Wat de sprinkhaan Agur leert

Geestelijk leren in de natuur. Dit keer heeft de les de sprinkhaan als onderwerp. Agur is onder de indruk van zijn wijsheid. Biologieles op de school van de Heilige Geest.

In de Bijbel is het één van de bekendere dieren. Met name als plaag. In Egypte bijvoorbeeld. Als een verwoesting streken ze op het land neer en vraten alles kaal. Een humanitaire ramp.
Het gaat hier om de treksprinkhaan, die in grote groepen samenleeft. Die groepen kunnen zich uitbreiden tot miljoenen.
Vooral als het beestje net uit zijn larve zis gekomen, eet het heel veel, om uit te groeien tot een volwassen sprinkhaan. Maar ook een volwassen sprinkhaan blijft goed eten. Door de snelle voortplanting konden er in korte tijd grote hopen sprinkhanen ontstaan, die met enige regelmaat ook in Israël de oogst kwamen bederven.
Zelfs de Heere God wilde Zich een aantal keer van deze diertjes bedienen. Niet alleen in Egypte, maar ook onder Zijn eigen verbondsvolk (zie Joël 1:4 of Ps.105: 34). Wanneer het land kaalgevreten was, dan stegen ze allemaal tegelijk weer op, om als een wolk een volgend eetadres te zoeken.
We kunnen ons misschien indenken dat zo’n wolk van miljoenen diertjes leek op een zonsverduistering (Joël 2:2).

Lekkernij
Het enige positieve van deze kleine diertjes voor een Israëliet was dat je ze ook kon eten. We kennen het uit het leven van Johannes de Doper. Als je die geschiedenis aan kinderen vertelt, zie je ze altijd een bepaald gezicht trekken.
Ouderen moeten er overigens meestal ook niet aan denken om bij Johannes te ‘picknicken’. Maar het schijnt mee te vallen. Wij eten immers ook garnalen en kroepoek? Daar is het mee te vergelijken. Deze sprinkhanen werden gedroogd en fijngemalen tot een soort meel. Daar werden koeken van gebakken. Dat doopte Johannes in honing, wat het tot een lekkernij maakte.

Samen sterk
Wat geeft hier Agur ons als wijsheid door? Deze treksprinkhanen leven in immens grote groepen, maar zij hebben geen koning. Het is niet zoals bij een bijenvolk, dat zich verzamelt rond een koningin. Nee, een sprinkhaan leeft zonder leider. En toch blijven ze bij elkaar. Daar zit het wonderlijke in. Het instinct van dit diertje zegt: samen zijn wij sterk, alleen blijf ik nergens.

Als je dat geestelijk bedenkt, dan valt er wel wat te leren van dit diertje. Dit tekent namelijk de christelijke gemeente. Wij moeten immers van onszelf belijden dat we zwak zijn. Dat zagen we al bij de mier en bergmarmot. De Heere stelt ons nu dit kleine diertje als voorbeeld voor hoe wij het als christen in onze zwakheid kunnen volhouden. We hebben elkaar nodig, opdat het vuur van het christelijk geloof niet zou uitdoven.
De leefwijze van de treksprinkhaan wil ons aanzetten om elkaar vast te houden. Juist ook in een tijd en leefomgeving waar anderen er op uit zijn om ons te verpulveren en te vereten. Want de wereld vindt het heerlijk smaken wanneer ze een christen kunnen verleiden. En een ander beest nog meer. Die komt alleen niet uit de lucht, maar uit de afgrond. Daarom moeten we werkelijk gemeente- zijn, een gemeenschap der heiligen. Op die manier wil de Heere God ons er voor behoeden dat we zouden afvallen van het fundament (2 Petr.3).

Wel een Koning
Als christelijke gemeente hebben we trouwens nog een voordeel boven deze sprinkhaan. Wij hebben wel een Koning, de Koning der koningen! Wanneer het dan toch dreigt te gebeuren dat we, geleid door onze zwakheid, elkaar zouden loslaten, dan is er altijd nog het Hoofd van de gemeente. Hij is het, die Zijn gemeente bijeenvergadert en haar ook bewaart bij Zijn getuigenis.
Wij missen helaas het instinct van de treksprinkhaan. Werkelijk gemeente- zijn komt niet als vanzelf uit ons voort. Daar hebben we Christus voor nodig. Maar Hij is er dan ook. En hoe. Een Koning, die niet alleen als opperste Rechter functioneert – zoals in het oude oosten – maar ook nog eens als Redder. Hij is het die ons wil bewaren voor Zijn toekomst. Voor die dag, die Joël als een sprinkhanenplaag voor moest stellen. Hij kan dat dan ook op ultieme wijze.
Daarvoor volbracht Hij Zijn werk.
Hij wil ons ervoor bewaren dat wij niet door die toekomstige duisternis opgeslokt worden, maar zullen leven in Zijn licht.
Laten we daarom elkaar opscherpen om te leven in de gerichtheid op onze verzoenende Koning.
Leven vanuit Hem, dat betekent dan ook als gemeente: leven als een sprinkhanenvolk, oog hebben voor elkaars (geestelijk) welzijn.
In Christus.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen