Globaal bekeken

Uit de rondzendbrief van Maarten en Maritha Dekker die door de Gereformeerde Gemeenten zijn uitgezonden naar Israël (Nazareth):

Tijdens ons verlof hebben we onze vakantie doorgebracht in Hongarije. Dit kwam eigenlijk door Shulamit, een Hongaarse die in het noorden van Galilea woont. We hebben haar ooit ontmoet tijdens de lessen Hebreeuws en zij is een goede vriendin van ons geworden, vaak komt ze bij ons een weekend. Shulamit is iemand met een interessante geschiedenis waarin zo onmiskenbaar het lijden van het Joodse volk is verweven! Ze is op haar 65ste in haar eentje naar Israël gekomen, Shulamit heeft geen familie, die is grotendeels door de nazi’s uitgemoord. Shulamit heeft nog een klein appartementje in Budapest en iedere keer nodigde ze ons uit om te komen. We zagen daar eigenlijk nooit kans toe, maar plotseling werd de weg gebaand. Vier dagen lang heeft Shulamit ons rondgeleid in het mooie Budapest, het was heel ontspannend, want we hebben een goede gids! Onze jongens waren er ook bij, dus we hebben genoten.

Shulamit heeft ons natuurlijk uitvoerig rondgeleid door Joods Budapest, waar nog een groot aantal Joden woont. Ze bracht ons naar het vroegere ghetto en wees op een kaart aan waar ze als baby met haar grootouders gewoon heeft. Haar vader heeft ze nooit gekend, die was door de Hongaarse (!) nazi’s als levend schild gebruikt, men liet namelijk de Joden over mijnenvelden lopen. Haar moeder moest lopend naar een concentratiekamp in Oostenrijk. Zo bleef de kleine Shulamit bij haar grootouders in het overvolle ghetto achter. Onder Gods voorzienigheid moest haar moeder in het concentratiekamp een brits delen met een gelovige vrouw. Die getuigde tegen haar vanuit de Bijbel. De Heere heeft het willen gebruiken om Shulamits moeder te bekeren. Zij heeft zich toen letterlijk vastgeklampt aan de tekst uit Psalm 118:6: “De Heere is bij mij.” Ze had maar één verlangen en bede, ze moest overleven voor haar dochtertje die in het ghetto ver weg in Budapest was.

Als je zo’n verhaal hoort en je ziet nog een stukje muur van het ghetto met prikkeldraad voor je, dan huilt je hart… Wie kan het lijden van het Joodse volk peilen? En toch lopen door dat immense lijden ook de lijnen van de Almachtige. Shulamit vertelde verder dat haar moeder op haar verjaardag in het kamp nota bene een cadeautje kreeg van de vrouw die naast haar lag. Wie dacht er in een concentratiekamp überhaupt nog aan cadeautjes? Met een spijker had deze vrouw op de achterkant van een houten haarborstel de tekst uit Psalm 118:6 gekrast. Haar moeder zei altijd: Dit is het allermooiste geschenk wat ik in mijn leven gekregen heb! Haar moeder overleefde de oorlog, drie maanden lang zwierf ze door midden-Europa om thuis te komen, de wegen waren onbegaanbaar. Shulamit herinnert zich nog dat ze als peuter plotseling door haar oma bij een vreemde vrouw op schoot gezet werd, maar dat haar moeder zo verzwakt was, dat ze haar kleine Shulamit niet eens vast kon houden. (…)

***

Een lezer trof in de Zuiderkerk van Assen onderstaande foto van de vermaarde synode van de Gereformeerde Kerken in Assen, waar de kwestie Geelkerken – over ‘het spreken van de slang’ – aan de orde kwam. Zo ziet een gemiddelde synode er vandaag niet meer uit.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen