De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Communiceren

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Communiceren

2 minuten leestijd

'Hij heeft mij ten huwelijk gevraagd! Zo romantisch, joh! Ja, in de duinen bij paaltje 17.’ Schuin tegenover mij in de trein zit een jonge meid met een blos op haar wangen te bellen. In geuren en kleuren vertelt zij haar verhaal. Het valt mij op dat zij de enige is die hardop praat. Verder is het stil in de coupé. Iedereen met zijn mobiel, laptop of iPod bezig is.

‘Piep, piep’ klinkt het uit mijn tas.
Mijn hand reikt naar het zijvakje en even later zit ook ik voorover gebogen naar het schermpje van mijn mobiel te turen. Ik tik een sms’je terug en laat de mobiel in mijn hand.
Wie weet, krijg ik meteen weer een berichtje terug. Ik leun achterover en staar voor me uit.

Mijn oog valt op een vrouw van een jaar of dertig, met halflang blond haar. Ze staat bij de klapdeurtjes. Ik ken haar wel of eigenlijk ook weer niet. Ik weet dat zij in een grote grijze Mercedes rijdt, haar auto parkeert op de P+R terrein in Weesp en met de trein verder reist naar Amsterdam. Zij moet ergens in de buurt van de Nieuwmarkt werken, want bijna elke dag loopt zij voor mij uit, vanaf het CS, via de Zeedijk naar de Nieuwmarkt.
Ze loopt altijd op hoge hakjes, draagt ’s winters een dikke gewatteerde zwarte jas en ’s zomers meestal een kort wit jasje. Ik weet best veel van haar, bedenk ik mij zo. Alleen heb ik in al de afgelopen jaren nog nooit één woord met haar gewisseld.

We rijden station Weesp binnen. ‘Ja, laten we morgen samen gaan lunchen. Een gesprek face to face gaat toch boven alles’, hoor ik de ten huwelijk gevraagde haar telefoongesprek afronden. Ik stop mijn mobiel terug in mijn tas en stap uit.

Op het parkeerterrein zie ik haar lopen. Ze is bijna bij haar grijze Mercedes. Ik trek de stoute schoenen aan, doe een stap harder en hoor mijzelf zeggen: ‘En, zit de dag er weer op?’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 13 juni 2013

De Waarheidsvriend | 20 Pagina's

Communiceren

Bekijk de hele uitgave van donderdag 13 juni 2013

De Waarheidsvriend | 20 Pagina's