Ingezonden

Adoptie (I)
Graag willen wij reageren op het artikel van ds. J. Belder in De Waarheidsvriend van 6 september. En dan met name over de zin: ‘alsof kinderen van eigen vlees en bloed op één lijn staan met adoptie.’ Als ervaringsdeskundigen moeten wij zeggen dat deze uitspraak sommigen pijn zal doen. Daar komt bij dat wij een geheel andere ervaring hebben.
Wanneer je in je huwelijk tevergeefs uitkijkt naar een kindje, dan kom je op een gegeven moment tot de vraag: hoe verder? Je kan tot de keuze komen een kindje te adopteren. Moeilijke vragen zijn: is dat Gods wil? Is de adoptie om je eigen behoeften en wensen te vervullen?
Is het een tweede keus? Het is goed om hierover met verschillende mensen te spreken, ook fijn om dit binnen een kerkelijke gemeente te kunnen doen, zodat je voor bijvoorbeeld kokerblindheid wordt behoed.
Nu onze kinderen inmiddels volwassen zijn kunnen wij vanuit ons hart zeggen dat wij gebruikt mochten worden in Gods plan. Wij zien dat God ons deze kinderen toevertrouwde om voor te zorgen, maar bovenal om ze bij Jezus te brengen. Naar onze vaste overtuiging was het niet onze eerste keus, maar Gods plan, Gods verkiezende liefde, Gods eerste keus. En wij leven uit de belofte van Romeinen 8, uitgesproken bij de doop: ‘Maar gij hebt ontvangen de Geest der aanneming tot kinderen, door Welke wij roepen: Abba, Vader!’ Of het biologisch eigen kinderen zijn of via adoptie geschonken, maakt geen verschil.

Albert en Judith Bakelaar, Reeuwijk

Adoptie (II, slot)
Dank voor wat u schrijft. Vooral de laatste zin trof mij. Het maakt geen verschil of je biologische ouders van je kinderen bent of adoptiepaar. Dat illustreert op indrukwekkende wijze de harmonische relatie en vooral de liefdeband tussen u en uw (geadopteerde) kinderen. Helaas zijn er over en weer ook andere ervaringen. Goed om daarom dit getuigenis te lezen.
Nu de gewraakte zin in mijn schrijfsel waaraan u zich stootte. Ik kan daarover kort zijn. Lees hem in zijn juiste verband en de kou is weer uit de lucht, dunkt me. De zin verwoordt de eerste emotie van een kinderloos echtpaar.
Aan adoptie moet je toe zijn, ook emotioneel. Ieder aandringen daarop van anderen kan ervaren worden als het niet serieus nemen van je verdriet dat nog geen landingsplaats vond. De ‘alternatieven’ die anderen voor je bedenken, werken eerder kwetsend dan helend. Dat is de teneur van de ‘stoorzin’. Ten overvloede: ik schrijf als kinderloze echtgenoot.

J. Belder, Dordrecht

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen