Boekbespreking

Het bijbelboek Spreuken is bedoeld ter opvoeding. Allereerst van kinderen en jonge mensen, maar daarbovenuit heeft het de (heilige) vorming van alle leeftijden op het oog.
De spreuken zijn een verzameling korte uitspraken, een soort spreekwoorden, die op allerlei wijze een mens leren het goede te denken, goed te handelen en goed te spreken.
Achtergrond van het Spreukenboek is het feit dat God de schepping en de mens in een orde heeft geplaatst. Een orde van recht, waarheid, trouw, ijver, weldadigheid. En alleen wanneer je je als mens binnen die orde voegt en ernaar leeft, zal het goed met je gaan. Hiermee schetst het Spreukenboek een fundamentele lijn voor de opvoeding.
Meer dan eens staan mensen de tegenovergestelde lijn mensen voor: een mens moet zich niet voegen in een vastgestelde orde, maar moet leren zichzelf te zijn, zijn eigen gevoel te volgen, zijn aard en neiging te uiten. Je moet zijn die je in jezelf bent.
Salomo leert in de Spreuken anders: een mens komt tot zijn bestemming, komt tot vrede, orde en zegen, staat onder Gods gunst, wanneer hij zich plooit in de weg van wat goed, recht en waar is.
Dit geeft de grote betekenis het Spreukenboek aan, waard om gelezen en herlezen te worden. Iemand als Marnix van St. Aldegonde raadt in zijn boek De opvoeding van de jeugd aan om grondig te lezen in het Nieuwe Testament, de Psalmen en de Spreuken. We begrijpen waarom hij juist deze drie noemt.
Door het Nieuwe Testament leren we met onze Heiland en Verlosser te leven. Door de Psalmen worden we verder geleid in het bidden. En de Spreuken ordenen en heiligen je levenswandel.
Van dr. Tuinstra is het tweede deel van zijn commentaar op het Spreukenboek verschenen. Dit deel bevat de bespreking van Spreuken 10:1-22:16. We hebben dan te maken met het grote middendeel, dat met name aan Salomo wordt toegeschreven. Dr. Tuinstra geeft een gedetailleerde uitleg. Nauwkeurig bijschrijft hij de woorden in hun betekenis en verdere voorkomen in de Bijbel, mede bezien vanuit andere Joodse geschriften. Ter vergelijking betrekt hij ook telkens de Griekse vertaling van het Oude Testament (de Septuaginta, LXX) erbij – waardevol als we bedenken dat de apostelen in het Nieuwe Testament veel gebruikmaken van deze Griekse vertaling.
Vervolgens komen allerlei theologische vragen aan de orde. Tegelijk noemt hij ook teksten uit het oude Egypte en Mesopotamië die een zekere verwantschap vertonen. Dit laatste laat zien hoe de kennis van goed en kwaad via overlevering en geweten onder de verschillende volken een plaats had. Bij allerlei verschillen vallen vooral de overeenkomsten op. Een waardevol extra van dit commentaar, dat het inzicht kan scherpen.
Het is een hoogstaand commentaar. We bespeuren de deskundige met veel kennis van taal, tekst en buitenbijbelse bronnen. Tegelijk is het goed leesbaar. Het is een commentaar dat goed bruikbaar is voor de prediking: het biedt veel, maar confronteert de lezer niet met overvloedige hoeveelheden tekst, wat soms een teveel aan tijd zou vergen. Het is terzake, zodat je je in betrekkelijk korte tijd goed en grondig kunt verdiepen in het betreffende tekstgedeelte. Het verschijnen van dit commentaar kan voor predikanten aanleiding zijn om bijvoorbeeld in de zomertijd enkele keren vanuit het Spreukenboek te preken en zo het thema van opvoeding, levensvorming vanuit de vreze Gods, aan de orde te stellen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen