Zendingssteentje in Peru

Zes jaar geleden werd de familie Vaders vanuit hervormd Veenendaal (Julianakerk) uitgezonden naar Peru. Arjan ging er het zendings- en jongerenwerk binnen de
Evangelisch-presbyteriaanse en reformatorische kerk van Peru (IEPRP) coördineren. Nieuwe gemeenten in de regio San Martin ondersteunde hij met advies, training en jongerenwerk. Vanuit verschillende gemeenten in Nederland is met hen meegeleefd. Behalve Veenendaal waren Barneveld, Oldebroek, Yerseke, Hei- en Boeicop, Wierden, Oldemarkt, Herkingen, IJmuiden-West, Overberg- Amerongen, Papendrecht en Genemuiden via het adoptieprogramma van de GZB betrokken.
Van tijd tot tijd ontvingen ze een Vaders-nieuwsbrief en tijdens verlofperioden werden ontmoetingsavonden belegd.

Voorrecht
Zes jaar later kijken Arjan en Carolina terug op een ‘tijd waarin veel is gebeurd’. Arjan: ‘Het was een voorrecht om dit als gezin mee te mogen maken. We hebben mogen zien dat ons zendingssteentje een plek kreeg in het werk met de Presbyteriaanse kerk van Peru.’
Carolina: ‘De tijd is voorbij gevlogen. We zijn zes jaar in Peru geweest. Daarvoor hebben we ons intensief op het zendingswerk voorbereid; eerst in Engeland en daarna op het Hendrik Kraemer Instituut in Utrecht, met onder andere een taalstudie Spaans.’

Moeizaam
Drie en half jaar woonde het gezin in Rioja, in het noordelijk oerwoudgebied, waar ze werkten en groepen en gemeenten bezochten. Het jongerenwerk werd georganiseerd in weekenden en jeugdkampen. Arjan gaf daarbij nog les op een bijbelinstituut. ‘Er is veel gedaan, maar het was moeizaam werk. Na drie jaar zijn we in Chiclayo aan de kust gaan wonen om het gemeentestichtend werk van de classis San Martin II verder te coördineren. Als gezin hebben we in de jonge gemeente Shalom veel mogen betekenen en ook groei gezien in de gemeente en in het persoonlijk geloof van jongeren.’
Carolina: ‘Ik denk dat het meest bereikt wordt in het samen delen en leven van het christelijk geloof en op het persoonlijke vlak. Voor een aantal jongeren waren we als een vader en moeder en onze kinderen zagen ze als broers en zussen.’

Wat zou u de Nederlandse kerk willen aanreiken van wat u uit Peru hebt meegekregen?
Carolina: ‘Elke twee maanden vierden we avondmaal. Na die dienst hielden we een agapè-maaltijd, waar de christelijke gemeenschap werd gevierd. Ook heb ik geleerd van de vrijmoedigheid in het gebed die ik bij de jongeren zag.’

Improvisatietalent
Arjan: ‘Ik heb geleerd van het enorme improvisatietalent van de Peruanen, dat is minstens zo waardevol als onze planningen. Verder heb ik gezien dat ze het goede alsook het moeilijke – ik denk aan tegenslag, lijden, ziekte – uit Gods hand aanvaarden. Ze weten dat God geen beproeving oplegt die ze niet kunnen dragen en dat niets hen zal kunnen scheiden van Gods liefde in Christus Jezus.’

Wat is uw hoop voor Peru?
Arjan: ‘Ik hoop dat het land welvarender wordt en die welvaart inzet voor het welzijn van alle Peruanen op het gebied van gezondheid en onderwijs. Ik hoop op kansen voor de jongeren om met God een prachtig doel na te streven in het leven, dat betekenis heeft voor anderen. Ik hoop dat ze Jezus Christus mogen volgen en niet tevreden zijn met religie.’
Carolina: ‘Ik hoop op meer eenheid, liefde en genegenheid in de gezinnen als hoekstenen van de samenleving, zodat de gebrokenheid in de relaties een halt wordt toegeroepen. Dat gaat gebeuren als het Evangelie, Gods Woord, geloofd en geleefd wordt.’

Verwerking
Hebt u concrete plannen voor de nabije toekomst?
Arjan: ‘We hebben ons gericht op de zendingstad Almere en op de reformatorische gemeente De Wegwijzer. Ik ben op zoek naar werk dat aansluit bij onze tijd die we in Peru hebben gehad. We vertrouwen op God de Vader, dat Hij ons een taak geeft in Zijn Koninkrijk. Zending is ook in Nederland een opdracht en daar willen we graag trouw aan zijn.’
Carolina: ‘Ik zal me vooral richten op het proces van de kinderen. Ze zitten deze maand voor het eerst op een Nederlandse school. Het is belangrijk om tijd te nemen voor verwerking. Het proces van repatriëring is zwaar en neemt veel tijd en energie in beslag. Het emotionele van de eerste weken is er nu af, maar we missen Peru nog steeds. We hebben er veel vrienden, broeders en zusters in het geloof achtergelaten, die we langere tijd niet zullen zien. Peru zal altijd een plek houden in ons hart en Nederland moet langzaam weer een plekje krijgen.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen