Gehoorzaam aan de wet

Pinksteren mag niet los gezien worden van Pasen.
Beide zijn oogstfeesten en beide zijn feesten van bevrijding. Pesach is het begin van de gersteoogst, Pinksteren het begin van de tarweoogst.
Door de zogenaamde Omertelling zijn ze aan elkaar verbonden. We tellen vanaf Pesach vijftig dagen tot het Wekenfeest. Het verbaast dus niet dat voor de christelijke jaartelling het Wekenfeest al Pinksteren (50ste) genoemd wordt.
Pesach en Pinksteren zijn beide feesten van bevrijding. Pesach is de ‘bevrijding van’, Pinksteren is ‘bevrijding tot’ en maakt duidelijk wat het doel is van de bevrijding. Op Pesach wordt gevierd dat God Zijn volk verlost heeft uit Egypte. Maar de verlossing van de slavernij heeft als doel dat het volk de Heere zal dienen op de berg Sinaï (Ex.3:12). Bevrijding tot de dienst aan de Heere.

Sinaï
De tekenen bij de uitstorting van Gods Geest op Pinksteren herinneren ons aan de tekenen bij Gods neerdalen op de berg Sinaï. Het geluid van een geweldig gedreven wind herinnert aan de donderslagen en sterk bazuingeschal in de woestijn.
De tongen als van vuur herinneren aan de bliksemflitsen bij de berg Sinaï. De God van Israëls verlossing spreekt: ‘Ik ben de HEERE uw God, Die u uit het land Egypte, uit het slavenhuis, geleid heeft.’ De Pinkstergeest wil wonen in de harten van hen die in Jezus Christus geloven.
Het boek Jubileeën, dat bij Qumran gevonden is en dateert uit de tweede eeuw voor Christus, verbindt het Wekenfeest al met de verbondssluiting en de wetgeving op de Sinaï. Op het pinksterfeest worden in de synagoge onder andere Exodus 19 en 20 gelezen en de aanwezigen studeren de hele nacht in Gods Woord.
Het ligt voor de hand dat de discipelen (Hand.2) ook daarom bijeen zijn geweest. Zo mogen we vanuit Handelingen 2 leren dat Pinksteren alles te maken heeft met het vernieuwen van Gods verbond en met Zijn wet.

Nieuw verbond
Israël was uit Egypte bevrijd en geleid naar de Sinaï om de Heere te dienen. Daar wordt het verbond dat God met Abraham gesloten had, vernieuwd. Rabbijnen wijzen er op dat sjavoeot (weken) heel veel lijkt op sjevoeot (eden). God geeft aan het volk Israël Zijn eed dat Hij Israëls God zal zijn. Het volk belooft dat het de woorden van de Heere zal doen en de Heere zal gehoorzamen (Ex.20:2; 24:7). God had Zijn geboden of liever Zijn thora (onderwijzing) gegeven om de Heere te dienen in de verbondsrelatie met Hem.
Het volk Israël heeft telkens Gods geboden overtreden en week af van Gods inzettingen. Daarvoor werd het door de Heere bestraft. Maar de getrouwe Verbondsgod gaf de belofte van een nieuw verbond.
Een verbond waarin het hart van steen zou worden weggenomen en een hart van vlees geschonken (Ez.11:19; 36:26). Bij dat hart van vlees belooft de Heere Zijn Geest in het binnenste. Die Geest zal bewerken dat Israël in Gods verordeningen zal wandelen en Gods bepalingen in acht zal nemen en houden (Ez.36:27).
Volgens Jeremia 31:31-33 heeft de Heere het nieuwe verbond beloofd aan het huis van Israël en het huis van Juda. Dit blijkt ook duidelijk uit de woorden van de Heere Jezus als Hij spreekt over Zijn bloed als het bloed van het nieuwe verbond. Hij zegt deze woorden tot Zijn Joodse discipelen bij de instelling van het heilig avondmaal tijdens het Joodse pesachfeest (Matt.26:28).
Het evangelie van Jezus Christus mag en moet na Pinksteren wereldwijd verkondigd worden. Opdat éérst de Jood en ook de Griek (heiden) het heil in Jezus Christus en in Zijn bloed zullen ontvangen.
Heidenen mogen mede-erfgenamen en mededeelgenoten zijn van Gods beloften in Christus, door het Evangelie (Ef.3:6).

Thora
Op het pinksterfeest bracht Israël niet alleen de vruchten van de oogst, maar was er ook de vernieuwing van het verbond met God. Bij het verbond hoort het boek van het verbond: Gods thora. Zo kunnen Joden het pinksterfeest zelfs noemen: ‘gift van de thora’. Bij Pinksteren hoort dus Gods thora als boek van Gods verbond.
Op de Sinaï gaf de Heere God door de hand van Mozes Zijn wet op twee stenen tafels. Volgens Exodus 31:18 waren die twee stenen tafels beschreven door de vinger van God. In een pinksterpreek wijst kerkvader Augustinus er nadrukkelijk op dat die vinger Gods alles te maken heeft met de Heilige Geest. Wie Lukas 11:20 vergelijkt met Mattheüs 12:28 merkt dat hier met ‘vinger van God’ en ‘Geest van God’ hetzelfde/Dezelfde bedoeld wordt.

Wet in het hart
Gods Geest mensen aangeraakt, breekt hun hart voor God. Na schuldbelijdenis en overgave aan de Heere ontvangen ze de Heilige Geest en de vergeving van zonden uit genade. Bevrijding van slavernij. Maar de bevrijding van de zonden heeft als doel het dienen van de Heere. De Heilige Geest schrijft Gods wet in het hart.
Paulus, die zijn opleiding heeft gehad aan de voeten van Gamaliël, legt in 2 Korinthe 3 niet voor niets de verbinding tussen ‘stenen tafels’ en ‘tafelen van vlees’. De gelovigen in Korinthe zijn geschreven in het hart van Paulus, zo zijn ze een aanbevelingsbrief dat Paulus werkelijk een dienaar van het nieuwe verbond is. Wat Paulus door Gods genade mocht doen in de evangeliebediening aan de gelovigen is door de Heilige Geest geschreven in het hart.

Vrijheid
Aan het slot van 2 Korinthe 3 schrijft Paulus: ‘waar de Geest van de Heere is, daar is vrijheid’. Pinksteren komt tot bloei. De Heilige Geest doet leven in gemeenschap met Jezus de opgestane Bevrijder.
In dit geloof zijn we bevrijd van de macht van de zonde en hebben we vergeving van zonde ontvangen door het bloed van het Nieuwe Verbond. Bevrijd, zoals het 50ste jaar het jubeljaar, het jaar van de vrijheid, is.
Maar wat is de inhoud van deze vrijheid? Is de wet, die door de Heilige Geest een leermeester (tuchtmeester) was naar Christus toe, nu afgeschaft? Kunnen gelovigen anno 2012 zeggen: ‘De wet is een gepasseerd station, ik ben nu een vrij mens en kan doen en laten wat ik wil’? Dan ligt het gevaar van een bandeloze vrijheid op de loer.
Het medicijn tegen de ziekte van wetteloosheid en de bescherming tegen een wettisch leven is hetzelfde: leven door de Geest. De Geest geeft vrijheid, maar dan de vrijheid die in de gemeenschap met Christus ontvangen en beleefd wordt. De Geest geeft vrijheid van alle slavernij van zonde- en werelden satansdienst.
Maar zoals op de Sinaï de thora gegeven werd als boek van het verbond om God te dienen en te gehoorzamen, zo schrijft de Geest van Pinksteren de wet van God in het hart van de gelovigen. God dienen naar Zijn wet wordt hartenwerk. De Heilige Geest, die in het hart van de gelovige woont en daar altijd blijft, onderwijst in de woorden van Christus en de geboden van God (Joh.14:26). Vrienden van Jezus doen wat Hij hun gebiedt, uit liefdevolle dankbaarheid voor wat Hij deed voor hen (Joh.15:9-17).

Verootmoediging
Wie dit door Gods genade verstaat en beleeft, beseft ook het eigen tekort in het leven naar Gods geboden. Gods goede thora, geschreven in het hart, wordt nooit gehoorzaamd zoals God het vraagt. Dit is voor iedere gelovige reden tot verootmoediging en schuldbelijdenis.
Zo wordt de Bevrijder Jezus Christus des te groter en Zijn bloed ons al dierbaarder.
Wie zou dan niet verlangen naar de grote toekomst op de nieuwe aarde? Dan zullen alle gelovigen de vervulling van het verbond beleven: God zal bij hen en hun God zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen