Globaal bekenen

In het Nederlands Dagblad schreef Hildebrand Rozema over ‘tv-dominees’:

In Duitsland duikt op zaterdag voor middernacht dikwijls een dominee op, met een verkwikkend woordje voor de ziel: Worts zum Sonntag. Gewoon op landelijke zenders. Ineens stond dat al op 20:55 uur, vlak voor de live-uitzending van het Eurovisie-Songfestival – apart fenomeen trouwens, het enige massamediagebeuren dat Europeanen even verenigt, hoe oppervlakkig ook. Wat bleek? De ARD gaf dominee Stefan Claass een podium op prime time. ‘Nog vijf minuten te gaan en dan over naar Malmö. Maar nu eerst: Wort zum Sonntag!’ De tv-dominee had dus pardoes miljoenen kijkers extra. Hij deed het goed. (…) Korte, krachtige pinksterboodschap.
Hoe is dat in Nederland? Omroepen werken bij rampen wel samen. Misschien zou je het Songfestival ook eerst moeten zien als ramp voordat er een dominee komt? Je ziet nog niet voor je dat Songfestivalcommentator Jan Smit zegt: ‘Nu eerst over naar dominee Van der Veer!’
Onze verzuiling staat in de weg. ‘t Is ook imago. Oud-colllega Marjan Molenaar vertelde me ooit de volgende anekdote uit de jeugdjaren van de EO. Dominee Velema was toen de dagsluiter en hij kon lang van stof zijn. Daarom bond de regie een touwtje aan zijn broekspijp. Iemand hurkte met het uiteinde achter het studiogordijn. Als hij uit de tijd liep, voelde Velema dat aan de rukken aan zijn been: ‘Wilt u áfronden.’ Duitsland heeft geen EO of KRO. Maar wel Wort zum Sonntag. Mooi. (…) Of zijn al die cabaretiers onze nieuwe tv-dominees?

****

In het Contactblad Amsterdamsterdamse afdeling van de Gereformeerde Bond vertelt Annelien Dankers-Gooijer het volgende:

Ze was hoogbejaard, bijna 89. Van Surinaamse afkomst, omringd door kinderen en kleinkinderen die veel van haar hielden. Haar conditie was in de loop van de jaren verslechterd. Al een aantal jaren geleden had haar cardioloog gemeld dat haar hartklep slecht functioneerde en dat een open-hartoperatie nodig was. Zij wilde dit niet, ze leefde uit de overtuiging dat haar aardse leven eindig was en dat het niet koste wat kost verlengd zou moeten worden, omdat haar een betere toekomst wachtte. Haar cardioloog kon dit in eerste instantie niet goed begrijpen, aangezien zij veel lichamelijke klachten ondervond, maar uiteindelijk had hij haar wens gerespecteerd. Met haar huisarts had ze regelmatig gesproken over haar laatste levensjaren, en haar wensen werden gedocumenteerd.
Zij werd in ons verpleeghuis opgenomen toen de thuiszorg haar niet meer kon verzorgen. Toen zij bij ons kwam, was haar conditie slecht. Haar hart functioneerde nauwelijks meer, waardoor veel vocht achter de longen ontstond. Haar nieren functioneerden marginaal, feitelijk was dialyse nodig. Echter, haar wens was duidelijk en helder: zij wilde niet meer naar het ziekenhuis, zij wilde geen behandeling; zij wilde rustig sterven.
Na een aantal weken verslechterde haar conditie, ze was hier van doordrongen. Op een morgen knikte ze op de opmerking dat haar einde naderde. Ze sloeg een kruisje – zoals ze haar hele leven gewend was om te doen – ze vouwde haar handen en sloot haar ogen, om ze nooit meer open te doen. Een paar uur later overleed zij, in bijzijn van haar naasten. (…)
Het was voor haar zo belangrijk dat er niet te veel aan haar ‘gedokterd’ zou worden in haar laatste jaren, dat ze dit besprak met haar kinderen en met haar huisarts. Haar overlijden was een getuigenis. Zij is zo rustig en vredig overleden, dat dit indruk heeft achtergelaten bij de verzorgenden in ons verpleeghuis, maar ook bij mij.

Dr. Ir. J. van der Graaf

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen