Globaal bekeken

Voor prof. dr. W. Verboom ging een lang gekoesterde wens in vervulling. ‘Eindelijk thuis’, liet hij aan vrienden weten na een kerkdienst in de Maartenskerk te Kollum op 14 oktober 2012 om 14.00 uur.

We parkeren achter de kerk en lopen naar de oude middeleeuwse kerk.
Door de donkere, lage ingang komen we binnen. De kosteres vraagt me wat ik wil: op de preekstoel of achter de lessenaar. Ik kies voor de preekstoel. Daar had ik immers vanaf mijn kinderjaren op gehoopt.
De kerkenraad weet niet wie ik ben. Van een zekere voorganger Verboom (mijn vader) heeft men nog nooit gehoord. Ik vertel mijn verhaal. Ze vinden het mooi en zeggen dat het dan wel een bijzondere dienst voor mij moet zijn. Een foto dominee? Nou nee, dat hoeft nou ook weer niet.
Vóór de dienst vertel ik iets van de persoonlijke achtergrond. Gemeente, als kind van twaalf zat ik dáár (ik wees het plaatsje aan) en dacht toen: o, wat zou ik graag eens een keer hier op de preekstoel staan. Nu ben ik 71 jaar, dus wilde dat nog eens gebeuren, dan werd het zo zachtjes aan wel tijd. Vond de gemeente ook, gezien de reacties.
Er zijn ongeveer honderd mensen. De dienst zelf heb ik als heel bijzonder ervaren. Gepreekt over Psalm 126:5: wie met tranen zaaien, zullen met gejuich maaien. De gemeente luistert heel goed. Zingt mooi, onder prima begeleiding. Alles werkt mee. Ik kijk nog eens goed om me heen in de preekstoel. Hier stond dus de vader van
ds. Bogerman, de voorzitter van de Dordtse synode van 1618-1619.
Aan het eind van de dienst zingen we gezang 459: ‘Door een nacht van smart en zorgen…’. Het is het gezang dat ik toen als kind hier in de Maartenskerk zong. Ik weet nog zo goed dat ik toen dacht: mag ik dit gezang wel zingen? Ik keek met een schuin oog naar boven en dacht: er zal toch niets gaan gebeuren? Nee hoor, er gebeurde niets.
En nu zingen we het weer, een nieuw/ oud lied na bijna zestig jaar. (…)
Terug in de consistorie. Iemand zegt: ‘Ik ben zo vertroost dominee.
Mijn kleinkinderen zijn niet (meer) gedoopt. Maar nu hebt u gezegd in de preek: ‘niet gedoopt’ mogen we ook biddend opvatten als: ‘nog niet’ gedoopt.’ Verrassende dingen in de oude Maartenskerk.
Het geheel overziende: de trouw van God was voelbaar aanwezig. (…) Gods werk gaat door. Ds. Oosten schrijft er over in zijn nieuwe boek over Friesland. Ik eindigde mijn preek als volgt:
‘Vaak mag je hier en nu al iets zien van de oogst. Dat is eigenlijk iets extra’s. Een knipoog van God. Want de oogst is iets van Gods toekomst. Zoals Adriaan Ronald Holst dichtte: ‘Ik zal de halmen niet meer zien, Noch binden ooit de volle schoven, Maar doe mij in den oogst geloven.’ Maar toch, bij het ouder worden mogen we iets van onze dromen in vervulling zien gaan. Of anderen mogen maaien wat wij gezaaid hebben. Maar het gebeurt ook dat we er heel ons leven niets van zien. Dan eindigt ons aardse leven met dat laatste zaaien namelijk van ons lichaam in de schoot van de aarde. Met de tranen om ons graf. Maar zo juist zal Psalm 126 in vervulling gaan. Als God ons zaaien met onze tranen nu, zal brengen tot Zijn oogst. De totale herschepping van hemel en aarde. Dan zal God alle zaaitranen van onze ogen afwissen. Gemeente, wat zullen we dan juichen. Amen.’
Mijn vader zei eens, toen op een avond de zware klok van de grote kerk luidde: dáár horen we, jongens. Inderdaad, daar is ons thuis. Geen moment wil ik te kort doen aan de vele zegeningen in de evangelisatie en het werk van mijn vader. Maar dat heimwee hè, diep in het hart van een evangelisatiekind, het heimwee naar moeder de kerk, het was er altijd en het is nu vervuld. Eindelijk thuis.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen