoening worden we bewogen tot het geloof in Christus, Die in de plaats van ons gestorven is.
De Heilige Geest leert ons dat Christus' Zelfovergave tot de dood het enige zoenmiddel is tot verzoening met God en een betaling tot bevrijding van de straf. Christus komt door Zijn Geest en Woord overtuigend naar ons toe: Ik voor u daar u anders de eeuwige dood zou moeten sterven. We houden als grond voor ons behoud niets en niemand anders over om van te leven dan dat ene en volmaakte offer van Christus.

Beslissend verschil
Het bijzondere en definitieve van de verzoening komt ook nog daarin uit, schrijft Paulus in Romeinen 5:10, dat wij, nu wij met God verzoend zijn door de dood van Zijn Zoon, veel meer door Hem behouden worden doordat Hij leeft. We merken het beslissende verschil op met de offerdienst in het Oude Testament. Het offerdier miste de kracht om in onze verhouding tot God werkelijk verandering te bewerken. Het moest telkens herhaald worden.
Christus is weliswaar de weg van het kruis gegaan en gestorven en heeft een volkomen verzoening aangebracht, maar toen Hij Zijn geest overgaf in de handen van de Vader, heeft Hij de Zijnen vastgehouden. Hij is als Eerste van een reeks tussen de doden weggehaald en opgenomen in de hemel. Hij treedt in het hemelse heiligdom voor het aangezicht van God met Zijn eigen bloed als vervangingswaarde voor het leven van Zijn volk. Ons behoud is daarin gelegen dat Hij leeft. Hij gedenkt als grote Hogepriester in de hemel degenen die door Hem tot God gaan door te pleiten op Zijn offer. Ze zullen met Hem in het paradijs zijn.

Volgende week: Vreze des Heeren.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen