ds. T. Lekkerkerker (1933-2012)

Zijn overlijden kwam niet onverwacht. Ongeveer een halfjaar geleden werd bij hem een heftige vorm van huidkanker vastgesteld, een melanoom, met uitzaaiingen. Schrik en ontsteltenis. In het Van Leeuwenhoek ziekenhuis te Amsterdam is alles gedaan om zijn leven te behouden. Maar chemokuren noch bestralingen hebben mogen baten.
Het werd duidelijk dat de laatste fase van zijn leven was aangebroken. Hij heeft dat, hoewel het hem aangreep, moedig en gelovig aanvaard. Vertrouwend op de belofte van het Evangelie heeft hij zich overgegeven aan de genade van God in Christus. Zo is hij, tot het laatste toe thuis, gestorven.
Van moeite en pijn verlost is hij bevorderd tot heerlijkheid.

Roeping
Opgegroeid als enig kind heeft Teunis Lekkerkerker al vroeg beseft dat hij zijn eigen weg moest gaan. Hij ging die in afhankelijkheid van God. Zonder problemen was dat niet. Maar met de hulp van God kon hij altijd weer verder.
Na het gymnasium studeerde hij theologie aan de Universiteit van Utrecht. Gaandeweg werd het hem duidelijk dat het zijn roeping was predikant te worden; die roeping heeft hij gevolgd. Hij werd toegelaten tot de Evangeliebediening in de Nederlandse Hervormde Kerk. Op 8 oktober 1961 is hij bevestigd als predikant van de hervormde gemeente te Hagestein.

Daaraan voorafgaand is iets gebeurd wat voor zijn verdere leven van de grootste betekenis is geweest. Hij leerde Jannie Lam kennen, een nog heel jonge verpleegkundige met wie het bijzonder klikte en met wie hij het geloof kon delen. Hij vroeg haar ten huwelijk en met haar heeft hij de pastorie in Hagestein betrokken. Het is een gezegend huwelijk geworden, dat ruim een halve eeuw mocht duren. Zij vulden elkaar goed aan en waren elkaar, ook geestelijk, tot steun. Teun was een wat gereserveerde man, wel met een groot gevoel voor humor. Jannie was, en is, heel open en spontaan. Zij hielden elkaar in evenwicht.
Aan hen werden twee dochters en een zoon geschonken; zij vormden een hecht gezin.

Geestelijke opbouw
Na vier jaar werd de gemeente van Hagestein verwisseld voor die van Oosterwolde in Gelderland. Het werk in een eerste gemeente draagt doorgaans veel bij aan de praktische vorming van een jonge dominee, niet zelden ook aan zijn geestelijke vorming. Dat laatste vooral als er in de kerkenraad iemand is die als geestelijk vader wordt ervaren. Zo toegerust mocht Teun naar zijn tweede gemeente, waar hij op 27 maart 1966 intrede deed. Hoewel de aard van de bevolking aanpassing vergde, kon hij het er goed vinden en er met zegen werken.
Na ruim vier jaar vertrok het predikantsgezin naar Leerdam; bevestiging en intrede hadden plaats op 13 december 1970. De Leerdamse jaren kenmerkten zich door collegiale samenwerking en verschillende stromingen in de gemeente. Ook deze situatie droeg aan zijn vorming bij.
Dat was van betekenis, toen in 1975 de hervormde gemeente van Ede een beroep op ds. Lekkerkerker uitbracht. Ede telde toen zes hervormde wijkgemeenten en zes predikantsplaatsen. Hij werd beroepen in wijkgemeente I, waar de vacature al vijf jaar duurde; vanwege de niet eenvoudige situatie was voor menig beroep bedankt.
Het was dan ook bijzonder vreugdevol dat ds. Lekkerkerker de moed kreeg om het beroep te aanvaarden; op 8 juni hadden bevestiging en intrede plaats. Bijna vijf jaar heeft Teun de gemeente te Ede gediend.
Het was geen eenvoudige opgave, maar hij heeft er mogen werken aan de geestelijke opbouw van de wijkgemeente en een gewaardeerde bijdrage mogen leveren aan het geheel van de Edese gemeente die, hoewel van Gereformeerde Bondssignatuur, nogal gemêleerd is.

Kohlbruggiaans
De laatste gemeenten die Teun heeft gediend waren geen zogenaamde Bondsgemeenten. Maar ook daar werd zijn prediking, gereformeerd met een Kohlbruggiaanse inslag, gewaardeerd. Op 1 juni 1980 werd hij predikant te Akker- en Murmerwoude en op 14 juni 1987 te Nieuw-Loosdrecht. In de laatste gemeente eindigde zijn kerkelijke loopbaan. Omdat de last van het ambtelijke werk hem te zwaar werd, ging hij op 1 oktober 1991 vervroegd met emeritaat. Best moeilijk, maar ook dit heeft hij in geloof leren aanvaarden. Fijn dat een woning in Ede beschikbaar kwam. Na verloop van tijd heeft hij nog jaren bijstand in het pastoraat verricht en nog vele malen Gods Woord mogen verkondigen.

Ik heb Teun leren kennen als een veelzijdig mens, met hart en ziel herder en leraar, én geïnteresseerd in kunst en cultuur. Ook was hij graag in bos en beemd om te genieten van de schoonheid van Gods schepping. Als kunstschilder heeft hij daar talentvol uiting aan kunnen geven.

Nu is hij niet meer onder ons. Wij geloven dat hij een goede ruil gedaan heeft en de lof van God mag zingen in de volmaaktheid van Zijn rijk.
De dienst van Woord en gebed was op 7 augustus. Ds. J.S. Heutink sprak over de tekst die op de rouwbrief stond: ‘Maar Ik heb voor u gebeden dat uw geloof niet ophoude’ (Luk. 22:32). Die woorden zijn voor hem een bemoediging geweest in zware tijden. Zij mogen het ook zijn voor Jannie, hun kinderen en kleinkinderen.
We bevelen hen aan in de genade en de zorg van onze grote Hogepriester, Jezus Christus.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen