De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Medicalisering

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Medicalisering

2 minuten leestijd

Veel ouders hebben het moeilijk met de opvoeding van hun kroost. Ik hoor verhalen van ouders die het opvoeden als een dagelijkse strijd ervaren, zeker als bij een kind een stoornis in het autistisch spectrum is geconstateerd. Deze zorgen zijn serieus. Toch moet eerlijk de vraag gesteld worden of juist een diagnose en daaropvolgende medicatie die zorgen niet aanwakkeren. Is het probleem niet vooral het gebrekkige gezag, op school en in het gezin?

Onlangs las ik een belangwekkend interview met de Utrechtse hoogleraar pedagogiek Micha de Winter. Hij spreekt hierin zonder omwegen over de medicalisering van het kind.
De oorzaak hiervoor zoekt hij bij het feit dat ouders en scholen, juist omdat gezond gezag gemist wordt, een enorme obsessie hebben met normaal willen zijn. De verschillen tussen wat we normaal vinden en wat we een stoornis noemen, worden steeds kleiner. Elke kleine afwijking van het normale willen we categoriseren én behandelen! In het kader van de Dag van de Leraar werd aan De Winter gevraagd om eens een dagje les te geven in het speciaal onderwijs. Hij kreeg eerst een rondleiding van de directeur. Tot zijn verbazing zag hij in een lokaal maar twee kinderen en een juf zitten. Van de zestien kinderen waren er twee naar fysiotherapie, drie naar remedial teaching, één naar de logopedist enz. Het is helder wat prioriteit heeft gekregen: de psychosociale manier van denken. Dat een school er is om kennis over te dragen, is secundair.

Als een kind zich niet goed gedraagt op school, is onze eerste neiging om te denken dat er iets met dit kind aan de hand is. Inmiddels is er een heel zorgsysteem opgebouwd. Dit rugzakjesfenomeen dient volgens De Winter om gezagsproblemen van hun conflictkarakter te ontdoen. Want er wordt zelden gekeken naar de opvoeders. Als ouders en school kan je zo het echte probleem, het gebrek aan gezag, keurig omzeilen. Er is immers een neutrale partij die heeft gediagnosticeerd dat de opvoeders geen probleem hebben, maar dat het mis is met het kind en dat het dus behandeld moet worden.

Evenals De Winter denk ik dat die twee bewegingen, de toenemende crisis van het gezag en de medicalisering van het kind, met elkaar samenhangen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 16 augustus 2012

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's

Medicalisering

Bekijk de hele uitgave van donderdag 16 augustus 2012

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's