Boekbespreking

In de gemeenten die behoren tot de gereformeerde gezindte krijgt de vraag naar de toe-eigening van het heil een belangrijke plaats. (zie ook pag. 8 van De Waarheidsvriend)
Daaraan verbonden is de grote aandacht voor de verhouding van de enkele mens, in het hart, tot God. In een maatschappij die getekend wordt door veel prikkels waardoor je zintuigen voortdurend beziggehouden worden, is er in de gereformeerde gezindte een andere weg: de ziel, het innerlijk van de mens en dan in zijn verhouding tot God staat centraal. Dat mag als bijzonder positief kenmerk van de gereformeerde gezindte naar voren worden gebracht.
Tegelijk is er juist ook op dit gebied verschil van benadering waarneembaar. Mag het heil iedereen aangeboden worden? Wat betekent de noodzaak van zondekennis? Hoeveel waarde heeft de toeleidende weg? En zo nog vele vragen meer.
Dr. De Vries, hersteld hervormd predikant te Boven-Hardinxveld, gaat op deze vragen in. Hij is duidelijk gedreven door groot verlangen om mensen tot Christus te zien gaan (er mag daarbij geen blokkade worden opgeworpen!) en tegelijk is hij bevreesd voor een oppervlakkig geloof zonder zondekennis en berouw.
Hij bespreekt dan de verschillende posities binnen de kerken van de gereformeerde gezindte. Hij doet dat evenwichtig.
Zonder overigens vaag te blijven, want heldere posities worden ingenomen. Het boek is een goede gids voor hen die de problematiek rond de toe-eigening kennen en er begeren uit te komen. Wie de problematiek niet zo kent, zal wellicht juist het omgekeerde kunnen ervaren: dat die iets van zijn eenvoud verwikkeld ziet raken in een veelvoud aan vraagstellingen.
De schrijver sluit af met een hoofdstuk over het Puritanisme en de wijze van prediking. Duidelijk wordt hoe het puritanisme een machtige beweging was in de kerk die met ruime nodiging Christus aanprees en tegelijk met grote ernst de zonde aanwees. De puriteinse predikers waren mannen Gods die veelal de gave van de prediking rijk ontvingen.
Toch heeft het zo intensief bezig zijn met de vragen van de toe-eigening ook iets benauwends. Het lijkt wel alsof de concentratie op de toe-eigeningsvragen juist afstand schept tot de Heere Christus Zelf. Het is net als bij een verkering.
Een jongen die te veel reflecteert over zijn eigen liefde tot zijn meisje, houdt op het laatst niet meer van haar. Of gaat er in ieder geval sterk aan twijfelen. Hij moet eenvoudig op haar zien, met haar omgaan en haar in liefde trouw zijn. Dan groeit in de omgang de vastigheid. Zo is het geestelijk ook.
Soms is zeker wel nodig om de vragen rond de toe-eigening te bespreken. Maar het moet toch snel weer op de Heere Zelf aan. Hoe rijker we Hem ontmoeten, des te meer verbleken de toe-eigeningsvragen. Als de Heere in het Evangelie tot ons komt en ons verklaart dat Hij mens is geworden om zondaren te zoeken en te redden. Waar blijven dan onze toeeigeningsvragen?
Daarom hebben we veel waardering voor de pastorale, wijze en evenwichtige benadering van dr. De Vries. Zijn boek kan mensen die verstrikt zijn, werkelijk helpen. Maar uiteindelijk verdwijnen toe-eigeningsvragen niet door redeneren, maar door ontmoeting met de Heere. Het moet telkens weer op de Heiland aan. Tegenover Hem kunnen toe-eigeningsvragen niet anders dan wegsmelten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen