Dienen of verdienen

Een belangrijke tendens is dat veel (goed) opgeleide jongeren tegenwoordig kiezen voor interessante projecten bij werkgevers. Ze willen zich veel minder (lang) binden aan bedrijven en instellingen via zogenaamde vaste contracten. Ze geloven allereerst in hun opleiding, capaciteiten en carrièremogelijkheden. Diverse branchegegevens wijzen dat uit.
Ook christenjongeren ontkomen niet aan die invloeden. Vroeger betekende het nog iets als je (een leven lang) naar KPMG of Philips kon. Nu geldt dat hoogstens nog voor Google.

Ondernemerachtig
Niet voor niets is veel personeelsbeleid gericht op ‘binden en boeien’. Ook nu, in tijden van recessie.
De uitstroom van de naoorlogse generatie is jaarlijks zo’n 50.000 mensen hoger dan de instroom van afgestudeerden. Op termijn zal de groep werklozen fiks verminderen.
Dus je hebt als competente jongere wat te bieden. Veel (hoger opgeleide) jongeren kiezen bewust voor bijna een soort ondernemerschap binnen de arbeidsrelatie. Klaargestoomde studenten willen op basis van kortetermijncontracten, met durf en doorzettingsvermogen hun kwaliteiten op een ondernemerachtige manier inzetten.
Dit sluit aan op de flexibilisering van arbeid. Een tendens die zich in de komende jaren alleen maar zal doorzetten. Organisaties willen daarbij op termijn dat hun personeelsbestand bestaat uit een flexibele schil van zo’n 25 procent aan tijdelijke krachten en zzp’ers om beter in staat te zijn conjunctuurschommelingen op te vangen.

Vooruit
De drang om vooruit te kunnen en te willen heeft iets gezonds. Die heeft voluit bijbelse kanten.
Toch bekruipt je soms het gevoel dat het in de breedte allemaal zo maximaal horizontaal gericht is.
Zo’n focus op welvaart, eer en euro. Geloven in je eigen mogelijkheden en kwaliteiten. Die vervolgens stevig uitonderhandelen bij interessante organisaties. Korte contracten, want je eindhorizon ligt verder weg. Zo denken veel Nederlanders.
Christenen lijken dat dienstbare zout te verliezen, het zorgende in hen. Dat je (beroeps)keuze wordt gestempeld door (ook of vooral) nuttig te willen zijn voor je naaste.
Dat prachtige bijbelse element van ontferming. Omdat je zelf ook van ontferming weet.
Gaan voor het kind (onderwijs) en kennis overdragen die langer meegaat. Of er zijn voor je patiënten en cliënten. Ook verticaal. Onlangs vertelde mij een oudere man die als een berg tegen de zware operatie en narcose opzag dat hij – terwijl men hem op de brancard wegreed – de psalm ‘Wie klimt de berg des Heeren op’ begon te zingen. Na enkele regels viel één verpleegster in, en toen hij niet meer verder kon, zong ze de psalm voor hem uit. Dat gaf moed.
Wie denkt bij basisonderwijs niet aan de bekende J. Frinsel en zijn boek Met dank aan de juf. Treffend weet hij te verhalen hoe eenvoudig christelijk onderwijs hem tot eeuwige zegen werd.

Zorgen
Er moet nog fiks bezuinigd worden in Nederland. Tenminste, als een nieuwe regering ook daadwerkelijk fors gaat doorpakken. Het onderwijs is op dit moment gezien het geringe banenaanbod al kind van de rekening. En dan de zorgkosten. Die hakken er ook in.
Ik maak me zorgen om het onderwijs en de zorg in Nederland. Dan gaat het niet alleen om de vrijheid van onderwijs maar ook om het feit dat deze sectoren langzamerhand uit ons flitsende gezichtsveld verdwijnen.
Veel jongeren kiezen sowieso geen opleiding in het onderwijs. Goed, de startsalarissen zijn prima, maar daarna schiet het niet op. Wat de zorg betreft weet iedereen dat daarin geen financiële klappers gemaakt kunnen worden. En de geldgod maakt ons ook allemaal bezorgd in een kwijnend Europa.
Ik kijk om me heen en wat ik zie, hoor en ruik, dat is tastbaar. De Heere, de Onzienlijke, wordt alleen door het geloof ervaren. De dingen die we zien, zijn tijdelijk, zeggen we. De zaken die we niet zien, zijn eeuwig. Eeuwigheidsbestemming, de wederkomst, rechtvaardig oordeel, het heerlijke toekomende leven van de rechtvaardigen. Maar geloof ik het nog in een afkalvende kerk?

Persoonlijke kwaliteiten
Ook de gelovigen kwijnen door die machtige ballast van de materie: geld en goed. Die verstikken niet weinig het heilig Evangelie. Het goede Zaad. Hoe lief heb ik Uw woord en wet? Zuchtend: hoe lief heb ik eigenlijk deze ‘tegenwoordige wereld’?
Jongeren zien hoe ouderen ook begeesterd worden door het hier en nu. Hoe kunnen wij dan verwachten dat ze kiezen voor banen in die sectoren waar het vaak in de eerste plaats gaat om dienen in plaats van verdienen?
Nu is het wel zo dat ieders persoonlijke kwaliteiten niet geschikt zijn voor elke baan. Zo nuchter moeten we blijven. Te veel leraren raken opgebrand, omdat hun persoonlijke eigenschappen (of de mix ervan) niet passend zijn voor het voortgezet onderwijs. Dat geldt zowel voor docenten met opleiding, als voor zij-instromers.
Ze ervoeren iets van roeping en waren in het bedrijfsleven prima krachten. Maar ze hebben op termijn onvoldoende dynamiek en elasticiteit aan boord voor deze zware job. Geen schande.
Niet iedereen heeft echt affiniteit met de zorg, studeert voor arts of verplegend beroep. Anderen komen vroeger of later soms toch uit bij datgene wat echt hun hart raakt. Zingeving noemen we dat. Vanuit de Bijbel zien we dat de heere in sommige gevallen mensen roept met bepaalde (leiders)eigenschappen en hen vervolgens gaat ‘boetseren’ om ze nuttig te maken. Dan wordt de werkrichting soms afgebogen en worden bestaande kwaliteiten geheiligd.
Maar de keuze was tegen gemak en rijkdom in.
‘Liever met het volk van God….’ Mozes was opgeleid als leider, maar kreeg door oefening zachtmoedigheid en kennis van het menselijk hart. Maar vooral van Gods Woord en van de HEERE zelf.

Zout
De christelijke gemeente heeft een roeping om zout te zijn. Om op de achtergrond anderen praktisch te vormen, te helpen en iets te laten proeven van de goede reuk van het evangelie van vrede.
Eten, drinken, kleding, materie: geld en goed houden ons bezig. Te weinig krijgt de wil van God gestalte in ons leven, overweldigd als we zijn door zorgen, zorgvuldigheden en het verzamelen van zekerheden.
Er is een kermende medebroeder in de gemeente, een buurman die het alleen moet uitzoeken.
En waar ben ik dan met mijn mededogen? Ooit sprak Jezus ‘De mens zal bij brood alleen niet leven, maar bij alle Woord dat uit de mond Gods uitgaat’. Zo weerstond Hij de grote verzoeker.
Ligt daar niet een belangrijke invalshoek?
Wij als ouderen leven te veel bij brood alleen.
Misschien ligt het antwoord dan toch zoals altijd weer in de Schriften. ‘Predik het Woord.
Houd aan. Wederleg, bestraf en vermaan. Tijdig en ontijdig.’ In de Geest van Pinksteren Die ooit als een frisse wind waaide. In de Geest, Die over de kerk werd uitgestort: ‘Want Ik zal water gieten op de dorstigen, en stromen op het droge; Ik zal Mijn Geest op uw zaad gieten, en Mijn zegen op uw nakomelingen’ (Jes.44:3).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen