Komst van het Koninkrijk

De wetenschap dat God het gebed hoort en op Zijn wijze ook verhoort, draagt Reiny Neven-Oskam (66) vanaf haar kinderjaren bij zich. ‘Op mijn tiende jaar gingen we verhuizen en kreeg ik een kamertje voor mezelf. Ik sliep alleen, voelde me alleen en bad de Heere om een zusje. Kort daarna, op een zondagmiddag, wandelde ik met mijn vader als vanouds over het kerkhof. Op weg naar huis legde hij zijn hand op mijn schouder en zei: ‘Weet je waarom we altijd langs dat deel van de begraafplaats lopen? Daar, in de hoek van het kerkhof, ligt een zusje van je begraven.’ Ik wist dat niet. Dat zusje was doodgeboren. Thuis ging ik naar mijn kamertje en dankte de Heere dat Hij me een zusje had willen geven, maar dat Hij het beter voor mij vond dat ze snel bij Hem kwam. Ik dankte de Heere dat Hij een levende God is, want Hij had me wel verhoord, maar anders dan ik dacht. Hij hoort en geeft antwoord. Dat was voor mij het begin.’

Vernieuwd
‘Ik kreeg geen zusje, maar ervoer heel overweldigend de liefde van God. ‘Ik heb je liefgehad met een eeuwige liefde’, die tekst uit het boek Jeremia kwam steeds terug. Als ik uit school kwam, beleed ik mijn zonden van die dag voor Hem, maar het was alsof Hij die zonden wegnam en Zijn liefde ervoor in de plaats stelde.
Omdat mijn moeder heel erg reuma had, moest ik op jonge leeftijd van school om haar te helpen. Ik zag dat die zorg pas zou eindigen als moeder zou sterven en zocht naar de wil van God. Ik besefte dat ik niet alleen zonde deed, maar dat je ook zonde bent, dat je helemaal vernieuwd moest worden. Ik was veertien jaar en wist dat ik vrede met God had, ook vrede met de weg die God ging.’

Doopkaart
‘Er werd in die periode thuis niet hardop gebeden. Ik leerde de gebruikelijke kindergebeden, leerde bij het opgroeien ook in eigen woorden bidden. Het gebed is niet uit mijn leven weg geweest, anders had ik mijn taak nooit kunnen doen. Toen ik mijn moeder verzorgde, was de Bijbel de bron waaruit ik moest putten – en het gebed hoorde daarbij. Ik las hele hoofdstukken achter elkaar, ook uit de profeten.
Met de beloften ga je in gebed tot de Heere. Ik vroeg als elfjarige mijn doopkaart aan mijn moeder en legde die gewoon op bed. Toen bad ik: ‘Heere, U heeft beloofd mijn zonden te vergeven.’ Ik bad bewust om de Heilige Geest. En je kunt niet bidden zonder het Woord te lezen.’

Liefde, wijsheid, geduld
‘Als moeder had ik drukke periodes met meer of met minder zorgen. Het gebed was echter altijd belangrijk. Als het voorspoedig gaat, bid je, maar dan is er niet zozeer de worsteling die je hebt als allerlei moeilijke dingen op je afkomen. Door de jaren heen verdiept het zich wel. Toen ik mijn moeder verzorgde, bad ik elke dag om liefde, wijsheid en geduld. Ik sla dat nooit over, want ik heb die zaken nog altijd nodig, in de omgang met je kinderen, met anderen.
Wat ook zo belangrijk is, is het bidden om de werking en de leiding van de Heilige Geest. Als je ’s morgens opstaat, weet je immers niet wat je die dag te wachten staat. Het is dan nodig eerst gevraagd te hebben de juiste keuzes te maken. Het antwoord komt niet zomaar uit de hemel. Je leven wordt dan geleid. Het stabiele is dat je weet dat God er altijd is.’

Dankbaarheid
‘Ik vind het mooi dat het gebed in de catechismus in het stuk van de dankbaarheid staat. Waarmee kun je je dankbaarheid tegenover God meer uiten dan door Hem elke dag nodig te hebben? De inhoud van het ‘Onze Vader’ klinkt in mijn persoonlijk gebed helemaal door. Het is zo groot dat Hij Zijn Zoon gegeven heeft, die de weg tot de Vader is. Hij is het Beeld van de Vader. Wat kun je dan meer dan uit dankbaarheid die verlossing omhelzen?
Ja, daar heeft de catechismus me bij geholpen. Dat jij zo klein bent en dat Hij zo groot is, dat geeft vrijmoedigheid om tot Hem te gaan. Dat besef van eigen onwaardigheid doet ons groeien in afhankelijkheid. Het gebed is de weerklank van het evangelie in je hart en stoelt helemaal op Gods beloften. Eigenlijk is het gebed één roep om de komst van Gods Koninkrijk. Dat leert de catechismus ons.’

Zonder ophouden
‘Ons land beleeft een tijd van crisis, van neergang in de economie. Ik hoop dat er meer mensen gaan bidden: ‘Geef ons heden ons dagelijks brood’. We moeten onze afhankelijkheid daarin weer leren. De catechismus leert dat we ‘zonder ophouden’ moeten bidden. Als je ’s ochtends in het gebed echt de Heere ontmoet hebt, mag je amen zeggen, geloven dat Hij Zijn belofte vervult. Maar dan gaat dat gebed heel de dag wel mee, ook als je bezig bent. Ook in je houding leef je dan met de Heere. Voor wie een kantoorbaan heeft, is dat natuurlijk niet gemakkelijk.
Mijn man zei wel eens: ‘De dominees weten niet welk werk je hebt. Je kunt niet denken aan de dingen van het eeuwige leven als je je taak verricht.’ Gelukkig mag je dan wel de dragende kracht van God ervaren en daarom bidden. Het gebed geeft innerlijke rust. Ja, je hebt tegenwoordig veel prikkels, dan moet je bewust kiezen. Structuur in je dag is heel belangrijk.’

Verbond
‘Als we volhardend bidden voor de kerk, voor de gemeente, moeten we niet twijfelen aan de trouw van God. Er is altijd een golfbeweging in de kerkgeschiedenis, ook plaatselijk. Lege banken in de middagdienst die kunnen je raken, maar we moeten blijven vertrouwen dat God Zijn Woord waarmaakt, dat Hij als de God van het verbond doorwerkt, al zien we dat niet direct. Zoals Hij in mijn kinderjaren gewerkt heeft, waarom zou dat nu niet meer zo kunnen? Ik ben blij als ik zoveel jongeren bezig zie met het Woord.’

Midden onder u
‘Het gebed begint met klein worden voor de Heere, Hem aanbidden en groot spreken van Hem. Het Onze Vader leert me dat het gaat om het Koninkrijk van God. Als dat gebed eindigt met de lofprijzing, dan is de cirkel rond.
Dan leef je uit de overwinning, en weet je dat Gods kinderen in Hem meer dan overwinnaars zijn.
‘Want van U is het Koninkrijk, de kracht en de heerlijkheid.’ Dan sluit je aan bij de lofprijzing in het boek Openbaring.
Wij hoeven dat Koninkrijk niet te maken, het is er al. Ik bezocht eens op een dag verschillende grote kerken in ons land, maar werd verdrietig van het feit dat die gebouwen overal voor gebruikt worden, behalve voor de eredienst. Waar is die gemeente gebleven, denk je dan? Ik had er moeite mee, zat te piekeren in de trein, totdat ik een jongen zag, schuin tegenover me, die heel geboeid in de Bijbel zat te lezen. Toen dacht ik: het Koninkrijk van God is midden onder u.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen