Rebellerend geweten

Heb ik het mis als ik zeg dat veel mensen in de gemeente in een spagaat leven tussen hoe het zou moeten zijn in hun leven en hoe het in de praktijk is. Je weet vanuit het normen- en waardenpatroon, dat gevoed wordt door de Bijbel, dat je bepaalde prioriteiten moet stellen en duidelijke keuzes moet maken. Maar in de praktijk is dat nog niet zo eenvoudig.
Ik moest daar met name aan denken toen onlangs in De Waarheidsvriend werd nagedacht over de positie van de vrouw, met name de moeder in onze tijd. Je merkte aan de discussie dat er soms een enorm spanningsveld bestaat tussen hoe het eigenlijk zou moeten zijn en hoe het in de praktijk is. Om een concreet voorbeeld te noemen: je hebt een goede opleiding genoten en je bent gekwalificeerd om een betrekking in het bedrijfsleven, in het onderwijs of in de zorg te vervullen. Je gaat trouwen en je mag kinderen krijgen. En hoe gaat het dan verder met je werk? Stop je ermee of blijf je werken, met kinderoppas, of ga je minder werken?

Niet in oneliners
Het probleem is dat je hierover niet in het algemeen kunt spreken en al helemaal niet in oneliners. Vaak wordt er in de gemeente te gemakkelijk over de keuzes die anderen maken gedacht. Dat bleek onlangs in een gemeente waar de kerk aan een jaarlijkse schoonmaakbeurt toe was. Dat moest op een dinsdag gebeuren. Opgeven bij de koster. Er kwamen maar een paar aanmeldingen binnen. Commentaar van iemand: ‘Ja, ze moeten tegenwoordig zo nodig allemaal werken, carrière maken, geld verdienen.’ Kijk, dat helpt niet veel verder. Zo ga je in een christelijke gemeente ook niet met elkaar om.
Ondertussen is er wel het rebellerend geweten. Voorbeelden:
Ik sta twee dagen voor de klas, maar eigenlijk zou ik thuis moeten zijn, bij mijn kinderen, die me zo nodig hebben, vooral de jongste, die niet zo gemakkelijk is.
Ik zou eigenlijk naar de bijbelkring moeten, maar ik zie mijn man al weer kijken: moet je al weer weg?
Ik zou eigenlijk veel meer in de voorbereidingsweek met het heilig avondmaal bezig moeten zijn, maar er komt gewoon zo weinig van.
Ik heb er nog steeds geen vrede mee dat ik bedanken moest als vrijwilliger (bezoekwerk), maar ik kon gewoon niet anders.
Ik zou over de kerkdienst en de preek willen doorpraten met mijn gezin, maar we zijn nog niet thuis of hup, daar zijn de mobieltjes alweer.

Klooster
Ondertussen is er het rebellerend geweten.
Misschien moeten we er mee leren omgaan.
De ontwikkelingen in de maatschappij zijn van dien aard dat niemand voor honderd procent leeft, zoals het echt zou moeten. Dan mag je wel in een klooster gaan.
Ik zeg dit niet om er maar gemakkelijk overheen te stappen, om slap en onverantwoord christen te zijn.
Maar er zijn dingen die je niet in je hand hebt. Bepaalde dingen gaan zo in je leven. Die los je niet op of je lost ze alleen maar op door andere problemen te creëren.

Leeg
Maar er zijn wel grenzen. Er kan een moment komen dat de keuzes die je maakt heroverwogen moeten worden. Als er dingen echt tussen de Heere en jou in de weg gaan staan.
Als je ziel schade begint te lijden. In de relatie met de Heere Jezus zit meestal best wel enige ‘rek’. Maar als de rek eruit is, dan wordt het zo akelig leeg in je hart. En dat is precies het laatste wat je wilt. Dan breekt er een moment aan dat er inderdaad opnieuw prioriteiten moeten worden gesteld. Dan voel je: nu moet ik me laten leiden door wat Jezus zegt: zoek eerst het Koninkrijk van God.

Christelijke gemeente
Misschien is er in de christelijke gemeente meer pastorale aandacht nodig voor dit soort problemen. Dat kan natuurlijk in een vertrouwelijk gesprek tijdens het reguliere huisbezoek. Maar het kan ook anders.
Misschien is het een idee om in een spontaan gevormde kring van mensen die hiermee zitten aan elkaar kwijt te raken wat je op je geweten hebt.
Om het rebelleren eens op te biechten. Om de zorgen rondom het nodige evenwicht in je geloofsleven te delen. Om naar elkaar te luisteren en elkaar te steunen, zonder meteen pasklare oplossingen te geven. Dat kan wellicht helpen.
Misschien ontstaat er in de gemeente meer begrip voor elkaar. In een sfeer waar mensen elkaar de maat nemen leg je je hart niet bloot. We moeten dus proberen te stoppen met vooroordelen. Een vertrouwde, veilige sfeer waarin je op geestelijke wijze elkaar deelgenoot maakt van je rebellerende geweten kan nieuwe openingen tot stand brengen. Huiswerk voor de gemeente? Ik denk het.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen