ds. W.G.G. van Voorthuizen (1921-2012)

'Ja, zo is het’, zei ds. W.G.G. van Voorthuizen na het amen van de preek. De preek op deze laatste zondag van het kerkelijk jaar eindigde met de woorden: ‘Kijk omhoog naar waar Jezus is. De nacht is bijna voorbij, de morgen breekt bijna aan. Jezus Christus is de opstanding en het leven. Hij zegt: ‘Wie in Mij gelooft, zal leven, al ware hij ook gestorven’”.

Thuisgehaald
De preek in de Dorpskerk in De Bilt ging over ‘Waakzaam zijn’ naar aanleiding van Mattheüs 26:13. Het was de laatste volledige dienst die Wouter Gerhardus Gijsbertus van Voorthuizen kon meemaken. Juist aan het einde van deze dienst klonken de woorden die voor hem zoveel betekenden.
Het waren de woorden uit Johannes 11:25, die hij uitgekozen had voor op de rouwkaart en voor in de rouwdienst.
Zijn gezondheid was na een ongelukkige val in huis heel kwetsbaar geworden. Toch mocht hij nog thuis komen na een verblijf in het ziekenhuis en verpleeghuis. Hij en zijn vrouw waren dankbaar dat hij weer thuis kon zijn. Hij verlangde ernaar om weer achter zijn bureau op de studeerkamer te zitten. Dat was de plaats waar hij de Bijbel bestudeerde, in het verleden in de grondtekst, de laatste tijd in de vertaling van de Naardense Bijbel.
Enige tijd daarvoor was hij nog enthousiast de trap afgekomen met de mededeling dat hij maar liefst twee hoofdstukken uit deze Bijbel had kunnen bestuderen. Het ging allemaal moeilijker, zijn lichaam en geest lieten hem soms in de steek. Maar op heldere momenten was hij weer even helemaal de oude.
Op de vroege maandagmorgen van 26 november werd hij Thuisgehaald.

Zelfstudie
De jeugd van ds. Van Voorthuizen was niet eenvoudig. Hij verloor een broertje en speelkameraad. Zijn vader overleed toen hij negentien jaar was, waarna hij zich verantwoordelijk voelde voor zijn moeder en broer. In 1941 ging hij theologie studeren aan de universiteit in Utrecht. Hij was veroordeeld tot zelfstudie omdat hij geen loyaliteitshandtekening wilde zetten. Hij beëindigde zijn studie in 1946 en begon als predikant te Noorden. Daarna werd hij predikant in Everdingen. Daar ontmoette hij zijn vrouw, met wie hij in 1957 trouwde.
In Waardenburg moest hij een zware longoperatie ondergaan. Hij ging daarna naar de kleine gemeente Nieuweroord; al snel werd deze gemeente uitgebreid met een tweede gemeente Noordscheschut. Uiteindelijk werd hij predikant in deeltijd in Hoogeveen en Biddinghuizen. In 1974 ging hij met emeritaat.

Bijbel en liturgie
Er waren twee dingen in zijn werk als predikant die hij meer dan gemiddeld waardeerde. De inhoudelijk gesprekken met collega’s over de Bijbel en de liturgie inspireerden hem. Met liefde deed hij huisbezoeken bij mensen in de gemeente die in moeilijkheden zaten en zorg nodig hadden. Het was nog de tijd zonder sociale vangnetten van de overheid. Hij hielp mensen vanuit zijn vrijgevigheid. Voor zichzelf had hij niet zoveel nodig. Als één ding hem tot op het laatst wel gekenmerkt heeft, is het zijn bescheidenheid. Daarbij cijferde hij zichzelf soms wel eens te veel weg.
Ds. Van Voorthuizen had een diep geloof. Vanuit zijn achtergrond was dat een diep bevindelijk geloof. Daarbij was de geloofszekerheid iets waar hij naar zocht. Hij hoopte bij zijn Heere en Heiland te zijn. ‘Ik hoop het.’ Het waren woorden die hij uitsprak met verwachting, maar het was niet vanzelfsprekend. Hij wist dat zijn ambt en alles wat hij gedaan had in Gods Koninkrijk niet de grond van zijn behoud waren. Nee, die grond lag in Christus. Veel dingen waren in dat licht voor hem ten diepste bijzaken.
Hij zag de gebrokenheid van de kerk, van het lichaam van Christus, en leed daaraan. Het deed hem verdriet dat in een van zijn gemeenten, sommige ouderlingen niet aan het avondmaal gingen.
Hij was begripvol tegenover mensen die anders dachten. Op de plaatsen waar de breedte van de kerk te merken was, genoot hij. Zo ook in Suriname, waar hij zijn broer bezocht. De veelkleurigheid van Gods kerk daar sprak hem aan.
Toen hij met emeritaat was, heeft hij door zelfstudie het Hebreeuws geleerd, waardoor hij de Bijbel in het Hebreeuws kon lezen. Ook bleef hij zich in de meest uiteenlopende onderwerpen verdiepen.

Troost en kracht
Het leven van ds. Van Voorthuizen werd gekenmerkt door het moeten loslaten van zoveel belangrijke dingen, als het ging om zijn eigen gezondheid, maar ook de mensen om zich heen. De laatste jaren verloor hij zijn broer, maar ook vrienden en kennissen en geliefde collega’s.
Toch was dit loslaten niet alleen maar verlies. Hij kon uiteindelijk troost en kracht vinden in het geloof en zijn leven, voor tijd en eeuwigheid, in Gods handen neerleggen. Deze oude dienaar van het Woord mocht heengaan en amen zeggen op de woorden: ‘Wie in Mij gelooft, zal leven, al ware hij ook gestorven.’ Wij bidden om troost en kracht vanuit deze woorden voor zijn vrouw en (klein-) kinderen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen