globaal bekeken

‘Toen werd het Pasen’ kopt een stukje in het nieuwe kwartaaltijdschrift Geloven in Nederland.

Het zou gebeurd zijn in het Rusland van na de revolutie. De communistische partij stuurde vertegenwoordigers het land door om af te rekenen met de sprookjes die de kerk zoveel eeuwen verkondigd had. Zo kwam een spreker ergens in een dorpje en iedereen werd opgeroepen om naar het dorpshuis te komen. In prachtige bewoordingen schilderde hij een wereld waarin mensen een god nodig hadden. Een wereld waarin ze arm waren en weinig hoop hadden op een beter leven. Hij vertelde over Jezus en hoe hij een koninkrijk in de hemel predikte. Een plaats waarin iedereen in vrede kon leven. Een droom van een wereld, was dat. Maar helaas ook niet meer dan een droom. De mensen waren er stil van. De spreker had Jezus eerst tot leven gewekt, zo overtuigend had hij gesproken over zijn verlangen en hoop. En toen had hij hun hoop weer afgenomen, door te vertellen dat godsdienst niets anders was dan een sprookje. Toen stond van de achterste rij de oude dorpspriester op. En hij zei niets anders dan wat hij ieder jaar met Pasen aan het begin van de kerkdienst had gezegd: ‘Christos woskresse.’ Eerst zacht en voorzichtig, toen luid en duidelijk met zijn gebarsten stem: ‘Christos woskresse’. ‘Christus is verrezen.’ En de mensen antwoorden, eerst aarzelend en toen vol overtuiging: ‘De Heer is waarlijk opgestaan.’ Misschien speelde dit verhaal zich wel af midden in de zomer, of ergens in de donkere maanden van de winter. Maar diegenen die erbij geweest waren, zeiden: ‘Toen werd het Pasen.’

++++++

Navolging en kruis’ staat boven een dagoverdenking naar aanleiding van Markus 8: 31-33 in het Brevier van Dietrich Bonhoeffer. Met het oog op Passie en Pasen, en op de kerk.

De roep tot navolging staat hier in samenhang met de lijdensaankondiging van Jezus. Jezus Christus moet lijden en verworpen worden. Het is het moeten van de belofte Gods, opdat de Schrift vervuld worde. Lijden en verworpen worden is niet hetzelfde. Jezus kon immers de in het lijden nog gevierde Christus zijn. Op dit lijden zou nog het volle medelijden en de bewondering van de wereld kunnen rusten. Het lijden zou als iets tragisch nog in zich zelf eigen waarde, eigen eer en waarde kunnen hebben. Jezus is echter de in het lijden verworpen Christus. Het verworpen worden ontneemt het lijden elke waardigheid en eer. Het moet een eerloos lijden zijn. Lijden en verworpen worden zijn de samenvattende uitdrukking voor het kruis van Jezus. Kruisdood betekent: als verworpene, uitgestotene, lijden en sterven. Jezus moet lijden en verworpen worden krachtens goddelijke noodzakelijkheid. Elke poging, het noodzakelijke te verhinderen, is satanisch. Zelfs of juist daar, waar die uit de kring van de discipelen komt; want die wil Christus niet Christus laten zijn. Dat het Petrus, de rots van de kerk is, die zich hier schuldig maakt direct na zijn belijdenis van Jezus Christus en na zijn aanstelling door Hem, laat zien, dat de kerk van meet af aan zelf aanstoot neemt aan de lijdende Christus. Ze wil niet zo’n Heer en ze wil zich als kerk van Christus niet de wet van het lijden door haar Heer laten opdringen. Het protest van Petrus is zijn onwil zich te schikken in het lijden. Daarmee is de duivel in de kerk gevaren. Hij wil haar van het kruis van haar Heer losrukken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen