Boekbespreking

De titel van dit boek over ‘de verrassende wereld van thuislezers en gezelschapsmensen’ laat de lezer niet in het onzekere over de inhoud, maar roept wel de vraag op of een eredienst aan huis te houden is. Waar ambt en sacramenten ontbreken, kan van eredienst geen sprake zijn.
Dat laat onverlet dat de auteur, al bijna dertig jaar verbonden aan het tijdschrift Terdege, van binnenuit een boeiend beeld schetst van de groep Nederlanders die er principieel voor kiest om op zondag thuis preken van oudvaders te lezen, met name vanwege wereldgelijkvormigheid in de kerken. De Vries wordt – overigens doordeweeks – door deze mensen royaal ontvangen, zodat hij hun motieven op het spoor komt. Dat leidt tot de eerlijke afweging dat niet alleen theologische motieven tot de beslissing leidden om op zondag Gods huis te mijden, maar dat ook karakters een forse rol spelen. Karel, die niet tegen zwemmen maar wel tegen gemengd zwemmen en de hedendaagse zwemkleding van dames is, vertrouwt De Vries toe: ‘Thuislezers zijn meestal eigenzinnige mensen. Als je niet eigenzinnig bent, houd je het niet vol.’ Dat leidt ook tot de milde waarneming dat in gezelschapskringen vrouwen, vaak vrijgezel en bedlegerig, nogal eens een vooraanstaande positie innemen.
De opbouw van deze bundel is evenwichtig.
We volgen de auteur niet alleen bij zijn bezoeken aan thuislezers, ook aan mensen die na jaren terugkeerden in de kerk. Na een intermezzo over het gezelschapsleven naast de kerk sluit de auteur af door drie predikanten aan het woord te laten en een historisch exposé te geven. In die gesprekken is dr. P. de Vries radicaal: ‘Op termijn ontspoort het thuislezen vrijwel altijd.’ Hun idealistische kerkvisie, waardoor ze het verleden ongefundeerd romantiseren, vindt hij het zwakke punt, zodat het ds. De Vries niet verbaast dat extreme thuislezers nogal eens in evangelische gemeenten terechtkomen. Zijn collega dr. W.J. op ’t Hof legt andere accenten: ‘Ik ben een voluit kerkelijke denker, maar uiteindelijk gaat de vroomheid voor mij boven de leer van de kerk.’ Hij voorziet zelfs dat thuislezen in ons land de toekomst heeft. ‘Als we worden verplicht vrouwen in de kerkenraad op te nemen, rest ons niets anders dan het officiële kerkelijke leven op te heffen en verder te gaan als gezelschappen en thuislezers.’
Wie de charme en de boodschap van de kleine kerkgeschiedenis liefheeft, kan met deze bundel zijn blik verbreden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen