ds. F. van Dieren (1921-2012)

In Kampen werd hij op 2 oktober 1921 geboren. Als jongen had hij aspiratie om bij de marine te gaan of dokter te worden.
Later, mede onder invloed van de toenmalige Kampense predikanten L. Blok en H. Hiensch, werd het verlangen gewekt predikant te worden. Daarom ging Filip na de ulo naar het lyceum. Na het behalen van het gymnasiumdiploma stagneerde de studie. Het was in 1943 immers volop oorlog. De bezetter had de universiteiten gesloten. Gelukkig kon Filip in die tijd zo nu en dan in Amersfoort colleges van kerkelijke hoogleraren volgen. Zo kon hij toch een begin maken met de theologische studie.
Na de bevrijding werd hij, in 1945, ingeschreven aan de theologische faculteit in Utrecht. Samen met een grote groep aankomende studenten werd hij ook geïnstalleerd als lid van de Gereformeerde Theologen Studentenvereniging ‘Voetius’.
Daar vond hij een hechte kring vrienden, die na hun studietijd als ‘Voetius-jaarkring 1945’ jaarlijks samen met hun echtgenotes elkaar ontmoetten op een reünie, tot in 2009 toe. In 1948 legde Filip zijn proponentenexamen af. Hij mocht zich echter nog niet beroepbaar stellen, want in die tijd gold voor proponenten de verplichting van één jaar hulppredikerschap. Filip werd hiertoe gevraagd in Dirksland. Hij hoefde gelukkig niet alleen daarheen te gaan. Al jaren was hij verloofd met Fenna van Dijk, die hij via de jeugdvereniging had leren kennen. Samen als echtpaar trokken ze naar Flakkee.

Vijf gemeenten
Na het verplichte jaar hulppredikerschap ontving Filip een beroep naar Hoornaar, waar hij op 19 juni 1949 werd bevestigd in het ambt van dienaar van het Woord. Na Hoornaar volgde in 1955 St. Philipsland en in 1961 Heusden. In deze stad, waar ooit Gijsbertus Voetius predikant was, bleef hij tot 1968. Een beroep uit de Betuwe bracht het gezin Van Dieren (er waren inmiddels één dochter en zes zoons geboren) naar Hien en Dodewaard. Deze gemeente werd ten slotte in 1977 verwisseld met Broek op Langedijk in Noord- Holland. Op 1 juli 1985 volgde het emeritaat. Na Deil en Tiel werd Harderwijk de laatste aardse woonplaats, waar nu zijn gestorven lichaam aan de aarde is toevertrouwd, in de hoede van God, zijn Schepper en Verlosser.

Markant predikant
Wie ds. van Dieren leerde kennen, ontdekte dat hij een gedreven predikant was met intense pastorale bewogenheid. Altijd stond hij klaar voor ieder die een beroep op hem deed. Toch vond hij pastorale bezoeken zijn moeilijkste opdracht, want, zo merkte hij zelf op: ‘Ik was nooit zo vlot in de omgang.’
Wat hij het liefst deed, was toch eigenlijk de prediking van Gods Woord. Wat dat betreft leek hij op de man aan wie hij zijn voornaam ontleende: Filippus, de evangelist.
In Handelingen 8 lees je: ‘Uitgaande van het Schriftwoord, predikte hij hem Jezus.’ Dat was voor ds. Van Dieren zijn lust en zijn leven. De verkondiging van Jezus Christus als de enige weg tot vergeving van zonden en verzoening met God, tot behoud en eeuwig leven voor ieder die gelooft. Vooral over de Heidelbergse Catechismus preekte hij graag.
Waarom? In een interview in het RD in verband met zijn vijftigjarig predikantschap formuleerde hij het zelf zo: ‘Vooral omdat dit leerboek zo rijk spreekt over de enige troost, over Gods beloften in Christus voor leven en sterven.’ Door zijn voortdurende heenwijzing naar de Zoon van God is ds. Van Dieren, door Gods genade, stellig voor velen tot zegen geweest.

Ootmoedige dank
Ds. Van Dieren heeft geen gemakkelijk leven gehad. Ook al was hij predikant met hart en ziel, hij tilde zwaar aan het hoge ambt. Hij was zich bewust van vele tekortkomingen, wat hij ootmoedig als schuld aan God beleed. Hij tobde vaak met zijn gezondheid en die van zijn vrouw. De laatste levensjaren waren fysiek en psychisch moeilijk. Ondanks goede zorg en aandacht van zijn kinderen nam de vereenzaming toe. Maar, op hoge leeftijd terugziende op zijn leven, beleed hij: ‘God is goed!’ Hij draagt ons immers van dag tot dag.
Op de rouwkaart stonden daarom als samenvattend motto bij zijn leven, de woorden uit Psalm 68: ‘Geloofd zij God met diepst ontzag.’
Deze woorden waren het thema in de verkondiging tijdens de uitvaartdienst, die vooral toch een dankdienst was. Er is immers zoveel om God ootmoedig te danken voor alles wat Hij in ds. Van Dieren geschonken heeft. Aan zijn vrouw, aan zijn kinderen en kleinkinderen, aan vele anderen. Wij mogen vertrouwen dat God de Heere, Die ds. Van Dieren eens geroepen heeft tot dienaar van Zijn Woord, hem nu ook geroepen heeft tot de eeuwige geborgenheid in Zijn woning, het Vaderhuis.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen