‘illegalen Bestaan niet’

Met veel interesse heb ik de rubriek ‘Uit de pers’ in De Waarheidsvriend 01 van dit jaar gelezen, waarin ds. G. van Meijeren gevangenispastor F. van Melle over gedetineerde vreemdelingen aan het woord laat. Goed dat beiden aandacht vragen voor deze mensen in nood. Als voormalig commandant van de Koninklijke Marechaussee herken ik de pijn en emotie.
Toch is hun verhaal maar een deel van de werkelijkheid. Laat u ongenode gasten binnen op een feest bij u thuis? Verleent u onbeperkt toegang aan dak- en thuislozen, zelfs als zij bij u aankloppen? Wat doet u als u een inbreker aantreft in uw woning? We hebben immers spelregels om de orde te bewaren en om ons gezin te beschermen? En dat terwijl wij goed beseffen dat wij onze goederen slechts in bruikleen hebben en maar rentmeesters zijn. Verreweg de meeste asielzoekers blijken ‘economische vluchtelingen’ zijn, vaak misleid door criminele mensensmokkelreisorganisaties. Vaak zijn ze hun paspoort en hun geheugen ‘kwijtgeraakt’ en werken niet mee om de asielaanvraag te toetsen. Er zijn ook vreemdelingen/toeristen die terecht toegang hebben gekregen, maar met beperkte verblijfsduur. Als zij niet tijdig vertrekken, zijn ze niet meer legaal in ons land. De kans is groot dat deze vreemdelingen in de criminaliteit terechtkomen.
Criminele vreemdelingen moeten ons land verlaten, al dan niet met drang of dwang. Echte vluchtelingen zijn hier meer dan welkom en mogen zich hier tijdelijk of permanent vestigen. Als echter blijkt dat zij op de vlucht zijn vanwege door hen begane moorden of andere (oorlogs) misdaden, krijgen ze geen asiel. Bij gedwongen terugkeer gaan de vreemdelingen, vaak in het vliegtuig begeleid door marechaussees, zelfstandig en onopvallend hun eigen land binnen, juist om aanhouding te voorkomen. Dat neemt niet weg dat veel collega’s en ik met pijn in het hart afscheid hebben moeten nemen van mensen wiens hoge verwachtingen niet waren uitgekomen, van meisjes die hier gedwongen in de prostitutie waren beland enzovoort. Anderzijds ben ik getuige geweest van de begeleide uitzettingen van zeer zware criminelen. Vaak kent de gevangenispastor niet de inhoud van de dossiers van de vreemdeling. Hij hoort slechts begripvol het verhaal van de vreemdeling in nood.
Iedereen begrijpt dat ons land de deur niet wagenwijd kan openzetten. Daarom zijn er internationale regels opgesteld. Daarmee zijn er nog steeds dilemma’s en onderken ik veel menselijk leed.
De kerk vangt vreemdelingen op. Dat is een bijbelse opdracht. Toch moet de kerk ervoor waken dat zij de overheid niet voor de voeten loopt. Als de overheid niet zorgt voor een strenge en rechtvaardige toepassing van de toelatingsregels, zal dat een aanzuigende werking hebben en zullen criminele reisorganisaties mensen naar ons land brengen – er blijkt inmiddels meer geld om te gaan in de mensensmokkel dan in de drugssmokkel. Ons land zal in korte tijd niet meer in staat zijn te voorzien in de noodzakelijke opvang.
De houding van de kerk tegenover individuele vreemdelingen, hoezeer ik deze waardeer, vormt een risico voor internationale systeem en daarmee voor de openbare orde en veiligheid, als deze houding niet wordt afgestemd op de – door de rechter getoetste – handelswijze van de overheid.

D. van Putten, Gouda

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen