Anders dan andere jaren

Wie: J.L. (Jaco) Geurts
Waar: Voorthuizen
Wat: sinds september Tweede Kamerlid voor het CDA
‘Van werknemer, ondernemer, CDA-raadslid/ fractievoorzitter in Barneveld nu Tweede Kamerlid voor het CDA. Actief worden in de politiek was voor mij niet vanzelfsprekend. Waardering voor politici is regelmatig ver te zoeken. Waarom dan toch de politiek in?
Achteraf realiseer ik mij dat de MKZ-tijd van 2001 de eigenlijke aanleiding is geweest. Wij woonden toen in Kootwijkerbroek en ook ons bedrijf werd geruimd. Geen dier dat ziekteverschijnselen had! De manier waarop de overheid met onze dieren en ons als mensen omging stuitte me (voorzichtig uitgedrukt) tegen de borst. Er zijn dan twee dingen doen die je kunt doen. Aan de zijkant roepen dat het allemaal niets is of zelf proberen er wat aan te veranderen. Het laatste ben ik mogen gaan doen. Daarbij ervaar ik duidelijk Gods leiding in mijn leven. Want reken maar dat aan de zijkant roepen veel gemakkelijker is.
Net actief in Den Haag maak je de aanvallen op zaken die ons als christen aan het hart gaan volop en van dichtbij mee. Het verlies van het CDA bij de laatste verkiezingen doet pijn. Zeker nu je ziet dat de huidige coalitie met steun van D66 volop bezig is om de CDA-inzet op onder andere ethische zaken in een aantal maanden teniet te doen. Na de verkiezingen gaf ik in een interview aan niet te begrijpen dat zoveel christenen VVD hadden gestemd. Ik hoop nu dat mensen zien wat hun stem teweegbrengt. En dat elke stem telt. Is het dan allemaal verloren? Nee, mijn diepste overtuiging is dat God in mensen werkt. Door het evangelie wil het CDA zich laten leiden. Het biedt een perspectief dat het verstand te boven gaat. Het is een beeld dat het bewustzijn scherpt voor de misstanden van de huidige situatie. Het laat zien dat de resultaten van politieke inzet nooit volmaakt zijn en altijd kritiek en verbetering behoeven. Maar het is ook een beeld dat zijn schaduw terugwerpt. Het toont dat inzet voor een betere wereld zin heeft.’

Wie: H. van Laar
Waar: Wapenveld
Wat: onzekerheid over vergoeding van medicijn voor ziekte van Pompe
‘De discussie over het al dan niet vergoeden van medicijnen voor de ziekte van Pompe maakte 2012 voor mij tot een spannend jaar. Feit is dat het geneesmiddel, dat om de week via een infuus in mijn bloedbaan wordt gebracht, zeer kostbaar is.
Feit is ook dat de verschijnselen bij mij gestabiliseerd zijn.
Ik was 35 jaar toen de ziekte openbaar kwam, nu 35 jaar geleden. Gebrek aan een bepaald enzym verstoren bij deze erfelijke aandoening de stofwisseling in de spieren. Toen met bijbellezen mijn stem ineens stokte en later een koffiekopje zo uit mijn hand viel, was duidelijk dat er echt iets mis was. Nadat helder was dat het om ‘Pompe’ ging, werd ik ’s nachts thuis beademd met een kuras en toen dat niet meer voldoende effect had met een neuskap. Dat was een ramp, maar daardoor kon ik wel mijn werk als SGP-raadslid in Heerde blijven doen. Nu word ik beademd via een tracheostoma. Ik heb daarvoor een machine naast mijn stoel en bed. Ik ben de Heere dankbaar dat deze middelen er zijn. Mijn handfunctie is nog goed en ik heb ook kracht in mijn benen overgehouden.
Het is voor mij een heel spannende zomer geweest. We werden overdonderd toen het College van zorgverzekeringen het kabinet adviseerde het medicijn tegen de ziekte van Pompe niet meer te vergoeden, omdat het te duur is en te weinig effect zou hebben. Dat laatste is onzin; ik heb de afgelopen zes jaar niet aan spierkracht ingeleverd. Dat het een duur geneesmiddel is, zal waar zijn. In Nederland zijn maar 100 à 125 patiënten met deze ziekte. Belangrijker nog is dat de firma die dit medicijn maakt sinds 1970 900 miljoen heeft geïnvesteerd voor het geneesmiddel werd goedgekeurd.
Gelukkig werd in september duidelijk dat het medicijn vooralsnog toch wordt vergoed. Dat er bezuinigingen op komst zijn, is wel duidelijk. Het is een wonder dat ik steeds ben bewaard; toen ik voor eerst naar het ziekenhuis ging, was ik heel ziek. Ik ben in principe niet angstig voor de toekomst, al zou ik wel voor mijn vrouw, kinderen en kleinzoons willen blijven leven. Ik leef elke dag met de Heere; Hij weet wat goed voor me is.’

Wie: A. van Lingen
Waar: Kinderdijk
Wat: voorzitter synodecommissie die het gravamen van Bokhout bestudeerde
‘Het afgelopen jaar was er een bijzonderheid in de kerk aan de orde.
Een lid van de kerk had namelijk een gravamen ingediend tegen artikel 37 van de Nederlandse Geloofsbelijdenis (NGB). Een gravamen is een bezwaar tegen de inhoud van de belijdenis der kerk.
Zoiets moet uiteraard niet te vaak aan de orde zijn, want officiële belijdenissen van de kerk zijn niet zomaar geschriften, maar zij zijn ontstaan op een cruciaal moment in het leven der kerk, toen het geloof beproefd werd op het scherpst van de snede. Rond het ontstaan van de NGB kon je voor het geloof in Jezus Christus het vuur verwachten. Belijdenisgeschriften zijn ook geen geloofsuitspraak van een individuele gelovige, maar ze zijn door de kerk getoetst en hebben hun tijd overleefd.
Dat laatste onderstreept hun belang, maar is tegelijk hun zwakte, want ze horen altijd bij de tijd waarin ze zijn ontstaan. Iedere generatie is geroepen in de eigen context het belijden opnieuw in rapport te brengen met de tijd.
Om de betekenis van de belijdenisgeschriften te toetsen moet daarom altijd teruggeluisterd worden naar de profetische stem van het belijdenisgeschrift in de oorspronkelijke setting. Het belang van die oorspronkelijke stem wordt beluisterd in onze eigen situatie. Een gravamen dwingt de kerk om dat op een onderdeel uitdrukkelijk te doen. Een gravamen onderstreept daarmee het belang van het belijden. Het behandelen van het gravamen doet dat opnieuw. Een gravamen twijfelt aan de juistheid van de stem van het belijdenisgeschrift. De kerk onderzoekt en toetst met haar behandeling de stem en haar tegenstem.
Voor christenen en geïnteresseerden geeft het de mogelijkheid de boodschap van de kerk, waar ze voor staat, nog eens uitdrukkelijk te horen.
Afgelopen jaar was dat het oordeel van Christus over ons leven. Er was bezwaar tegen het verwachten van de eeuwige straf die artikel 37 met woorden en beelden uit Mattheüs 25 belijdt. De kerk oordeelde dat de actualiteit van dat belijden nog steeds geldt. Ons leven doet ertoe.
Wat we doen en laten vanuit ons geloof wordt door God beoordeeld. De liefde van Christus dient ons te dringen tot barmhartigheid.
Ik ben blij met deze uitspraak.
Mijn lidmaatschap van de Gereformeerde Bond speelde bij mijn voorzitterschap van de voorbereidende commissie geen rol van betekenis. Mijn gereformeerd-orthodoxe standpunt echter des te meer. Voor de Gereformeerde Bond reden tot dankbaarheid. Hij heeft immers geen eigenstandige betekenis, maar dient het grote belang van de kerk en haar verkondiging.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen