De witte kerktoren

Rijdend over de A28 zie ik de witte kerktoren van Nijkerk. Dat is de bevestiging: bijna thuis! Ik kan me niet anders heugen dan dat we na een lange rit naar familie of terug van vakantie altijd dachten: de witte toren, we zijn er weer. Dat is de associatie die ik, en veel andere Nijkerkers met mij, heb met de witte toren die zo kenmerkend is voor Nijkerk.

De ranke witte toren, veel sierlijker dan enkel baksteen, is niet voor niets in 2012 verkozen tot de mooiste kerktoren van Nederland. Het grote aantal Nijkerkers dat enthousiast gestemd heeft, geeft wel aan dat we trots zijn. Onze toren. Hij hoort bij het Nijkerkse stadsbeeld. De basis van de toren ligt in de dertiende eeuw, maar de huidige toren stamt uit 1774. De toren is uniek in Nederland vanwege de stijl, de enige echte baroktoren, versierd met guirlandes van tabaksbladeren.

Voor mij, opgegroeid in Nijkerk, zijn er verschillende hoogtepunten op en onder de toren. Ik zie nog voor me hoe ik als achtjarige toekeek hoe de bevrijdingsklok van 1712 kilo in de toren gehesen werd. Wat groot. Letterlijke hoogtepunten waren de dagen dat het mogelijk was om de bijna zestig meter hoge toren te beklimmen. Van bovenaf kijken waar je huis ligt en het diverse landschap rondom de stad bewonderen.
Maar ook de momenten onder de toren zijn me bijgebleven. Elke zondag dat ik in de kerk zat. Het is fijn om een vertrouwde plek te hebben, een mooi gebouw waar je samen kunt komen met Gods gemeente.
Een plek van rust. Terwijl ik de klokken van de toren 10 uur hoorde slaan, nam ik mijn eerste snoepje. De preek begint.
De Grote Kerk is de kerk waar ik als jongere belijdenis deed en mijn jawoord naar God mocht uitspreken. En jaren later gaf ik er mijn jawoord aan mijn man. Vele mooie herinneringen liggen voor mij verborgen onder de witte toren.

De toren is echter ook verbonden met schrijnende dingen, waarbij het wit van zijn spits schril afsteekt tegen mijn ervaringen eronder. Toen in het jaar 2000 opeens de helft van mijn vriendinnetjes niet meer bij ons naar de kerk ging, maar voortaan elders in een aula kerkte. Vanaf toen hadden we ook een buitengewone wijkgemeente. Of vier jaar later, de eerste zondag na 1 mei de spanning: wie zit er nog wel en wie niet in de kerk. Dit heeft als tiener blijvende indruk op mij gemaakt.

Toen ik ouder werd, kwam ik erachter dat Nijkerk in het verleden ook roerige tijden had meegemaakt. Ik vond het fascinerend om in de kerk te zitten en te bedenken dat honderden jaren geleden in dezelfde kerk, op de plek waar ik zat, de beroeringen zich afspeelden. Ik probeerde me voor te stellen hoe dat geweest was. Ik verlangde naar weer zo’n opwekking.
Dat verlangen is gebleven. Het verlangen naar het waaien van de Geest, waarbij niet alleen de kerk in Nijkerk, maar alle kerken in Nederland weer vol lopen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen