Een kostbare erfenis

Toen we op 20 augustus tijdens de lezing voor onze studenten zijn naam noemden als iemand die mij en vele anderen in het ambt gevormd heeft, konden we niet vermoeden dat zijn dagen op aarde bijna vol waren. In zijn optreden en zijn spreken (en niet te vergeten: in zijn blik!) ontmoette je een heilige radicaliteit van wet en evangelie, maar evenzeer een tere vreze des Heeren.
Ik leerde hem kennen op de preekkring in Noordeloos waar veelal beginnende predikanten zich oefenden in de prediking. We leerden er te preken op de toonhoogte van het geloof, we leerden zo de Romeinenbrief en het doopformulier verstaan, en er zeker op de kansel niet de minste twijfel over te zaaien dat het Woord van God krachtig, vast en waar is. Ds. Visser leerde ons onderscheiden wat wel reformatorisch zegt te zijn, maar het in wezen niet is. Wanneer de prediking vreemd is aan de dwaasheid van het kruis en aan de vreemde rechtvaardiging van de goddeloze (en ons dus niet werkelijk ál het onze uit handen slaat), kan zij geen vrucht dragen in de kerk. Dan is zij ook niet Christus verheerlijkend, en werpt zij ons op onze eigen dode vroomheid terug. Heilzame bestraffing!

Aanvechting
Omdat hij ook zelf wist hoe wij deze schat in aarden vaten dragen, toonde ds. Visser zijn vaderlijke bewogenheid wanneer (jonge) dienaren van het Woord in strijd en aanvechting verkeerden. Dankbaar denk ik terug aan zijn laatste bezoek in Driesum. En aan de kenmerkende ondertekening onder een mail: ‘je ds. Visser’.
Doordat zijn kinderen – en later ook zijn kleinkinderen – in de zending gingen dienen, verruimde zijn blik, kreeg hij oog voor het werk van God in deze wereld. En juist in die verruiming kreeg hij de kern meer lief.

Lijden aan de kerk
Zulke dienaren blijft de kerk nodig hebben. Beter gezegd: de kerk heeft onophoudelijk dienaren nodig die ondanks haar verval krachtige getuigen van Christus zijn. Dienaren die zelf de afgronden van vlees en wereld kennen, en niet meer kunnen uitdelen dan datgene waar zij zelf ook uit genade van leven. In de radicale, ontdekkende prediking van het evangelie ligt het welzijn van de kerk. Van ds. Visser leerden we zo ook het lijden aan de kerk, het lijden met de kerk, het delen in de schuld van de kerk.
Binnen het hoofdbestuur, waarvan hij twintig jaar deel uitmaakte, was voor hem (en is voor ons) geen andere positie mogelijk. Iedere vorm van partijschap en binnenkerkelijke afscheiding moet ons vreemd blijven – ds. Visser was er ook na 2004 nog steeds bevreesd voor. Naar zijn overtuiging is binnen de hervormd-gereformeerde beweging meer afgescheiden denken binnen gesijpeld dan wij door hadden óf voor waar wilden hebben.
Het hoofdbestuur van de Gereformeerde Bond blijft zich herinneren hoe hij ons wees op de betekenis van de kerk, op de waarde van de sacramenten, hoe hij in publicaties van de Gereformeerde Bond en van onze Mannenbond schreef over geloof en wedergeboorte, over de bijbelse troost ten aanzien jonggestorven kinderen van het verbond. Deze thema’s hadden zijn hart.
Wat wij van de Heere in ds. Visser ontvangen hebben, nemen wij als een kostbare erfenis ter harte. In het bevrijdende geloof dat Hij Zelf voor de instandhouding en uitbreiding van Zijn kerk zorg draagt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen