Boekbespreking

Dit boek ontstond mede vanuit de kring waar de Alphacursus werd ontwikkeld en de ervaringen van het wereldwijde Alphawerk. Het probeert vragen als de zin en het doel van ons leven te beantwoorden vanuit de theologie van de Heilige Geest. De schrijver zegt: zoals de verloren zoon in de gelijkenis overvloedig omging met het goed van zijn vader, zo doet de Heilige Geest ook, maar dan in positieve zin: Hij gaat uit van de Vader naar een ver land in de wereld en deelt overvloedig uit van wat Hij heeft.
Na een korte historische rondgang langs de belangrijkste visies op de Heilige Geest in de oosterse en westerse kerken, bij Augustinus, Luther, Calvijn, Karl Barth, de
Rooms-Katholieke Kerk en de moderne theologie, zegt hij: elk van deze visies benadrukken een wezenlijke kant van het werk van de Geest, maar zijn elk voor zich incompleet. De Geest is de liefdesband tussen de Vader en de Zoon (Augustinus), maar het is ook Zijn taak om ons in die liefde binnen te halen door ons één te maken met de Zoon, waardoor wij vernieuwde mensen worden. Hij werkt dat verder uit in zes hoofdstukken: de Heilige Geest en onze roeping, de Heilige Geest en onze ervaring, de Heilige Geest en onze karaktervorming, de Heilige Geest en evangelisatie, de Heilige Geest en de wereld, en de Heilige Geest en de kerk.
Wat de Heilige Geest en onze roeping betreft: de Heilige Geest doet ons als verantwoordelijke mensen in de schepping staan, wat onder andere consequenties heeft voor ons lichaam, ons werk, gezin, het milieu en de economie. Waar het koninkrijk van God gestalte krijgt, worden gerechtigheid, genezing, leven en schoonheid gebracht en ziekte, ongerechtigheid en cynisme overwonnen. In het hoofdstuk de Heilige Geest en onze ervaring maakt hij een korte rondgang langs Kant, Schleiermacher, Pascal, Edwards, Plantinga en Toynbee. Hij zegt: het kan niet anders of het werk van de Geest kent een dimensie van ervaring, zoals liefde voor God, de naaste en de schepping. Onmiddellijke ervaringen, zoals wonderbaarlijke genezingen of geestelijke ervaringen wijst de schrijver terug, de gewone, alledaagse aspecten van het leven worden benadrukt.
In het hoofdstuk de Heilige Geest en onze karaktervorming wijst hij op de groei van karaktereigenschappen als vrucht van de Geest: liefde, blijdschap, vrede, geduld, vriendelijkheid.
In het hoofdstuk de Heilige Geest en evangelisatie komt de Alphacursus ter sprake. De schrijver zegt: evangelisatie is niet meer of minder dan het faciliteren van een ontmoeting met God. De kern van evangelisatie bestaat uit gastvrije vriendschap. Daarbij gaat het niet om de uitnodiging om ‘Jezus in je hart te laten’, maar is het gebed om de Heilige Geest belangrijk, waardoor de focus verschuift van de beslissing van de mens naar het werk van Gods Geest.
Lezing van dit niet direct gemakkelijke boek vergt veel denkwerk. Ik heb ook een aantal vragen. Is het waar dat de mensheid met de Heilige Geest samenwerkt in de zorg voor de geschapen werkelijkheid (68), zoals ik herhaalde malen lees, en dat het de Geest is die daarbij het leven en de kracht geeft (9)? Gaat de schrijver niet te veel uit van een positief beeld van de wedergeboren mens en is dat niet in strijd met wat Paulus schrijft in Romeinen 7 en met de waarheid dat de allerheiligste maar een klein beginsel van de nieuwe gehoorzaamheid heeft? In het verlengde hiervan zet ik ook mijn vraagtekens bij dat hij zegt dat alles wat wij doen op de een of andere manier, dankzij Gods voorzienigheid, niet verloren gaat, maar in de nieuwe schepping zal worden ingebouwd (173). In een aantal opzichten spoort het boek niet met het gereformeerd belijden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen