Globaal bekeken

‘Klap des geloofs’ kopt een column van ds. P.L. de Jong in De Nieuwe Koers:

Ik mag het wel als iemand uit zijn tolerantie gaat – zoals dat in Rotterdam heet – en zich ergens heel sterk over opwindt. In de Bijbel is Mozes voor mij een van de toppers. En niet het minst om de klap die hij uitdeelt naar een Egyptische bewaker in een werkkamp waar onschuldige Joodse mensen zijn opgesloten. De klap kwam wel erg hard aan, maar het was toch een soort klap des geloofs. Toen niemand iets deed, kon Mozes het niet laten. Ook Paulus kan zich ontstellend opwinden. En wat dacht je van Calvijn in zijn Institutie? Dat is bepaald niet allemaal milde vriendelijkheid.
Maar het is niet hun eigen korte lontje dat ontvlamt wegens allerlei persoonlijke irritatie. Dit zijn geen gevallen waarbij het hun te langzaam gaat. Waar ze moeten wachten voor een zebrapad en in een mum van tijd hun middelvinger opsteken. Of ze totaal geen geduld hebben met hun partner of kinderen, zich gauw tekortgedaan voelen, boos worden en erop los slaan. Want Mozes kan ook superstil zijn. Als zijn broer en zus hem in de tang nemen, is hij superbeheerst. En voor Paulus is ‘genade genoeg’, als het om zichzelf gaat. Paulus is ook bereid zich van alles te ontzeggen als hij daar andere gelovigen mee tegemoet kan komen.
Zelfbeheersing zit dicht bij matigheid, zuinigheid. (…) Onthouding op zich is geen vrucht van de Geest. De Geest wil vooral vlammen, bewegen, opwinden. Maar laat het niet te machtig worden. Weet voor wie je uit je tolerantie gaat en een klap des geloofs uitdeelt. Blijf in controle. Zo hard als Mozes hoeft het zelden.

***

Een lezer knipte een fragment uit een interview in de Telegraaf met Marja van Bijsterveldt, voormalig minister van onderwijs:

‘Mijn man is katholiek en ondanks dat ik calvinistisch ben, voel ik me toch ook altijd een beetje katholiek. Katholieken hebben mooie gebruiken, liturgieën, er is ruimte voor het mysterie. Bij katholieken is het vaak ook wat warmer, wat emotioneler. Of ik ooit heb overwogen katholiek te worden? Ik denk dat ik daar te eigenzinnig voor ben. Ik ben gelovig en heb altijd veel steun aan mijn geloof gehad. Bidden doe ik elke dag. Tijdens mijn ministerschap heb ik dat zeker vaak gedaan, want ik had veel moeilijke dossiers waarbij mensen moesten inleveren. Ik richtte met tot God voor wijsheid, voor het inzicht om de juiste beslissingen te nemen. Dat gaf rust.’

***

In de Tweede Wereldoorlog kregen Joden een ‘sterstempel’ in hun paspoort, met een nummer dat hen bij oplopende waarde (tijdelijk) vrijstelde van transport. Uit een boek van David Smalhout, Daarheen en weer terug (Van Oorschot, Amsterdam):

De vreemdelingen, bijvoorbeeld Hongaren, Roemenen, Turken, dus joden van vreemde nationaliteit, kregen een stempel te beginnen bij nr. 10000.
De gedoopte joden kregen een stempel van de serie 20000. De joden, die een zogenaamd verzoek van Arische afstamming hadden ingeleverd kregen een stempel van de serie 30000. (…) Verder had men stempels van de serie 40000, dat waren onder andere joden die diamanten gestort hadden. De serie 50000 waren stempels voor joden die in de metaalindustrie werkten. 60000 voor hen die voor de Rüstungsinspektion in Baarn werkten. 80000 en 90000 voor hen die voor de Joodse Raad werkten. De gemengd gehuwden met kinderen kregen stempels van de serie 100000. Later werden ook gemengd gehuwden zonder kinderen gesperrt en dezen kregen een 107000 stempel. Nog latere kreeg men een vervolg op de 40000-stempel en dit werd de 120000-stempel, voor hen die geld of diamant stortten en voor hen die bijzondere relaties hadden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen