Jeugdige rebellie

Het is in onze maatschappij niet eenvoudig om als gelovige jongere op te groeien. Maar was het ooit anders? De jeugdjaren van Simson tonen hoe moeizaam geloofsontwikkeling kan gaan. Bij het opgroeien zegt Gods roeping hem bar weinig.

Simson groeit op: ‘Het jongetje werd groot en de Heere zegende hem.’ Deze zinsnede doet denken aan wat de Bijbel elders over Samuël, Johannes de Doper en de Heere Jezus schrijft. Zo scharen deze woorden Simson bij de groten in het Koninkrijk van God. God is nadrukkelijk met hem bezig, om hem voor te bereiden op zijn taak.

Uitgestoten
Als Simson ouder wordt, merkt hij deze goddelijke werking. Er komt een vreemde aandrang in zijn leven, nu Gods Geest hem aanvuurt. Het Hebreeuws zegt letterlijk: ‘Hij stoot hem aan.’ Je mag zelfs zeggen: ‘Hij stoot hem uít’, want Simson wordt uit zijn ouderlijke huis gedreven naar de heuvels verderop. Daar bezint hij zich in de eenzaamheid op zijn roeping en zijn toekomst. ‘Moet ik dus niet het bedrijf van mijn vader overnemen, zoals iedereen van mij verwacht? Maar wat moet ik dan? En hoe kom ik daarachter?’
Die vragen besprak hij ongetwijfeld met zijn ouders: ‘Wat moet ik nou doen?’ Maar dat wisten zij evenmin.
Ze zullen hun zoon hebben voorgehouden: ‘Vraag de Heere om Zijn leiding!’ Dan ging Simson maar weer het veld in, dwalen door de heuvels.
Denk eens in hoe Simson dit alles heeft ervaren. Als kind was hij vanwege zijn haardracht al anders dan de anderen. Als jongere ervoer hij de druk van die hoge roeping. Als jongvolwassene werd hij van huis en haard verdreven door een onduidelijke dadendrang. En ondertussen moest hij als nazireeër een rolmodel wezen: ‘Simson, jij moet het goede voorbeeld geven!’
We zeggen niet te veel als we veronderstellen dat Simson – weggestoten van zijn intimi en onbegrepen door zijn dorpsgenoten – eenzaam is geworden.

Onze jongeren herkennen dat wellicht. Elke christelijke jongere is door Gods roeping van jongs af aan al anders. Anderen zien het aan je uiterlijk, omdat je bepaalde kledingstijlen niet draagt; ze zien het aan je daden, omdat je bepaalde dingen niet doet. Maar het vreemdste is wel dat jij – als enige uit de klas – naar de kerk toegaat. Onbegrijpelijk!
Hoe het is, om zo als jongere op te groeien? Niet eenvoudig. Het geloof – waarvan mensen zeggen dat het zo mooi is – levert jou alleen maar moeilijkheden op. Want doordat jij opvallend anders bent, val je buiten de boot; en wie wil dat? En als dit Gods bedoeling is, wat wil Hij dan met mijn leven? Je hebt geen idee.
Als Simson dool je verdwaasd wat rond.

Warme erkenning
Laten ouders en oudere gemeenteleden de eenzaamheid van jongeren beseffen. Ondanks hun vele Facebookvrienden staan ze er – wat het geloof betreft – soms helemaal alleen voor; of moeten er zelfs door lijden. Wat schieten we tekort als we hier zwijgend aan voorbijgaan en het christelijke leven als heel vanzelfsprekend blijven voorstellen, terwijl de jongeren in hun klas of werkkring aan den lijve ervaren hoe ongewoon geloven geworden is.
Ouderen dienen in warme gesprekken begrip te tonen voor ‘het dwaze’ van het geloof; terwijl ze daarbij getuigen van de waarde van hun persoonlijke geloofsleven met Christus (Die voor ons eenzaam is geworden!). Zo kunnen ze jongeren toerusten voor het onbegrip dat ze ontmoeten.

Geen garantie
Geeft zo’n betrokken geloofsgesprek dan een garantie, dat ze het geloof persoonlijk overnemen? Nee, helaas niet. Kijk maar naar Simson.
Hij zegt het geloofsleven op een bepaald moment vaarwel. Hij is er moe van dat hij met zijn vragen niet verder komt; en hij is klaar met dat afgepaste leven. Simson wordt tegendraads: de Geest drijft hem het binnenland van Israël in, maar Simson gaat lijnrecht de andere kant op, naar het Filistijnse Timna. Hij verlaat zijn roeping en zoekt de liefde buiten God. ‘Het vlees begeert tegen de Geest.’ De Geest wil hem verheffen, maar Simson daalt af.
Die devaluatie klinkt onheilspellend en Manoach en zijn vrouw zullen dan ook veel zorgen om hun zoon hebben gehad: ‘Heere, hoe kan het dat Uw uitverkorene de verkeerde paden kiest?’ Een gebed dat herkenbaar is voor velen. Zou de Heere horen?

Richteren 14:4 geeft hoop: deze weg ‘was van de Heere’. Nee, dat praat geen enkele dwaling van Simson goed en zegt ook zeker niet dat hij deze weg moést gaan. Zonde blijft zonde. Maar het zegt wel dat God deze weg ként en hem zelfs ten goede keren kan. God blijft deze rebel dus vasthouden. Dat is onze enige troost.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen